Γατοϊστορίες 2

Η θεία Ευρυδίκη, σύζυγος Βρασίδα Καρβουνίδη. Η θεία Ευρυδίκη ήταν εξαίρετη μουσικός, που έπαιζε πάρα πολλά όργανα. Πιάνο, κλαρινέτο, φλάουτο, άρπα και το βιολί της. Ο θείος Βρασίδας όμως προτιμούσε να παίζει άλλα όργανα στα ταξίδια του στο Παρίσι στο σπίτι της μαντάμ Ορτάνς και τη θεία την έπιασε μελαγχολία και μετά αρρώστησαν τα νεύρα της. Ο θείος Βρασίδας την πήγε στους καλύτερους γιατρούς του εξωτερικού, οι οποίοι της διέγνωσαν υστερία. Έκανε λουτροθεραπείες με παγάκια, δοκίμασε και ηλεκτροσόκ, αλλά τελικά συνήλθε με τη θαυματουργή εφεύρεση κολπικού μασάζ, η οποία και τη γιάτρεψε πλήρως. Μετά το θάνατο του θείου Βρασίδα, η θεία έγινε επιχειρηματίας και λάνσαρε την εφεύρεση που τη γιάτρεψε με μεγάλη επιτυχία.

Η θεία Ναυσικά και ο θείος Ιάκωβος είχαν χοροδιδασκαλείο στην Κατοχή στην οδό Μαιζώνος στο Μεταξουργείο και πληρώνονταν σε καφέ από ρεβίθι και χαρουπάλευρο. Μια μέρα όμως η θεία Ναυσικά έπιασε το θείο Ιάκωβο ντυμένο Ονειροκρίτη κι έναν Γερμανό αξιωματικό ντυμένο Μάρλεν Ντίτριχ, στον οποίο ο θείος εξηγούσε το όνειρο. Η θεία έπαθε εγκεφαλικό και έχασε το κέντρο ομιλίας της, όμως ο παππούς την έστειλε στην Τήνο και εκεί η θεία ξανάρχισε να μιλάει. Το θαύμα όμως ήταν τόσο δυνατό, που η θεία Ναυσικά δε σταματούσε να μιλάει ούτε στον ύπνο της, ώστε ο παππούς αναγκάστηκε να την ξαναστείλει στην Τήνο για να επέλθει ισορροπία στο θαύμα κι η θεία δεν ήθελε πια να γυρίσει πίσω κι έγινε νεωκόρος στην Ευαγγελίστρια με κύρια δουλειά της να κατεβάζει καντήλια. Για να τα γυαλίσει.

Η θεία Χαρίκλεια έγκυος στον Κλεομένη μας, ο θείος Αγησίλαος και ο Τσαμπίκος. Η θεία Χαρίκλεια ήταν πολύ θεοσεβούμενη κι έκανε με το θείο Αγησίλαο 14 παιδιά. Ο θείος Αγησίλαος ήταν κι αυτός άνθρωπος του Θεού κι επίτροπος στην ενορία της Αγίας Παρασκευής κι αγαπούσε κι αυτός τόσο τα παιδιά, που οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι ήταν δικά του τα παιδιά των γυναικών που τις βοηθούσε το φιλόπτωχο. Η θεία Βιργινία όμως έβαλε δικηγόρο να ερευνήσει το θέμα, και τότε έλαμψε η αλήθεια, ότι οι δήθεν άπορες με τα μούλικα ήταν κοινές τσούλες, που τις πλήρωναν κομμουνιστές για να πλήξουν το ήθος του μητροπολίτη Αγαθάγγελου μέσω των επιτρόπων των ενοριών του. Αιωνία η μνήμη του μακαριστού Αγαθάγγελου, την ευχούλα του να έχουμε.

Η θεία Αγλαΐα ήταν πάρα πολύ διαβασμένη κι είχε και κληρονομικό χάρισμα. Πρίγκιπες και πρωθυπουργοί κι όλος ο καλός κόσμος πήγαινε στη θεία Αγλαΐα να του πει τα ταρώ και τον καφέ και τη σφαίρα. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν παραμονές του 1929, που είχε προβλέψει ότι θα είναι από τις καλύτερες χρονιές οικονομικά. Και ήτανε. Η θεία αγόρασε μετοχές και ακίνητα και πρόκοψε κι αβγάτισε και την περιουσία του θείου Πελοπίδα. Αλλά είχε μια ατυχία η καημένη, γιατί έχασε τα χαρτιά της κι ένας ηλίθιος υπάλληλος στο ληξιαρχείο της άλλαξε το όνομα και της το έκανε Ευαγγελία, κι η θεία Αγλαΐα δεν μπόρεσε να το ανεχτεί αυτό κι αναγκάστηκε να πάει στην Αγγλία και να συστήνεται ως Λίλη και μετά ο κόσμος την έμαθε Λίλη κι όταν ξανάρθε στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο να διευθύνει τις επιχειρήσεις της, δεν μπορούσε πάλι να το αλλάζει, γιατί δεν της άρεσε η αστάθεια της θείας.

Ο θείος Χρύσανθος ήταν κοσμογυρισμένος και μια μέρα έφερε από τα ταξίδια του τη θεία Σουγκαμίσου και είπε στον παππού Τριαντάφυλλο ότι αυτή είναι η γυναίκα του. Ο παππούς μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του το όνομα της νύφης του, αλλά ο θείος Χρύσανθος δε σήκωνε πολλά πολλά κι ο παππούς Τριαντάφυλλος αναγκάστηκε να το καταπιεί, και μάθαινε γελώντας βρωμόλογα στη θεία Σουγκαμίσου κι αυτή νόμιζε ότι λέει καλημέρα κι ο παππούς γελούσε και γελούσαν κι οι φίλοι του στο καφενείο. Μια μέρα όμως που η θεία Σουγκαμίσου καθάριζε ψάρι για να φτιάξει σούσι, είδε τον παππού που της φώναξε «Σουγκαμίσου» κι ήθελε να της δείξει το σουγκαμίσου του και τρόμαξε η Σουγκαμίσου και γλίστρησε, και το μαχαίρι της έκοψε το σουγκαμίσου του παππού κι έγινε μεγάλη φασαρία και η θεία Βιργινία μεσολάβησε και απελάσανε τη Σουγκαμίσου, αλλά αυτή υποκλίθηκε κι είπε καλημέρα και το όνομά της.

Η θεία Νέλλη, κόρη της θείας Αντιγόνης και του θείου Τάκη, ήταν έξυπνη και ταλέντο στο σχολείο.  Πέρασε από τις πρώτες στο Πανεπιστήμιο και αργότερα έκανε και μεταπτυχιακά σε θετικές επιστήμες στη Μινεσσότα. Δυστυχώς όμως κληρονόμησε τα μυαλά των γονιών της και ήταν κι αυτή αριστερή. Γύρισε στην Ελλάδα κατά τα Ιουλιανά, αλλά δεν μπορούσε να συγκρατήσει το στόμα της και φυσικά δεν πήρε έδρα στο Μετσόβειο.  Για καιρό ζούσε εκπονώντας διατριβές για άλλους ακαδημαϊκούς επί πληρωμή. Όταν τα τανκς μπήκαν στο Πολυτεχνείο το 1973, λέγεται ότι ήταν στους νεκρούς. Το πτώμα της δε βρέθηκε ποτέ, όμως το συνάφι της θείας Αντιγόνης πάντα άφηνε στην οδό Στουρνάρη κόκκινα γαρύφαλλα κάθε 17 Νοεμβρίου (και όχι Νοέμβρη, Θεέ μου σχώρα με).

Η θεία Ασπασία είχε δίπλωμα στο πιάνο και στην Ωδική από το Εθνικό Ωδείο και το όνειρό της ήταν να παίξει στο θέατρο. Ο πατέρας της όμως, ο θείος Αγαθοκλής Ιωακειμίδης, ταξίαρχος εν αποστρατεία, ούτε ν’ ακούσει ότι η κόρη του θα ανεβεί στο σανίδι, ακόμη και ως ηθοποιός του σοβαρού θεάτρου.  Η Μαρίκα Κοτοπούλη έπεισε τη θεία Ασπασία να παίξει Σαλώμη με το ψευδώνυμο Νινόν και η θεία Ασπασία έπαιξε σε μία και μοναδική παράσταση στη ζωή της, η οποία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Μετά το θάνατο του θείου Αγαθοκλή, η θεία Ασπασία δούλεψε στην εθνική ραδιοφωνία ως σπίκερ λόγω της καλής άρθρωσής της, συμπληρώνοντας τον πενιχρό της μισθό με τη σύνταξη αγάμου και μαθήματα πιάνου που παρέδιδε κατ’ οίκον. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και κανείς δεν έμαθε αν ποτέ απώλεσε την παρθενία της, αν και η γιαγιά Ευφημία έλεγε ότι η θεία είχε τρελό ειδύλλιο μ’ έναν φοιτητή αρχιτεκτονικής, τον Άγγελο Σμαραγδή, που αργότερα έκανε όνομα και περιουσία στο Παρίσι.  

Αριστερά στη φωτογραφία, με τη λευκή ποδιά, ο θείος Ιγνάτιος, σε θερμή χειραψία  με αστροναύτηφ της NASA, που είναι πάλι ο θείος Ιγνάτιος, αλλά εμείς συνηθίζουμε να τον φωνάζουμε θείο Μίμη. Στην οικογένεια αγαπάμε και το θείο Ιγνάτιο και το θείο Μίμη. Ο θείος Ιγνάτιος ήταν ιδιοφυία και κατάφερε να κλωνοποιήσει τον εαυτό του. Έστειλε τον εαυτό του σε διαστημικό ταξίδι κι έβγαλε πολύ παραδάκι, και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, γιατί το διαστημικό πρόγραμμα το ενέκρινε πάλι ο θείος Ιγνάτιος από το Λευκό Οίκο, αν και το πολέμησε ο θείος Ιγνάτιος από το Κρεμλίνο, ποιος ξέρει γιατί... Ίσως γιατί διαφωνούσε ο θείος Ιγνάτιος από το Τόκιο.  

Ο θείος Αριστείδης πολύ μικρός έλαβε προσωπική κλήση από το Θεό και είδε πως η κλίση του είναι να γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος. Όταν τέλειωσε το σχολείο, πήγε δόκιμος μοναχός στη Μονή Κουτλουμουσίου και αργότερα εκάρη μοναχός με το όνομα Παχώμιος. Ήταν μοναχός με ζήλο και χάρισμα, διαυγής και ακαταπόνητος. Ένα βράδυ είδε σε όραμα τον Όσιο Παχώμιο της Θηβαΐδας να του λέει να πετάξει τα ράσα και να υπηρετήσει το Θεό έξω στον κόσμο. Αφού πήρε ευλογία από το γέροντά του, κατέβηκε στην Αθήνα και άνοιξε τέσσερα μπουρδέλα. Ένα στη Φυλής, ένα στην οδό Κεραμεικού, ένα στο Πολύγωνο κι ένα στην πλατεία Αττικής, κι έβαλε μέσα να εργάζονται οι κυρίες του Φιλοπτώχου. Από τα κέρδη το 50% το προόριζε για αγαθοεργίες και το άλλο μισό το επένδυε στις επιχειρήσεις του Ευγένιου Ευγενίδη.

Η θεία Ευανθία (αριστερά) και η θεία Ισμήνη. Ήταν δίδυμες και ολόιδιες, αν και συχνά, για να μην μπερδεύουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, σκόπιμα έφεραν κάποιο διακριτικό, από μακιγιάζ έως διαφορετικό accent, όταν ομιλούσαν την γαλλικήν. Η θεία Ευανθία και η θεία Ισμήνη παντρεύτηκαν το θείο Κώστα και το θείο Στέργιο και οι δύο και μοιράζονταν τους εραστές τους κατά βούληση και κατόπιν συνεννοήσεως. Όταν χήρεψαν, αποφάσισαν να αποσυρθούν σε μια βίλλα στην Προβηγκία που αγόρασαν από κοινού, και μας στέλνουν κατά καιρούς καρτ ποστάλ, μαζί μ’ ένα δεματάκι με σεμεδάκια κα σπιτικές μαρμελάδες. Όσο ζούσαν στην Ελλάδα, κανείς δεν τις είδε ποτέ ούτε να μαγειρεύουν ούτε να πλέκουν, αλλά γούστα είναι αυτά κι αλλάζει συχνά κανείς και γούστα και μυαλά, όταν πλησιάζουν τα στερνά του. Και για να πούμε και τη μαύρη αλήθεια, οι μαρμελάδες τους είναι εκτός συναγωνισμού.

© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund, Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018

Συναφείς αναρτήσεις: Γατοϊστορίες και Παραλειπόμενα

Γατοϊστορίες και Παραλειπόμενα

Οι γατοϊστορίες ξεκίνησαν σαν ένα παιχνίδισμα στο Facebook στις 27 Δεκεμβρίου για την ομάδα Σατανισμός και Γάτες, όταν αποφάσισα να ανεβάσω κάποιες vintage ανθρωπομορφικές φωτογραφίες από γάτες που έχω μαζέψει από το Ίντερνετ. Οι φωτογραφίες είναι είτε «πειραγμένες» ήδη από τη Βικτωριανή εποχή είτε εκ των υστέρων.  Πρώτα ανέβασα τη φωτογραφία και επί τόπου χωρίς προετοιμασία τη λεζάντα τους, μ’ ένα κειμενάκι πάνω στην έμπνευση της στιγμής. Οι γάτες υποτίθεται ότι είναι συγγενείς μου από το οικογενειακό μου δέντρο και ξεκίνησαν ουδέτερα με το θείο Χαρίλαο, ενώ σταδιακά το κείμενο μεγαλώνει και γίνεται πιο πικάντικο, κάποτε και με πολιτικές αιχμές. Μέχρι στιγμής και ό,τι μου έχει βγει ως τα τώρα είναι ο οπορτουνιστής που τη βολεύει, ενώ ο «καλός» την πατάει, αν όμως συνεχιστεί το εγχείρημα, δεν έχω ιδέα τι εξέλιξη θα πάρει.

Ο θείος Χαρίλαος το 1932, φοιτητής στο Πολυτεχνείο στις Χριστουγεννιάτικες διακοπές του στους δικούς του στο Μεσολόγγι.

27/12

Η θεία Ερμιόνη το 1879 με το μικρό της αδερφό το θείο Παναή, που πέθανε μικρός από τύφο. Η θεία Ερμιόνη ήταν παπαδοκόρη. Όταν η μάνα τους πέθανε στη γέννα, φρόντισε όλα της τ’ αδέρφια σα μάνα και τ’ ανάστησε. Μετά έγινε διδασκάλισσα στο σχολαρχείο. Το 1886 όμως γνώρισε τον Ανέστη, έναν λιμοκοντόρο από τον Πειραιά και κλέφτηκε μαζί του. Έγινε τραγουδίστρια σε καφέ αμάν και μετά κατέληξε σε μπουρδέλο της Τρούμπας.

28/12

Η θεία Λούλα ήταν όμορφη στα νιάτα της και πολύ καλή κοπέλα. Είχε τελειώσει και Σχολή Οικοκυρικής. Γαμπρό όμως δεν έβρισκε, μέχρι τη στιγμή που είδε στο περιοδικό «Μπουκέτο» ότι στην Αμερική ζητούν νύφες. Πήγε στο Σικάγο και παντρεύτηκε το Σαμ και έκανε κι ένα κοριτσάκι την Καλλιοπίτσα, που τη φωνάζανε Κέλλυ, πολύ χαριτωμένο κοριτσάκι (μας έστελνε και φωτογραφίες του, βλέπε κάτω). Τα πρώτα χρόνια του γάμου της ήταν πολύ ευτυχισμένη, αλλά μια μέρα ανακάλυψε ότι ο Σαμ ήταν γκάνγκστερ και πέθανε από τον καημό της η κακομοίρα. Το κοριτσάκι ανέλαβε μετά το γραφείο του μπαμπά της, πρόκοψε, έγινε σημαίνον μέλος στην ελληνική ομογένεια, έχτισε και μια εκκλησία στους Μολάους, χρηματοδότησε και την εκστρατεία του Μακάρθυ και μετά του Νίξον. Κι η κορούλα της κι αυτή πολύ καλή κοπέλα, στήριξε κι αυτή την εκστρατεία του Τραμπ.

28/12

Η θεία Πιπίτσα (πρώτη από αριστερά), το γένος Ιασωνίδου, με άλλες τελειόφοιτες Αρσακειάδες σε Πρωτοχρονιάτικο μαθητικό σκετσάκι σε εκδήλωση στον Παρνασσό το 1927. Η θεία Πιπίτσα παντρεύτηκε έναν καπνέμπορο το 1931 κι έκανε δυο παιδάκια, το Γιάγκο και τη Μαριγούλα. Ο Γιάγκος σπούδασε μηχανικός, έφυγε μετά τον πόλεμο και πήγε Αμερική και κατατάχτηκε εθελοντής στον πόλεμο της Κορέας, όπου και έχασε το αριστερό του μάτι. Η Μαριγούλα παντρεύτηκε κατά το συμμοριτοπόλεμο ένα πολύ καλό παλικάρι, στρατιώτη του εθνικού στρατού, ο οποίος έξω από τη Λιβαδειά σκότωσε πολλούς κομμουνιστάς. Κάνανε τέσσερα παιδάκια, ο ένας μεγαλοστέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, ο άλλος κλαδάρχης του Πασόκ, της τρίτης κόρης ο γιος είναι τώρα στα μέσα και στα έξω με το Σύριζα, η τέταρτη κόρη δεν πολυθυμάμαι, νομίζω το έριξε στα θεία.

28/12

Ο θείος Ισίδωρος ήταν ευπατρίδης βαμβακέμπορος από την Αλεξάνδρεια, που αργότερα συνεργάστηκε με την εταιρία Μπενάκης - Χωρέμης & ΣΙΑ. Πολιτεύτηκε και με το Βενιζέλο και στήριξε πολλές φορές και το Στρατηγό Πλαστήρα. Ο καημός του όμως ήταν η κόρη του η Αλίκη, που ήθελε να γίνει θεατρίνα και τελικά την έβγαλε στο σανίδι ο Αττίκ ως φυντανάκι με το όνομα Ζαζί. Η Ζαζί τα έμπλεξε στην Κατοχή μ’ ένα μαυραγορίτη. Πιάστηκαν κι αγόρασαν πολλά ακίνητα στην Αθήνα και τον Πειραιά, που μετά τα νοίκιασαν σε ινστιτούτα αδυνατίσματος και τα κονόμησαν. Αλλά τώρα πληρώνουν πολύ ΕΝΦΙΑ και σκέφτονται να κάνουν off-shore στη Βουλγαρία.

28/12

Η θεία Αντιγόνη είχε πάει στη Σχολή Καλογραιών και ο πατέρας της ήταν σταυλάρχης στο βασιλέα Κωνσταντίνο και αργότερα θαλαμηπόλος στο Γεώργιο Β’. Έμπλεξε όμως με κακές παρέες και άρχισε να πίνει και να καπνίζει. Όταν η οικογένεια την αποκλήρωσε, εκείνη κατρακύλησε ακόμη πιο κάτω και γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Στην Κατοχή ανέβηκε στα βουνά με τους αναρχοκομμουνιστάς του ΕΛΑΣ και αργότερα αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση και πήγε εξορία στην Ικαρία. Εκεί γνώρισε τον Τάκη, που ήταν κουτσός και τον παντρεύτηκε, όμως αυτός τη χιλιοκεράτωσε. Αρνήθηκε να πάρει σύνταξη αντιστασιακής επί Πασόκ και κουτσοζούσε σ’ ένα διάρι στα Κάτω Πετράλωνα πλέκοντας ζακέτες για τους νέους που διαδήλωναν. Πέθανε πρόπερσι, όταν οι διαδηλώσεις σταμάτησαν, γιατί οι αγώνες δικαιώθηκαν.

28/12

Η Λιλίκα ήταν πρώην μνηστή του παππού. Είχε ωραία φωνή, έπαιζε μαντολίνο και είχε βγει τρεις φορές μις Κοκκινιά. Οι γονείς της όμως είχαν ανατρεπτικές ιδέες. Ο πατέρας της ήταν δημοτικιστής και η μητέρα της μια τσαούσα σουφραζέτα που εργαζόταν και στο τριατατικό και δε θεωρούσε την εργασία ντροπή. Τα αδέρφια του παππού έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον κάνουν να δει το λάθος του κι ευτυχώς δεν μπήκε στην οικογένειά μας αυτό το μπασκλάς όνειδος.

29/12

Η γλυκύτατη κι αγαπημένη μας θεία Βιργινία. Καλλονή στα νιάτα της, ξεχώριζε πάντα με τη δροσερή παρουσία της στους χορούς των Ατθίδων. Επέδειξε μεγάλη ακτιβιστική δράση κι ήταν μέλος του αντιφεμινιστικού κινήματος επί Παγκάλου. Πρώτη δρομέας στις κορασίδες στη Γερμανική Σχολή και μέλος της εθνικής ομάδας αθλητών επί Μεταξά. Είχε δηλώσει συμμετοχή και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936, δεν έλαβε όμως μέρος, γιατί ο παππούς της είπε ότι δεν αρμόζει σε γυναίκες να συμμετέχουν σε αθλητικές διοργανώσεις, πράγμα στο οποίο η Βιργινία υπάκουσε με ενθουσιασμό. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση κατηχητικών σχολείων κι ήταν το δεξί χέρι της βασιλίσσης Φρειδερίκης για την προίκιση απόρων κορασίδων. Ο σύζυγός της εφονεύθη υπό αγνώστων και η χήρα Βιργινία αφιερώθηκε στην ανατροφή του γιου της και το φιλανθρωπικό έργο. Άφησε την περιουσία της στη Μητρόπολη για την ανέγερση αναμορφωτηρίων και νέων πτερύγων στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο εξαίρετος υιός της πολιτεύεται σήμερα με τον Τζήμερο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, θεία.

29/12

Από αριστερά προς τα δεξιά: η γιαγιά Μαρίκα, δίπλα της η καλή της φίλη Καλλιρρόη, με τα παντελόνια η Βαλλεντίνα και πλάι της ο θείος Αχιλλέας, αδερφός της γιαγιάς σε μια εκδρομή τους το 1916 στα Καλάβρυτα. Είχαν ανατρεπτικές ιδέες, ήταν φίλοι με το Δελμούζο, το Γρυπάρη και την Πηνελόπη Δέλτα, προωθούσαν την καθιέρωση της δημοτικής, την ψήφο των γυναικών, τη σεξουαλική ελευθερία και την αταξική κοινωνία, επηρεασμένοι από το κίνημα του Μπολσεβικισμού. Ευτυχώς, χάρη στις γνωριμίες του πατέρα της γιαγιάς, αειμνήστου παππού Επαμεινώνδα, έγινε εισαγωγή του θείου Αχιλλέα στο Δαφνί και τη γιαγιά τη στείλανε για λοβοτομή στην Αυστρία. Από τότε ήταν πολύ χαρούμενη κι έπλεκε συνέχεια σεμεδάκια. Η Καλλιρρόη πέθανε φθισική στο μεγάλο Κραχ, η Βαλλεντίνη άνοιξε κομμωτήριο που μάζεψε όλο τον καλό κόσμο, μέχρι και τη βασίλισσα Σοφία.

29/12

Το όνομά της ήταν Βενεδίκτη, αλλά οι θαυμασταί της την εφώναζαν Μπουμπού. Η θεία Μπουμπού ήταν τραγουδίστρια της όπερας που είχε διαπρέψει σε όλα τα λυρικά θέατρα του κόσμου. Στη Σκάλα, στο Κόβεντ Γκάρντεν, στη Λα Μονέ, στο Σαλτσβούργο και αλλού. Αποθεώθηκε ως Νόρμα, Τραβιάτα, Λουτσία και Ελβίρα. Διέθεσε την περιουσία της σε ευγενείς σκοπούς, μεταξύ αυτών στη στήριξη του βασιλέως Όθωνος και στον αγώνα διατήρησης της μοναρχίας χωρίς τη βεβήλωση του Συντάγματος. Μετά τα Σεπτεμβριανά και κυρίως μετά τον ερχομό στην Ελλάδα του βασιλέως Γεωργίου Α’, ο οποίος συναίνεσε να κυβερνήσει με σύνταγμα, η θεία Μπουμπού αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή σχεδόν μόνη, με λίγους μόνο έμπιστους φίλους - αγωνιστάς του κοντινού της περιβάλλοντος.

29/12

© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund, Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017

Κούφον Ύφος

Κούφος και κουφός

κούφισμα τόδε ανέθηκαν.

Κούφος μεν κουφισθείς,

κουφός δ' ότι κούφος κουφίσθη. 

Σημ. 

1. Για την ιστορία εδώ
2. Για την έμπνευση, το γνωστό επίγραμμα του Σιμωνίδη με την παρήχηση του σ, βλέπε και εδώ
3. Για τη φωτογραφία,  Lifting and spanking machine από τις Extraordinary Inventions

© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund, Σάββατο 10 Ιουνίου 2017

Ο Αυγερινός κι η Πούλια

Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα μακρινό νησί, ζούσε μια χήρα, η Αστέρω, με την κόρη της, την Πούλια, που ήτονα έμορφη πολύ κι είχε τις χάρες ούλες, κι ήτονα και καλή και γνωστική και προκομμένη. Η Πούλια αγάπαγε πολύ τη μάνα της που ξενόπλενε για να την αναστήσει και ποτέ χατήρι δεν της χάλαγε. 

Ήρθανε όμως χρόνια δίσεκτα και χαλεποί καιροί κι έπεσε λοιμός μεγάλος στο νησί κι αρρωστήσανε πολλοί και πεθάνανε κι αρρώστησε κι η μάνα της Πούλιας. Γιατρό δεν είχανε μαθές τα χρόνια εκείνα, μόνο τη μάγισσα Κατίγκω που ήξευρε τα βότανα κι έφτιαχνε απ' αυτά φάρμακα κι αλοιφές κι ήτονα και σοφή. Πάει λοιπόν η Πούλια στην Κατίγκω, "το και το, βόηθα με καλή γιαγιά, η μάνα μου πεθαίνει".

-"Αχ, κόρη μου", της λέει η Κατίγκω, "για την αρρώστια αυτή ένα μοναχά φάρμακο υπάρχει, που κανείς δεν μπορεί να το φέρει".

-"Ποιο, μάνα;", ρωτά η Πούλια.

-"Πρέπει να πας να φέρεις τρία δάκρυα. Ένα από τον Ήλιο, ένα απ' τη γυναίκα του, το Φεγγάρι κι ένα από το γιο τους τον Αυγερινό".

-"Και πώς, μαθές θα πάω στον Ήλιο και το Φεγγάρι;"

-"Αυτό δεν το ξεύρω", της λέγει η Κατίγκω. "Μόνη σου θα να τόβρεις".

Την έπιασε την Πούλια απελπισιά και πάει κλαίγοντας στο εικόνισμα της Παναγιάς και παρακαλούσε μ' όλη της την ψυχή να τη βοηθήσει η χάρη Της να βρει το δρόμο για το αρχοντικό του Ήλιου και του Φεγγαριού. Εκεί που παρακαλούσε κι έκλαιγε, αποκάμωσε και τηνε πήρε ο ύπνος. Και βλέπει στον ύπνο της την Παναγιά την Οδηγήτρα  ντυμένη καλογριά, να την παίρνει απ' το χέρι και να την πηγαίνει στη θάλασσα το δειλινό και να της δείχνει το μονοπάτι του Ήλιου μες στη θάλασσα και ύστερα η Παναΐα στ' όνειρο εχάθη.

Ξύπνησε ευθύς η Πούλια, ετοίμασε φαΐ, άφησε της μάνας της τη φροντίδα σε δυο γειτόνισσες, παίρνει μαζί της προσφάι και μόλις πήρε ο ήλιος να γέρνει, τρέχει γραμμή στην ακροθαλασσιά, λύνει απ' τους κάβους τη βάρκα της κι αρχίζει κουπί στο μονοπάτι του Ήλιου. 

Βυθίστηκε όμως ο ήλιος κάτω απ' τη θάλασσα και το μονοπάτι του Ήλιου εχάθη. Τηνε πήρε την Πούλια το παράπονο κι άρχισε να κλαίει και τα δάκρυά της πέφτανε στη θάλασσα. Τηνε λυπήθηκε η θάλασσα και της έστειλε δυο δελφινάκια. Γιατί κλαις; Το και το! Δώσε μας το προσφάι σου και θα σε πάμε εμείς. Ε, τι να κάμει; Τους το 'δωκε.

Παίρνουν τα δελφίνια στην πλάτη τους τη βαρκούλα και την αράξανε στο λιμανάκι έξω απ' του Ήλιου τα παλάτια. Πάει η Πούλια μια και δυο στον Ήλιο και του λέγει:

-"Καλέ μου Ήλιε άρχοντα και χρυσοβασιλιά μου,

δώσε μου ένα δάκρυ σου να γιάνει η μαμά μου!"

-"Έχω δει πολλά, δύσκολα κλαίω", της κρένει ο Ήλιος, "τουλάχιστον κέντησέ μου ένα ζευγάρι παντοφλίτσες να μην περπατώ ξυπόλυτος".

Τι να κάμει η Πούλια, πήρε χρυσοκλωστές και βυσσινί μετάξι κι άρχισε να ράβει και να κεντά στον Ήλιο παντοφλίτσες, μα η δουλειά ήτονα πολλή και της πήρε ένα μήνα και την έτρωγε η αγωνία για τη μάνα της.

Βλέπει ο Ήλιος τις κεντημένες παντοφλίτσες και τόσο συγκινήθηκε που πρώτη φορά θνητός του έκανε κι αυτουνού ένα δώρο, που όλο αυτός χαρίζει κι είναι ούλοι αχάριστοι, που κύλησε ένα δάκρυ απ' τα μάτια του και της το 'δωκε της Πούλιας. 

-"Άμε τώρα στη γυναίκα μου", της λέει. 

Πάει η Πούλια στην Κυρα Σελήνη, πέφτει στα γόνατα και λέγει της:

-"Φεγγάρι εσύ καλοκυρά κι αρχόντισσα Σελήνη,

δώσε μου ένα δάκρυ σου να γιάνει η μαμά μου!"

-"Έχω δει πολλά, δύσκολα κλαίω", της αποκρίνεται το Φεγγάρι, "τουλάχιστον πλέξε μου στο τσιγκελάκι μια μπόλια για τα μαλλιά μου!"

Κάμει η κόρη την ανάγκη φιλοτιμία, πήρε ασημοκλωστές κι άρχισε να πλέκει στο Φεγγάρι μπόλια με μαργαριτάρια και φεγγαρόπετρες, μα η δουλειά ήταν πολλή, μήνας στρογγυλός και μέσα της την έτρωγε η αγωνία. 

Βλέπει το Φεγγάρι την ασημένια μπόλια κι ήτανε τόση η χαρά του που πρώτη φορά άνθρωπος χάρισε και σ' αυτό κάτι, που δάκρυσε. Πήρε το Φεγγάρι το δάκρυ και το 'δωκε της Πούλιας.

-"Ευχαριστώ σε, Κυρα Σελήνη", λέγει η Πούλια, "όμως δυο μήνες εδωνά πλέκω, ράβω και κεντώ κι η μάνα μου θ' αποθάνει!"

-"Μη σε νοιάζει, της λέγει το Φεγγάρι, ζει η μάνα σου, αλλιώς κυλάει ο χρόνος εδώ κι οι δυο μήνες ήτανε στη Γη δυο ώρες μοναχά".

Χάρηκε η Πούλια κι έτρεξε στα δώματα του Αυγερινού. Ο Αυγερινός μόλις την είδε από μακριά συνταράχθη όλος, τόσο που τον άρεζε, που η καρδιά του χτύπησε τρελά κι άρχισε να κλαίει και σκούπισε τα δάκρυά του κρυφά και τα φύλαξε.

Προστρέχει του η Πούλια και του λέγει:

-"Κύρη μου, άστρο της Αυγής, άρχοντα Αυγερινέ μου,

δώσε μου ένα δάκρυ σου να γιάνει η μαμά μου!"

Τι να της πει, μπάρεμ ο Αυγερινός, που 'θελε να τηνε κρατήσει κοντά του όσο πιο πολύ γίνεται;  Γυρνάει λοιπόν κι αυτός και τηνε λέγει:

-"Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, δύσκολα κλαίω, θες να μου πλέξεις όμως ένα ζευγάρι γάντια στις βελόνες, που ξεπαγιάζουν τα χεράκια μου απ' τ' αγιάζι βράδυ και πρωί που πρέπει να βγαίνω να φωτίζω;"

-"Να στα πλέξω", του λέγει η Πούλια και πήγε και κούρεψε τα προβατάκια τ' ουρανού που 'ναι γυάλινα και βγάζουν μαλλάκι λαμπρό και διάφανο και το 'γνεσε κλωστή κι έπλεξε  του Αυγερινού στις βελόνες γαντάκια, που 'ταν ζεστά και λαμποκοπούσαν. Η δουλειά ήταν πολλή, η Πούλια την υπολόγιζε στον ένα μήνα, μα ερχόταν στο παραγώνι της ο Αυγερινός και της κρατούσε συντροφιά και της τραγουδούσε με το λαούτο του και κουβεντιάζανε κι ο καιρός κυλούσε πριν να το καταλάβει και περάσανε δυο μήνες. "Άλλες δυο ώρες", σκέφτηκε η Πούλια και λέει μέσα της "δεν πειράζει, είμαι μόνο τέσσερις ωρίτσες εδώ, στο χωριό δεν έχει ακόμη ξημερώσει". 

Όμως, εκειδά πάνου έρχεται βιαστικός ο Ήλιος και της λέγει:

-"Δυο μέρες περάσανε στη Γη κι η μάνα σου πεθαίνει!"

Δίνει βιαστικά ο Αυγερινός το δάκρυ του στην Πούλια, το πήρε η κόρη, την αρπάζει τότε ο Ήλιος με τη χερούκλα του και την κατεβάζει κάτω στο σπίτι της στο νησί. Απιθώνει γοργά η Πούλια τα τρία δάκρυα στην καρδιά της μάνας της και ζωντάνεψε εκείνη.

Έγινε στο χωριό γλέντι τρικούβερτο που ανάρρωσε η Αστέρω χάρη στο ταξίδι της Πούλιας, την Πούλια όμως την έτρωγε το μαράζι για τον Αυγερινό, όμως κουβέντα δεν έλεγε και συνέχισε να είναι καλή κι εργατική.

Προέλευση εικόνας British Library

Πέρασε λίγος καιρός και λέγει μια μέρα η Αστέρω στην κόρη της.

-"Πάνε, κόρη μου να κόψεις ξυλαράκια, πάγω λίγο στο βουνό να μαζέψω ζοχιούς και καυκαλήθρες να τα φάμε σήμερα με ψαράκι.

Πάγει η Αστέρω στο βουνό να μαζέψει χόρτα, όμως ξεπρόβαλε μια οχιά φαρμακερή κάτω από μια πέτρα και τη δάγκωσε και δεν πρόκαμε η κακομοίρα να σώσει ως το χωριό. Την έκλαψε την Αστέρω η Πούλια και μαυροφορέθηκε κι έπιασε το μοιρολόι που για το χατήρι της πήγε ως τον Ουρανό να της φέρει τα δάκρυα του Ήλιου, του Φεγγαριού και του Αυγερινού για να τη γιατρέψει και την έγιανε, αλλά της έμελλε να της αποθάνει από τσίμπημα οχιάς, όμως αυτές ήταν οι βουλές του Θεού και πήγαινε η Πούλια καθημερνώς στο μνήμα της Αστέρως και της φύτεψε βασιλικούς και της άναβε το καντηλάκι.

Μια μέρα, Πάσχα ανήμερα, ήρθανε στο νησί τους πειρατές να κουρσέψουν το έχει ολωνών και πιάσανε και την Πούλια να την πουλήσουν σκλάβα. Την αλυσοδέσαν στο λιμάνι και μαζέψανε κι ούλους τους προεστούς να τους σφάξουν.

-"Αχ, μανούλα μου γλυκιά", στέναξε η Πούλια και ξάφνου έρχεται δίπλα της η μάνα της από τον Άλλο Κόσμο σα φωτεινή σκιά. Της λύνει τα δεσμά και της απίθωσε δίπλα της τις παντοφλίτσες του Ήλιου, την μπόλια του Φεγγαριού και τα γαντάκια του Αυγερινού.

Τα φοράει η Πούλια, δίνει μια κλωτσιά στον αρχηγό, έπιασε αυτός φωτιά και πάει. Δίνει μια κουτουλιά στο ένα πρωτοπαλίκαρό του κι αυτός πάγωσε και πέτρωσε. Δίνει ένα χαστούκι στο δεύτερο πρωτοπαλίκαρο κι ήσπασε σα γυαλί κι οι άλλοι απ' το φόβο τους δώσανε μια βουτιά στη θάλασσα και πέρασε ένα σκυλόψαρο και τους ήκαμε ούλους μια χαψιά. 

Στήσανε τότε τσιμπούσι και χορό και φέρανε κι όργανα και κι αρχίσανε να τρώνε και να πίνουνε και στολίσανε την Πούλια με άνθη και δαντέλες. Κι έσχισε τότε ένα αστέρι το στερέωμα κι έπεσε καταγής μπροστά στα πόδια της Πούλιας. Ήταν ο Αυγερινός. 

-"Ε, Πούλια, θες να γίνεις γυναίκα μου;", τη ρώτησε.

-"Θέλω", του απαντάει αυτή. Κι αναλήφθηκαν τότε η Πούλια κι ο Αυγερινός στους Ουρανούς και παντρεύτηκαν κι ήκαμαν επτά παιδιά, που φωτίζουν τον ουρανό τις νύχτες και δείχνουν το δρόμο στους ναυτικούς και στους οδοιπόρους. 

Ήμουνα κι εγώ στους γάμους τους κι ήφαγα ένα κοπάδι αρνιά κι ήπια και δώδεκα βαρέλια κρασί και χόρεψα τρεις μέρες και τρεις νύχτες.

© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund, Κυριακή του Πάσχα 16 Απριλίου 2017

Η Εύα και η Σκορδαλιά του Αδάμ

Ήφκιασε ο Θιος την Εύα και τον Αδάμο, τους έδωκε τη σκούπα, το τυρί, τον τραχανά και τις χυλοπιτίτσες και τους λέγει:

-Όλα αυτούνα είν’ δικά σας, τ’ αυγά και τα βουτύρατα, τα γάλατα, τα λάδια και τα δέντρα, τα πρόβατα, οι κότες και τα γίδια. Μόνε, μπάρε ‘μ, αυτήνα την καρυδίτσα πο ‘χω φυτέψει εδώ στη γωνιά μην την πειράξετε, γιατί θα σπάσουνε τα δόντια σας και ο Οξαποδώ που ‘ναι μπαρμπέρης θα σας ζητάει για να τα φκιάσετε ξανά τη μάνα και τον πατέρα σας!

-Εντάξει, Θεουλάκο μου, είπανε τότες η Εύα κι ο Αδάμ, μείνε ήσυχος.

Ο Διάλος είχε όμως σκατοπαραδιές, γιατί κανείς δεν ξουριζόταν τότε και κανενός τα δοντάκια δε χαλνούσανε. Πάγει το λοιπόν στον Αδάμ και του λέγει:

-Αυτούνο το δέντρο που σας απαγόρεψε ο Θιος, δίνει ωραία καρυδάκια, που άμα τα φας, η κυρά σου δε θα παραπονιέται πια ότι δεν έχεις σηκωμάρες.

Ανωνύμου, Αrbor Vitae, To Δέντρο της Ζωής, μινιατούρα από το Ψαλτήρι Scherenberg, Pergamenthandscrift, 158 Blätter του Στρασβούργου, γύρω στο 1260, Badische Landesbibliothek, Κώδικας St. Peter perg. 139, Blatt 8r, Καρλσρούη, Γερμανία.

Το δέντρο της ζωής είναι κοινός τόπος στις γενεαλογίες και στις θρησκείες των λαών, από το δέντρο της Γνώσεως της Εδέμ ως την Καμπάλα κι απ’ το Σταυρό ως το Δέντρο Υγκντράσιλ στις Ισλανδικές Έντες, από τα Ασσυριακά ως τα Αιγυπτιακά ανάγλυφα και τις απεικονίσεις του Βούδα και από το χριστουγεννιάτικο δέντρο ως τα κέλτικα σύμβολα, τα σχέδια στα ανατολίτικα χαλιά, τους πίνακες από τη Γουαδελούπη ως και τα γλυπτά των Αζτέκων.

_______________________________________

Ο Αδάμος το σκέφτηκε, θυμήθηκε κι αυτό που είπε ο Παντοδύναμος για το Διάλο και πώς τούτος εκμεταλλεύεται τσ' ανθρώποι κι ήβαλε πρώτα την Εύα να δοκιμάσει ένα καρύδι, όμως τούτη ήτονε πεινασμένη πολύ και το ‘κατάπιε με τα τσόφλια και της έκατσε στο λαρύγκι. Ο Αδάμος τηνε χτύπησε στην πλάτη και βάνει κάτω την κεφαλή του και λέγει της γυναικός του:

-Χωρίς τσοφλάκια, να διεις θα τρώγουνται καλύτερα.

Η Εύα θάμαξε τη σοφία του αντρός της κι έτρεξε να βρει σφυρί κι άρχισε να σπάει τα καρύδια του Αδάμ, μ’ αυτούνος της λέγει πάλι:

-Με ζάλισες, μωρή, άμε να βρεις σκορδάκι και ψιχουλάκια απ’ τη χθεσινή αρτοκλασία, και φέρε και λίγο ξιδάκι απ’ το καλό κρασί του Θεού, που το ‘χει για τις μεταλήψεις κι αλατάκι και λαδάκι απ’ το κελάρι.

Και παγαίνει η Εύα και τα ήφερε ούλα και βάλθηκε ο Αδάμος να φκιάχνει τη σκορδαλιά στο γουδί του.

Τη δοκιμάσανε και τους άρεσε πολύ. Το γιόμα όμως ήσαντε καλεσμένοι στ’ αρχοντικό του Θεού για μια Λειτουργιά που θα κάμανε οι αγγέλοι στη χάρη Του. Πάγουν κι ο Αδάμ με την Εύα, αλλά βρωμάγανε πολύ απ’ το σκόρδο και ξερνάγανε οι αγγέλοι και χάλασε η Λειτουργιά και τότε ο Ύψιστος θύμωσε πολύ και τους λέγει:

-Όξω, λεχρίτες απ’ τον Παράδεισό μου και τ’ Αρχοντικό μου! Εσύ Αδάμο ούλο θα τρως σκορδαλιές κι η γυναίκα σου δε θα πλαγιάζει μαζί σου! Κι εσύ Εύα εις το εξής θα σπάζεις τα καρύδια του αντρός σου! Κι εσύ Διάολε δε θα σταυρώνεις πελατεία σαν οδοντογιατρός.

Και τότες ο Θιος ήφκιασε την οδοντόπαστα.

_______________________________________________

Αφιερώνεται στον Άσκαρ, που στην προηγούμενη ανάρτηση μας πληροφόρησε ότι ο απαγορευμένος καρπός στον Παράδεισο ήταν το καρύδι κι ο Αδάμ έφτιαχνε σκορδαλιές.

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 6 Απριλίου 2009

Η Συνταγή των Θαυμάτων απ' την Ανάποδη και Πώς Σταμάτησαν τα Αυγά να Είναι Μαλλιαρά

Η Συνταγή των Θαυμάτων απ' την Ανάποδη.

Αφού μάθαμε καταλεπτώς πώς κουρεύουμε τα αυγά, ώρα να δούμε και γιατί είναι δύσκολο το κούρεμα ενός αυγού, όπως ήταν πάντα από Κτίσεως Κόσμου από τότε που ο Μεγαλοδύναμος έφτιασε το τυρί, τον τραχανά, τη σκούπα και άλλα πολλά καλούδια, μεγάλη η χάρη Του και δοξασμένο το όνομά Του.

Marc Chagall, Les Fiancés de la Tour Eiffel (Οι Αρραβωνιασμένοι του Πύργου του Άιφελ), 1913

Πώς σταμάτησαν τα αυγά να είναι μαλλιαρά.

Ήφκιασε ο Θιος το κτηματάκι Του, φύτεψε και τα δεντράκια Του κι ήβαλε τσ' αγγέλους να καλλιεργήσουν το σιτάρι, το κριθάρι και το καλαμπόκι. Είχε τα τυριά Του και τα βουτύρατά Του στο κελάρι και τότε κάθεται και συλλογάται και λέει:

-Καλός ο τραχανάς, μπάρε μ', αλλά και μια χυλοπιτίτσα φουρνιστή, διόλου κακή ιδέα.

Πάγει τότε στ' αγγέλους Του και τούς λέγει το και το, να με φκιάσετε σήμερα να φάγω χυλοπίτες.

-Θεουλάκη μου, οι χυλοπιτίτσες θένε αυγά για να ζυμωθούνε.

Το γύρισε, το παίδεψε και τότε ήφκιασε το κοκόρι και την κότα.

Πάγει το λοιπόν το κοκόρι, κουτουπώνει μια κότα, βεντουζώνει τ' αχαμνά του στα δικά τση, η κότα καθόντανε, και μετά από λίγο σφίγγεται κι ιδρωκοπάει κι αμολάει ένα αυγουλάκι. Την άλλη μέρα ξανασφίγγεται, να κι άλλο ένα.

Τα πρώτα αυγουλάκια της όρνιθας ήσαντε μαλλιαρά, ένεκα που απάνω στον Παράδεισο έκαμε και ψόφο κι οι φωτιές δεν καλοδουλεύγανε, γιατί ο Οξαποδώ δεν είχε μετακομίσει ακόμη στο λεβητοστάσιο. Το μαλλίν τωνε όμως ήτονα πολύ και γινότανε και τζίβα, καθόσον και τα γατσούλια παίζανε με τ' αυγά κι έτσι πιάνανε ψείρες και κορέους.

Οι αγγέλοι ήσαντε σιχασιάρηδες κι είπανε του Μεγαλοδύναμου να κάμει κάτι διά να λύσει το πρόβλημα. Τότε Aυτός χτένισε τ' αυγουλάκια με πετρέλαιο, καθώς και τα πούπουλα της όρνιθας διά να τα απολυμάνει και να ψοφήσουνε και οι κόνιδες. Παιδεύτηκε όμως στο χτένισμα των αυγών πολύ και Τον έπιασε τσαντίλα και λέγει στον Αρχάγγελό Του:

-Πιάσ' τ' αυγό και κούρευτο με την ψιλή!

Αλλά με το κούρεμα και το πολύ πετρέλαιο πότισε τ' αυγό και το πετσί τση κότας κι ύστερις του κοκόρου κάθε που τη βεντούζωνε, κι έτσι από τότες τα αυγά βγαίνουνε καραφλά.

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 11 Mαρτίου 2009

Τα Βάσανα μιας Ορφανής, Ανύπανδρης, Διανοουμένης Ιστολόγου.

Το να είσαι γυνή είναι δύσκολον. Το να έχεις πνευματικάς (λέμε τώρα) ανησυχίας και να είσαι και παραμυθατζού έτι δυσκολότερον. Το να ιστολογείς δυσκολότατον.

Έχεις να μαγειρέψεις...

Να βάλεις μπουγάδες...

Να σιδερώσεις... [1]

Αναλάβαμε το βαρύ φορτίο να ανανεώσουμε την Ανανεωτική Αριστερά και να σώσουμε τον κόσμο...

Και ποιήσαμε τα ΕΥ-ΩΝΥΜΑ

Έτσι, για να χαλαρώσουμε και να ξεκουραστούμε είπαμε στον εαυτό μας:

«Ποιήσωμεν νέον ιστολόγιον περί μουσικής κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν μας».

Και εγένετο φως!

Και ποιήσαμεν Ιστολόγιον περί μουσικής, αρμονιών και άλλων τινών ηχητικών σε μείζονες και ελάσσονες. Και εκαλέσαμεν αυτό Από τη Μουσική των Σφαιρών στη Musica Mundi...

Και τούτο προορίζεται ως ιστολόγιον ιστορικόν και ενθυμητικόν των δαιμονίων της μουσικής, επιμορφωτικόν των μουσικών τεκταινομένων, κριτικόν των περί τα μουσικά και ενημερωτικόν περί τα μουσικολογικά.


_________________________________________


[1] Προέλευση: Ludmilla Balfour, Flade, Galeri Gerly, Κοπεγχάγη



© Ελένη Συμεών Καλλιανέζου, εν Αθήναις τη 6η Φεβρουαρίου έτει δισχιλιοστώ εννάτω μετά την κοινώς παρά τω ανθρωπίνω γένει συνομολογουμένην γέννησιν του Σωτήρος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αμήν.