Τα Πουλιά - Ε, ουανσιντά!

2 Μαΐου 2017

Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν πάνω σε μια γέφυρα κι ο ορίζοντας ήταν ανοιχτός, αν και είχε συννεφιά. Και ξαφνικά περνούν από μπροστά μου, από τα αριστερά προς τα δεξιά, δεν ξέρω αν τραβούσαν για νότο, σμήνη από πουλιά· δεκάδες χιλιάδες πουλιά, εκατοντάδες χιλιάδες, κυρίως αποδημητικά. Και πετούσαν ανάκατα όλα μαζί, δεν πήγαιναν κατά είδος. Κι είχε μέσα και χελιδόνια, αλλά κι αηδόνια που πετούσαν κι αυτά με τ' άλλα κι όλα πετούσαν βιαστικά, αλλά είχα το χρόνο να παρατηρήσω το φτέρωμά τους. Κι έλεγα τι κάνουν τ' αηδόνια με τ' άλλα και γιατί πάνε όλα μαζί και πού πάνε...

Anton Surkov, Chalk Explosions

5 Μαΐου 2005

Έγειρα στον καναπέ το μεσημέρι με την κουβέρτα που έπλεξα και αποκαλώ mensa, γιατί αποτελείται από μεγάλα χρωματιστά μοτίφ με χρώματα που έχουν μια λογική τάξη, κατά τρόπο που η κουβέρτα θα μπορούσε να είναι ένα ερώτημα σε τεστ ευφυΐας.  Η κουβέρτα είναι η αγαπημένη του Φελλίνι· κάθε φορά που σκεπάζομαι μ' αυτή, το γατσούλι έρχεται και ξαπλώνει επάνω μου.

Είδα λοιπόν πως ήμουν πρεσβυτέρα σ' ένα μεγάλο υποστατικό κι είχα πολλά άτομα στη δούλεψή μου, ανάμεσά τους ήταν και μια μαύρη σκλάβα. Σταδιακά τα ρούχα ολωνών γινήκανε ρούχα του 1870, αυτά με τα μισά κρινολίνα που τουρλώνουν στον πισινό κι εμφανίζονται τόσο συχνά στους ιμπρεσιονιστικούς πίνακες. Η μαύρη μάλιστα ξαφνικά βρέθηκε μ' ένα ημίψηλο αντρικό καπέλο στο κεφάλι κι έγινε αυτή η παπαδιά κι ήμουν εγώ στο κρεβάτι, με ξεγυμνωμένα τα στήθη, το υπόλοιπο σώμα σκεπασμένο με κουβέρτες και παπλώματα. Μόλις είχα γεννήσει κι ήμουν περιτριγυρισμένη από πολλά άτομα, όλα γυναίκες. Στην αγκαλιά μου είχα το μωρό και το βύζαινα απ' το αριστερό βυζί κι ύστερα δεν είχα πια παιδί στην αγκαλιά, αλλά ένα μικρό γατί στο δεξί βυζί, που έμοιαζε να πίνει το γάλα μου μ' ευδαιμονία κι εγώ το κρατούσα τρυφερά, μέχρι που μια φωνή ακούστηκε σε γλώσσα δυσνόητη:

Εεε, ουάν σιντά, ουάν σιντέ, ουάν σιντί!  Εκεί ξύπνησα.

© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund, Παρασκευή 5 Μαΐου 2017

Έρως Ανεξίτηλος!

Το περιστατικό συνέβη στην Ισλανδία πρίν από 40 περίπου χρόνια. Ο επτάχρονος Χάλλι «τα έφτιαξε» επιτέλους με την ποθητή της καρδιάς του από το σχολείο, τη μικρή Μαρία.

Μοιράζονταν παγωτά και καραμέλλες και αποφάσισαν να «ολοκληρώσουν τον έρωτά τους».



Τότε λέει η Μαρία στο Χάλλι:

-Κι αν μείνω έγκυος;

Τότε ο Χάλλι την αγκάλιασε τρυφερά και τη διαβεβαίωσε ότι αυτό δε γίνεται, γιατί μόνο αν κάνει πιπί του στο πιπί της θα κάνουν παιδάκι κι έτσι η Μαρία ησύχασε και πήγανε σ’ ένα σταύλο. Μαζί τους φρόντισαν να πάρουν και τα απαραίτητα σύνεργα για το σεξ: ανεξίτηλους μαρκαδόρους.

Έτσι, αφού τσιτσιδωθήκανε και τα δυο, πήρανε μαρκαδόρους και ζωγράφισε ο ένας στου άλλου τα απόκρυφα ζιγκ – ζαγκ, τρίγωνα, σπιτάκια, ήλιους και καρδούλες και γινήκανε εμπριμέ.

Τρεις μήνες στη σκάφη από τις μανάδες τους κι ακόμη παιδεύονταν να βγάλουν τα σημάδια εκείνου του ανεξίτηλου έρωτα.

_______________________________________

Σχετικές αναρτήσεις:

Μαθήματα Σεξ για Αρχαρίους

O άνδρας γεννά, η δε γυναίκα τίκτει ή από πού έρχονται τα μωρά.

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 18 Ioυνίου 2009

...Και ποιανού είναι τα κολλιέ;

Πρόβλημα, Πέμπτη 7 Μαρτίου 1974

"H Μαρία έχει δύο κολλιέ. Το ένα έχει 7 χάντρες και το άλλο έχει 5 χάντρες. Πόσες χάντρες έχουν και τα δυο μαζί;

Σκέψι: Θα κάνω πρόσθεσι.

Λύσι: 7 + 5 = 12 χάντρες

Απάντησι: Η Μαρία έχει 12 χάντρες."

Διόρθωση: Τα δυο κολλιέ έχουν 12 χάντρες.

...Και τα κολλιέ ποιανού είναι;

Στο καλάθι του στοχαστικό 6 1/2 μηνών, στις 29 Απριλίου του 1968 λύνει προβλήματα της ζωής.

H εκπαίδευση άρχιζε νωρίς...

Συναφής Ανάρτηση: Τα Γράμματα - Οι Λέξεις - O, patria mia!

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 20 Mαρτίου 2009

Μαθήματα Σεξ για Αρχαρίους

Από τον πασατέμπο στην ένεση.

Η θεία μου η Αθηνά είχε ένα βιβλίο με τον Σπερμούλη και την Αυγούλα. Το ξεσκόνισα στο πιτς φυτίλι και έμαθα ότι η Αυγούλα πάει κομμωτήριο, βάζει το καλό της φουστανάκι κι ένα φιόγκο στα μαλλιά.

Ο Σπερμούλης την ερωτεύεται. Αφού λοιπόν της στείλει καμιά ντουζίνα ανθοδέσμες και κρυφοκοιτάζονται σε ραντεβού τη νύχτα, κάποια στιγμή τη φιλάει και συντελείται το μοιραίο:

Σπερμούλης και Αυγούλα ενώνονται και μεταμορφώνονται σε παιδάκι.

-Ποιος έχει τον Σπερμούλη;

-Ο μπαμπάς.

-Πού ακριβώς κατοικεί ο Σπερμούλης μέσα στον μπαμπά;

-Βρίσκεται μέσα στην ουρά του. (Οι άντρες διαφέρουν από τις γυναίκες, διότι έχουν χοντρή φωνή, γένια και ουρά).

-Πού ζει η Αυγούλα;

-Στη μαμά, μέσα από τον αφαλό της.

Άρα, σαφές και το βιβλικό χωρίο «Ο άνδρας γεννά η δε γυναίκα τίκτει».

Πέφτουμε όμως σε βαθειά περισυλλογή πώς δίνεται αυτό το ραντεβού του Σπερμούλη και της Αυγούλας για να γίνει ένα παιδάκι. Το ερώτημα τοποθετήθηκε σ' ένα συρταράκι στο κεφάλι της μικρής Λένας και μόνη της αναφώνησε μετά από λίγα χρόνια και πάλι το «Εύρηκα!». Διότι στο μεταξύ έμαθε ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει μεταξύ αντρών και γυναικών την πρώτη νύχτα του γάμου τους: Πρώτα φιλιούνται και αγκαλιάζονται (Κανένα πρόβλημα). Μετά όμως; Γδύνονται! (Πρόβλημα! Δεν ντρέπονται;)

Το σενάριο σκαρώνεται τότε ως εξής:

Μετά την εκκλησία, ο γαμπρός και η νύφη πάνε στην κρεβατοκάμαρα. Αγκαλιάζονται και φιλιούνται. Μετά ο γαμπρός πάει στην τουαλέτα. Παίρνει από την ουρά του το Σπερμούλη και τον τοποθετεί σε μια σύριγγα. Και αφού αγκαλιάζει και πάλι τη νύφη και της λέει να μη φοβάται τη βελόνα, της ζητάει ευγενικά να κατεβάσει το βρακί της για να της κάνει την ένεση στον πωπό της. Αυτή ντρέπεται, αλλά το ξεπερνά. Ε, μετά η εγκυμοσύνη είναι θέμα επιστημονικό και θα το μάθω, όταν μεγαλώσω.

Παιδικές εγκυμοσύνες.

Μετά τη Δευτέρα Δημοτικού με βάζανε να κάνω υποχρεωτικά παρέα με τη Σοφούλα, την οποία και δε χώνευα. Οι λόγοι που μου καθόταν στο στομάχι ήταν πολλοί.

Βρώμαγε. Ήταν χοντρή, αντιπαθητική και σκράπας στα μαθήματα, αλλά τακτική μαθήτρια στο Κατηχητικό, όπως και η μαμά της ήταν μέλος του Κύκλου των Κυριών της Ενορίας. Ενώ όμως η Σοφούλα ήξερε απέξω ρητά απ' τους μακαρισμούς κι έλεγε ότι νήστευε τις Σαρακοστές, διηγόταν κάτι σιχαμένες ιστορίες, όπως π.χ. πώς τη στρίμωχνε ο θείος της σε γωνίες, όταν δεν ήταν μπροστά η θεία της ή οι γονείς της και της πασπάτευε τα βυζιά κι αυτηνής της άρεσε, κάτι που θεωρούσα αηδιαστικό. Επίσης έλεγε και κάτι θηριώδη ψέματα πως τα ζευγάρια φιλιούνται ακουμπώντας τις γλώσσες τους! Μπλιαχ! Κανένα ζευγάρι δεν μπορεί να κάνει τέτοιες βλακείες! Η Σοφούλα επίσης ήταν καλή νοικοκυρά και ήξερε να κεντάει, κάτι που εγώ σνόμπαρα, κι είχε κεντήσει μέχρι τα δέκα της 32 κεντήματα με ανεβατό κι άλλα τόσα με σταυροβελονιά και δε θυμάμαι και πόσους τσεβρέδες, ενώ εγώ μετά βίας κατάφερα να κεντήσω το ¼ σε ένα πανί με σταμπωτά λουλουδάκια από τη Δευτέρα Δημοτικού ως την Έκτη. Η μάνα μου για να με φιλοτιμήσει μου έλεγε ότι θα στόλιζε το κέντημά μου στο ψυγείο, αλλά της απάντησα:

-Έλα μωρέ, μόνο η μία γωνία θα φαίνεται. Δε σου φτάνει;

Είδε κι απόειδε και το τελείωσε το κέντημα μόνη της, κάτι που και σ' αυτήν δεν άρεσε, γιατί στα οικοκυρικά ήταν εξίσου με μένα ή και ακόμη περισσότερο άσχετη.

-Δες, βρε τη Σοφούλα πόσα κεντήματα έχει φτιάξει!

-Προτιμάς να φτιάχνω κεντήματα και να φέρνω εφτά στην ορθογραφία ή να διαβάζω;

Το επιχείρημα ήταν ακλόνητο. Καλύτερα να έχεις κόρη διαβαστερή, που ακούει όπερα.

-Να πας να παίξεις με τη Σοφούλα!

Επιλογή δεν υπήρχε.

-Τι θα παίξουμε;

Την ξαπέστελνα με συνοπτικές διαδικασίες, επινοώντας το παιχνίδι:

-Λοιπόν, θα είμαστε βασίλισσες. Εσύ τάχα μου θα φοράς χρυσό φόρεμα και πέπλο κι εγώ ασημένιο φόρεμα και πέπλο. Είμαστε και οι δύο έγκυοι τώρα και θα καθήσουμε στον καναπέ. Μέχρι να γεννήσουμε, εσύ θα κεντάς κι εγώ θα διαβάζω.

Ευτυχώς, οι παιδικές μας εγκυμοσύνες ήταν απανωτές. Εκείνη τέλειωσε πολλά ακόμη κεντήματα και τέλος έμεινε κι έγκυος στ' αλήθεια, απ' ό,τι έμαθα, χωρίς να χρειαστεί να βελτιωθεί στην ορθογραφία, γιατί παντρεύτηκε. Εγώ διάβασα κάμποσα ακόμη βιβλία και παρέμεινα αχαīρευτη κι ανεπρόκοπη.

Συμπέρασμα: Το διάβασμα είναι ο καλύτερος τρόπος αντισύλληψης.

Το λάστιχο ποτίσματος.

-Χθες το απόγευμα η μαμά μου δε με άφησε να παίξω στο πάρκο, είπε η Ρένα.

-Γιατί;

-Άστα! Βρήκε στο πάρκο κάτι λάστιχα. Το είπε και στο μπαμπά μου κι αυτός βγήκε έξω κι έβρισε κι είπε ότι πετάνε τις καπότες τους όπου λάχει.

-Τι θα πει καπότες;

-Να είναι ένα λάστιχο σαν του ποτίσματος. Η μία άκρη μπαίνει στο πιπί του άντρα και η άλλη στης γυναίκας. Έτσι το κάνουνε.

-Πώς είναι δυνατόν να κάνουν τέτοια πράγματα με λάστιχο; Χωρίς ένεση; Και πώς θα γίνει μετά το παιδάκι;

-Βρε βλάκα, το λάστιχο είναι για να μην κάνουν παιδάκι!

-Καλά, ηλίθιοι είναι; Αντί να αγκαλιαστούνε κάθεται ο ένας στη μια άκρη και ο άλλος στην άλλη και βάζουνε στο πιπί τους λάστιχα ποτίσματος; Θα πάθουν μόλυνση!

Συναφείς αναρτήσεις:

Ο άνδρας γεννά η δε γυναίκα τίκτει ή από πού έρχονται τα μωρά

Έρως Ανεξίτηλος!

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 24 Οκτωβρίου 2008

Gloria, Laudate Pueri!

Εκείνο το Οκτωβριάτικο μεσημέρι της 11ης Οκτωβρίου σωτηρίω έτει 1967, η Αναστασία πήγε ευσπευσμένα στο Μαιευτήριο «ΕΛΕΝΑ», διότι, καίτοι είχε μπει στο δέκατο μήνα εγκυμοσύνης, το παιδί δεν έλεγε να βγει.

Της κάνανε τα χρειώδη κι είπανε στο Συμεών:

-Η σύζυγός σας θα γεννήσει αύριο. Κατά τις εννιά το πρωΐ το κόβουμε.

Το έδεσε κι αυτός κόμπο στο μαντήλι του και πήγε σινεμά.

Η ιστορία διέψευσε τις προγνώσεις ιατρών τε και μαιών και το παιδί είπε μέσα του:

«Μια ψυχή που θα βγει, δε γεννιέμαι να τελειώνουμε, πού να περιμένουμε μέχρι αύριο;»

Στο μεταξύ ένα υπερκόσμιο φως έλουσε το Μαιευτήριο και μια ουράνια μελωδία από αγγελούδια που έψαλλαν το «Ωσαννά» υπερκέρασε τους θορύβους της φθινοπωριάτικης Αθήνας.

Γεννήθηκα στις 6:15 μμ.

...

Ο βασιλιάς Ηρώδης ακόμη με ψάχνει για να με καθαρίσει, αλλά οι αστρολόγοι δεν τον πληροφόρησαν καλά, γιατί πίστευε ότι θα γεννηθεί ο ευλογημένος και όχι η ευλογημένη.

Σαρανταένα χρόνια παρά μία ημέρα περιμένω εκείνους τους Μάγους εξ Ανατολών με τα δώρα.

Έφτασε με courier το λιβάνι, για τη σμύρνα δεν κόπτομαι, αλλά για το χρυσό καμιά πληροφορία κι ούτε γράμμα ούτε τηλέφωνο.

Εδώ είμαι, βρε παιδιά! Αυτή για την οποία ομίλησαν οι προφητείες. Μέχρι και αρχαιολόγος σπούδασα μπας και βρω κανέναν γκαζοτενεκέ με λίρες, αλλά μόνο κάτι παλιόπετρες και σπασμένα μπότια βρήκα και πήρα των ομματιών μου και πήγα μέχρι και στη Δανία, αλλά ο Άντερσεν πέθανε, η Μπλίξεν πέθανε, ο Κίρκεγκορντ πέθανε κι εγώ είμαι άρρωστη και βήχω και τη βγάζω – δεν τη βγάζω μέχρι αύριο, κι αν έρθει τελικά το χρυσάφι θα μου το φάνε οι κληρονόμοι, κάτι δευτερανήψια δηλαδή και τεταρτοξάδερφα, porca miseria!

Χρυσάφι, χρήμα, ρευστόν θέμε.

Βιαστείτε λέμε!

Διότι τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα όμως ουδείς!

Ποίημα που μου αφιερώθηκε για τη γέννησή μου:

Είδα χτες το βράδυ στ' όνειρό μου[1]

το γεννημένο μας Λενιώ.

Τα βόδια επάνω της φυσούσαν

όλο το χνώτο τους ζεστό.

Το μέτωπό της ήταν σαν ήλιος

και μέσα η κλίνη η φτωχική

άστραφτε πιο καλά από μέρα

με κάποια λάμψη μαγική.

Στα πόδια της έσκυβαν Μάγοι

κι' έμοιαζε τ' άστρο από ψηλά

πως θα καθίση σαν κορώνα

στης Ελενίτσας τα μαλλιά.

Βοσκοί πολλοί και βοσκοπούλες

την προσκυνούσαν ταπεινά.

Ξανθόμαλλοι άγγελοι εστεκόνταν

κι' έψελναν γύρω "ωσαννά".

Μα κι' από αγγέλους κι' από βρέφος

δεν ζήλεψα άλλο πιο πολύ,

όσο των Μάγων το χρυσάφι

που ήταν πλούσιοι πολύ.

_________________

[1] Παραφθορά του ποιήματος του Τέλλου Άγρα:

Είδα χτες το βράδυ στ' όνειρό μου
το γεννημένο μας Χριστό
Τα βόδια επάνω του εφυσούσαν
όλο το χνώτο τους ζεστό.

Το μέτωπό του ήταν σαν ήλιος
και μέσα η φάτνη η φτωχική
άστραφτε πιο καλά από μέρα
με κάποια λάμψη μαγική.

Στα πόδια του έσκυβαν οι Μάγοι
κι' έμοιαζε τ' άστρο από ψηλά
πως θα καθίση σαν κορώνα
στης Παναγίτσας τα μαλλιά.

Βοσκοί πολλοί και βοσκοπούλες
τον προσκυνούσαν ταπεινά
Ξανθόμαλλοι άγγελοι εστεκόνταν
κι' έψελναν γύρω του "ωσαννά"

Μα κι' από αγγέλους κι' από μάγους
δεν ζήλεψα άλλο πιο πολύ,
όσο της Μάνας Του το στόμα
και το ζεστό - ζεστό φιλί.

© Ελένη Καλλιανέζου, Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2008

O Πατέρας από το Μέλλον

Gustav Klimt, Ελπίδα, λεπτομέρεια, 1903, Beethoven Frieze, Βιέννη

________

Το Μάιο του 2006 έμεινα έγκυος. Όταν το συνειδητοποίησα προβληματίστηκα πολύ. Αφ’ ενός γιατί ήμουν πολύ λίγο χρόνο σε μια ξένη χώρα κι αφ’ ετέρου γιατί δεν είχα λύσει το βιοποριστικό. Αν και δεν ήμουν πια ερωτευμένη με το φίλο μου, αποφάσισα να κρατήσω το παιδί. Σκέφτηκα... «έχεις κάνει ήδη δυο εκτρώσεις, Ελενίτσα κι είναι κακό να πηγαίνεις κόντρα στη φύση...». Ο κυριότερος όμως λόγος που ήθελα να κρατήσω το παιδί, ακόμη κι αν ακούγεται παρανοϊκός, ήταν ότι το παιδί θα γεννιόταν κάτω από τον Αστερισμό του Υδροχόου και πάντα μου έλεγα ότι αν είναι να κάνω ποτέ παιδί, θα ‘θελα να είναι Υδροχόος.
Το γιατί χάνεται στην Ιστορία. Ποικίλοι λόγοι: Ο πατέρας μου, ο μονίμως απών – αλλά πάντοτε περιβεβλημένος την αίγλη του ινδάλματος, είναι Υδροχόος. Στον αστρολογικό μου χάρτη η Σελήνη μου (ο ψυχισμός μου με άλλα λόγια) βρίσκεται στο ζώδιο του Υδροχόου. Και οι γνωρίζοντες από Αστρολογία ξέρουν ότι τα κύρια στοιχεία ταυτότητας στον προσωπικό ζωδιακό χάρτη του καθενός είναι ο Ήλιος μας (το ζώδιό μας δηλαδή), ο Ωροσκόπος μας και η Σελήνη μας. Ο Carl Jung προκειμένου να ψυχαναλήσει τους πελάτες του πάντοτε συμβουλευόταν και τον προσωπικό τους ζωδιακό χάρτη.

Τελικά, τη 13η βδομάδα τηε κυήσεως, πηγαίνοντας για τον προκαθορισμένο υπέρηχο, διαπιστώθηκε ότι η κύηση ήταν παλίνδρομη και το έμβρυο ήταν νεκρό στη μήτρα μου για ένα μήνα, χωρίς εγώ να έχω το παραμικρό εξωτερικό σύμπτωμα. Μου έδωσαν χάπια τοκετού και μ’ έστειλαν σπίτι να αποβάλλω εκεί. Ό,τι υπήρχε στα σπλάχνα μου το κατάπιε η τουαλέτα. Αιμορραγούσα σαν τρελή για πάνω από δυο μήνες. Δεν μπορούσα να περπατήσω και είχα χάσει τόσο πολύ αίμα που ο οργανισμός έπαιρνε αποθέματα ερυθρών από το μυελό των οστών κι είχε επηρεαστεί και η όρασή μου.

Αχ, αυτό το ζώδιο του Υδροχόου! Η Εποχή του Υδροχόου, που σε στέλνει στο διάστημα, ο ανθρωπισμός του Υδροχόου, άριστα αντιπροσωπευόμενος από τον Αλιόσα στους Αδερφούς Καραμαζώφ, που όταν επρόκειτο για θέμα δικαίου δε χαρίστηκε ούτε και στον πατέρα του.
Κι ο πατέρας μου εξάλλου δε χαρίστηκε σε κανέναν απ’ τους δυο γονείς του, όταν πήγαν κάτι να του πουν για την Ιωάννα, τη γυναίκα του και τους έκοψε την καλημέρα για επτά χρόνια. Κι επιπλέον με τα Ιουλιανά στη δεκαετία του ’60, όταν ήταν στη Σχολή Αστυνομίας, στάλθηκε ένα μεσημέρι στο «ΤΙΤΑΝΙΑ» ως όργανο τάξης σε Φοιτητική Συνέλευση. Ξαφνικά εμφανίστηκε ο πολύς τότε Καραπαναγιώτης με πολιτικά και δυο μπράβους. (Οι παλιότεροι ίσως τον θυμούνται, ανήκε στην Αγία Τριάδα: Μπάμπαλης – Μάλλιος – Καραπαναγιώτης).
Ο Καραπαναγιώτης πήγε να πουλήσει στο γέρο μου νταϊλίκι «Ποιος είσαι, όργανον κλπ»
Ο πατέρας μου δε μάσησε. Γιατί τον ήξερε βέβαια καλά, αλλά του αντιγυρνά:
-Εσύ ποιος είσαι; Δείξε μου ταυτότητα.
Ο Καραπαναγιώτης ταυτότητα δεν είχε πάνω του, κατέφυγε στην πρακτική του τραμπούκου:
-Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;
-Όχι, του απαντάει απαθής ο Συμεών.
Τελικά με τα πολλά, το ανθρωπάριο άρχισε να ορύεται, μέχρι που ο πατέρας μου τού έβαλε το περίστροφο στον κρόταφο. Πέρασε μετά πειθαρχικό κι απολύθηκε. Στην Αθήνα του ’60, όχι η καλύτερη μοίρα για το επαρχιωτόπουλο των 25 χρονών, που με στιγματισμένο πλέον μητρώο κοινωνικών φρονημάτων έψαχνε να βρει δουλειά.
...

Gustav Klimt, Οι Τρεις Ηλικίες της Γυναίκας, λεπτομέρεια, 1905, Beethoven Frieze, Βιέννη

Το 1999, ένα μεσημέρι πήρα το αυτοκίνητο που εκείνο τον καιρό το είχα μετατρέψει σε σπίτι μου ή τροχόσπιτο, Μάης μήνας, κι αποφάσισα να πάω εκδρομή। Το πού δεν το είχα αποφασίσει. Τελικά βρίσκομαι στην Εθνική Αθηνών – Κορίνθου και τράβηξα για Επίδαυρο. Ξαφνικά είχα μια έμπνευση. Ο Δημήτρης, ένας μαθηματικός που είχα δει 2-3 φορές πριν από κάτι χρόνια, υπηρετούσε στα Μέθανα. Το απόγευμα υπέροχο, λέω μέσα μου «Ma petite Hélène, και δεν πας μέχρι τα Μέθανα, να πιεις μια μπύρα με το Δημητράκη, αν τονε βρεις (γιατί τον άνθρωπο δεν τον γνώριζα καλά και δεν ήξερα και σε ποιο σχολείο υπηρετούσε). Το πολύ – πολύ, αν νοιώσεις ότι κουράστηκες, κλείνεις ξενοδοχείο για μια βραδιά ή γυρνάς με το φέρρυ στον Πειραιά.» Όλα έμοιαζαν απίστευτα εύκολα. Φτάνοντας στην Τακτικούπολη, το χωριό πριν μπούμε στη χερσόννησο των Μεθάνων, τον παίρνω τηλέφωνο.
-Μπύρες κερνάς;
-Μετά χαράς, πότε;
-Τώρα.
-Μα είμαι στα Μέθανα.
-Κι εγώ,του λέω.
Στην παρέα κι άλλοι μαθηματικοί, συζήτηση καταπληκτική, η μια μπύρα πάνω στην άλλη, γίναμε όλοι τύφλα. Ούτε λόγος να επιστρέψω Αθήνα φυσικά. Τελικά στα Μέθανα έμεινα ολόκληρο τετραήμερο.
Με το που γυρνάω στην Αθήνα, τηλέφωνο από το Δημήτρη.
-Είμαι ερωτευμένος μαζί σου.
«Εδώ σε θέλω, κάβουρα....», λέω μέσα μου. Γιατί ναι μεν ο Δημήτρης ασκούσε επάνω μου τεράστια σαγήνη (κι ήταν και Υδροχόος), αλλά από την άλλη με περνούσε και 20 χρόνια. Δεν ήταν και λίγα. Τελικά ο έρωτας (ή τα παιχνίδια του υποσυνείδητου) υπερίσχυσαν. Μείναμε μαζί έξι χρόνια. Κι ήταν ο εμπνευστής του «Ερωτευμένου Ιππόκαμπου» και του «Εγκωμίου ες Ουρανόν». Με το Δημήτρη παίζαμε με κουκλιά, ζωγραφίζαμε και κουβεντιάζαμε ώρες ατέλειωτες πίνοντας αμέτρητα ντεπόζιτα μπύρας. Σεξουαλικές σχέσεις είχαμε μόνο τον πρώτο χρόνο. Μετά ξαφνικά έκανα πίσω. Ίσως γιατί έμοιαζε τόσο πολύ με τον πατέρα μου, που σκιάχτηκα.

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen, Φεβρουάριος 2008

O άνδρας γεννά, η δε γυναίκα τίκτει ή από πού έρχονται τα μωρά.

Τετάρτη 29 Απριλίου 1968, 6 1/2 μηνών, γυμνή κι ανυπεράσπιστη.


***

Κι άλλος πασατέμπος.

Ήταν που η μητέρα μου αποφάσισε να μου δώσει εξήγηση επιστημονική. Άφησε κατά μέρος λοιπόν τους πελαργούς και τα λάχανα και μου λέει:
-Κάθε γυναίκα έχει μέσα στην κοιλιά της ένα σποράκι σαν πασατέμπο. Μόλις λοιπόν παντρευτεί, ο πασατέμπος μεγαλώνει και μεταμορφώνεται σε παιδάκι.
Όλα καλά μέχρις εκεί. Κάμποσο καιρό αργότερα παντρευόταν η ξαδέρφη μου, η Λίλα στα δεκαοχτώ της, κόρη στρατιωτικού, τον Ανδρέα, τον καθηγητή που της έκανε μαθηματικά στο φροντιστήριο και την περνούσε και καμμιά εικοσαριά χρόνια.
Δεν τέλειωσε καλά καλά ο γάμος, εγώ μπροστά – μπροστά να βλέπω τη νύφη, γυρίζω και ρωτώ τη μητέρα μου δυνατά:
-Δηλαδή, μαμά, τώρα η Λίλα είναι έγκυος, έτσι;
Γυρνάνε όλοι και με κοιτάνε και μετά σκουντιώνται με νόημα: «Από παιδί κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Γι’ αυτό η λεγάμενη τόσο μικρή, είπαν κι αυτοί πώς κι έτσι;»
Φαίνεται όμως πως ο πασατέμπος της Λίλας ήταν ζούφιος, γιατί φούσκωσε μετά από πέντε χρόνια. Κι εμένα η μαμά μου μού είπε ότι ο πασατέμπος είναι έτοιμος μετά από εννιά μήνες. Ποιον να πιστέψεις πια σ’ αυτόν τον κόσμο;

***

Η γενεαλογία του Κυρίου Ιησού.

«Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Ισαάκ δε εγέννησε τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιούδαν και τους αδερφούς αυτού, Ιούδας δε εγέννησε τον Φαρές και τον Ζαρά εκ της Θάμαρ...» [1] κτλ, κτλ., όλα αυτά τα ήξερα απέξω νεράκι, πριν ακόμη φτάσω στην Δ’ Δημοτικού, εξάλλου είχα ξεσκονίσει όλη τη Βίβλο εικονογραφημένη ήδη απ’ τη Β’ Δημοτικού. Φαίνεται όμως ότι το πολύ πατριαρχικό με είχε ενοχλήσει, γιατί διερωτήθηκα εύλογα, γιατί δεν έλεγε «Σάρα εγέννησε τον Ισαάκ, Ρεβέκκα δε εγέννησε τον Ιακώβ, κι ύστερα ο Ιακώβ πήρε τέσσερις γυναίκες κι έκανε δώδεκα γιους και τη Δείνα».
-Διότι ο άνδρας γεννά, η δε γυναίκα τίκτει, μου λέει η μαμά μου εμβριθώς.
Δε μου καλοκόλλησε, αλλά δεν την αμφισβήτησα, εξάλλου πιο πολύ με απασχολούσαν εκείνο τον καιρό «Τα Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα και η Ελληνική Μυθολογία και ειδικότερα πώς θα καταφέρω να γίνω θεά και να παραμείνω αθάνατη, πάντα νέα και ωραία και να φοράω και περικεφαλαία σαν την Αθηνά, που μαζί με τη Θέμιδα ήταν οι αγαπημένες μου θεότητες.
...
Το Πάσχα πήγα στο Μεσολόγγι στον παππού και τη γιαγιά. Ως μικρό τερατάκι, που ναι μεν δεν έπαιζε ποτέ, αλλά βιβλιοφάγος, ήμουν το καμάρι των μεγαλύτερων, που δεν έχαναν ευκαιρία να με βάζουν να αγορεύω και μετά σχολίαζαν «μα, τόσο μικρό, τόσο διαβασμένο» και τα ρέστα κι εγώ καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι κι αποζημιωνόμουν, που δε με παίζανε τα άλλα παιδάκια.
Πάμε και στον κύριο Γιάννη τον οδοντογιατρό, που ήταν θρησκευάμενος και ψάλτης.
Άρχισα θυμάμαι την αγόρευση με μια εισαγωγή στα πολιτεύματα της Αρχαίας Αθήνας, κλείνοντας ότι τελειότερο πολίτευμα όλων είναι η δημοκρατία. (Καμάρι η γιαγιά).
Συνέχισα με Μπάυρον και Σολωμό, βεβαίωσα για την αφοσίωσή μου στη γενέτειρα του πατέρα μου, εξέφρασα το θαυμασμό μου στο Μπότσαρη και το Χρήστο Καψάλη, αφού έκανα παρένθεση για το Γιάννη Γούναρη που έσωσε την πόλη στην πρώτη πολιορκία του, πριν οι Τούρκοι του σφάξουν την οικογένεια και γίνει καλόγερος στην Αγία Ελεούσα. (Καμάρι η γιαγιά).
Μετά αποφάσισα να λάμψω με τις γνώσεις μου στα θρησκευτικά και πιάνω τη Γένεση. «Αβραάμ δε εγέννησε τον Ισαάκ... κλπ, κλπ...».
-Και γιατί, τσούπα μου λέει Αβραάμ δε εγέννησε τον Ισαάκ; Ρώτησε ο κύριος Γιάννης για να με εξετάσει να δει αν τα ξέρω καλά.
-Διότι ο άνδρας γεννά, η δε γυναίκα τίκτει, του απαντώ με στόμφο. (Δέος και θαυμασμός του κυρίου Γιάννη. Ντροπή της γιαγιάς).
Όταν γυρίσαμε σπίτι με πέρασε γενεές δεκατέσσερις. Δεν κατάλαβα γιατί.

_______________
[1] Ματθαίος, Α, 2-3

Συναφείς Αναρτήσεις:

Μαθήματα Σεξ για Αρχαρίους

Έρως Ανεξίτηλος!

© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen, 26 Mαρτίου 2008