Σκάλες Μείζονες

Κι όπως βλέπεις εσύ το μπλε κι εγώ το πράσινο, λίγο κίτρινο σου λείπει ~ για να 'χεις την αίσθηση του σύμμεικτου.

Δεν είναι καθόλου κακό το κίτρινο, κι ύστερα είναι κι αυτό μέσα στο "Ζωνάρι της Kυράς" που οι πολλοί καλούν ουράνιο τόξο.

Οι μύθοι είναι πέρα για πέρα αληθείς πως αν σταθείς εκεί που πέφτει η μια άκρη του ζωναριού βρίσκεις θησαυρό.

Παρέλειψαν ωστόσο να δηλώσουν τίνι τρόπω θα βρεις το θησαυρό αυτό (και πολύ καλά έκαναν, κατά τη γνώμη μου) κι έτσι οι περισσότεροι θνητοί είναι σαν τον γκαντέμη της ιστορίας που τον λυπήθηκαν οι αγγέλοι και του έβαλαν στο δρόμο που έκανε καθημερινά πάνω απ' το γιοφύρι μια τσάντα με φλουριά, αλλά αυτός αποφάσισε εκείνη την ημέρα να περάσει απ' το σημείο που ήταν ο θησαυρός με τα μάτια κλειστά.

Αλλά, σε τι θα ωφελούσε, αν κάποιος του έλεγε alta voce πως εκείνη την ειδική ημέρα θα έβρισκε στο δρόμο του χρυσάφι... Το πιθανότερο θα ήταν να περιγελούσε αυτόν που θα επιχειρούσε να του ανοίξει τα μάτια, γιατί οι περισσότεροι που έκαναν έργο ζωής το διαφωτισμό του ανθρώπινου είδους είτε κάηκαν στην πυρά είτε θεωρήθηκαν "σαλοί", παλαβιάρηδες, μουρλοί για δέσιμο, για τα κάγκελα, lunatics, matti, fous, kloge, tossede, disturbed, crazy σε σημείο που ο Ιερώνυμος Μπος να ζωγραφίσει ήδη απ' το τρίτο τέταρτο του 15ου αιώνα το γνωστό πίνακά του με την "Εξαγωγή της Πέτρας της Τρέλας".[1] Τη βγάζεις, γίνεσαι "ισορροπημένος άνθρωπος". Αν επιλέξεις να την κρατήσεις, τότε πρέπει να πάρεις τα βουνά ή να κρυφτείς στα πιο ανήλιαγα μέρη των δασών, αφενός για να μη σε καταλάβουν κι αφετέρου γιατί σου φαίνονται αφόρητες οι μωρολογίες των γύρω σου.

Λοιπόν, που λες, αν είσαι ανοιχτομάτης και δε σε έχουν εγχειρήσει για να σου βγάλουν την πέτρα που προκαλεί την τρέλα και περιμένεις υπομονετικά πότε θα βρέξει, μόλις βγει ξανά ο ήλιος τσουπ! νάτο το ουράνιο τόξο! Ωραία, θα μου πείς, κι αν είσαι στη μέση του λιβαδιού και η άκρη του βρίσκεται στην άλλη άκρη, πώς θα προκάμεις να φτάσεις μέχρι εκεί; Μέχρι να κάνεις δυο δρασκελιές, χάνεται της Κυράς η Ζώνη! Εδώ σε θέλω κάβουρα!

Θα ψάξεις να βρεις το καράβι που πάει στον ουρανό (κάνει συχνά δρομολόγια μεταξύ των συμπάντων) και θα σε πάει αυτό στο χρυσάφι. Τη ρότα την ξέρει. Τα δρομολόγια αναγράφονται καθημερινά πάνω στα σύννεφα. Ελάχιστες φορές έχουν καθυστερήσει. Κι αυτό συμβαίνει μόνο όταν τ' άστρα στήνουν χορό στους ουρανούς κι ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση. [2]

KΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

____________________________________________

Σημειώσεις:

[1] Βλέπε πίνακα στην ανάρτηση Ψεύδους Εγκώμιον, Σύνδρομο του Πινόκιο, Ζωτικό Ψεύδος και Σύγχρονο Παραμύθι

[2] Βλέπε Το Ζευγάρι Που Νίκησε Το Θάνατο

© Ελένη Καλλιανέζου ~☺~ Vejen 14 Απριλίου 2009

Τα Βάσανα μιας Ορφανής, Ανύπανδρης, Διανοουμένης Ιστολόγου.

Το να είσαι γυνή είναι δύσκολον. Το να έχεις πνευματικάς (λέμε τώρα) ανησυχίας και να είσαι και παραμυθατζού έτι δυσκολότερον. Το να ιστολογείς δυσκολότατον.

Έχεις να μαγειρέψεις...

Να βάλεις μπουγάδες...

Να σιδερώσεις... [1]

Αναλάβαμε το βαρύ φορτίο να ανανεώσουμε την Ανανεωτική Αριστερά και να σώσουμε τον κόσμο...

Και ποιήσαμε τα ΕΥ-ΩΝΥΜΑ

Έτσι, για να χαλαρώσουμε και να ξεκουραστούμε είπαμε στον εαυτό μας:

«Ποιήσωμεν νέον ιστολόγιον περί μουσικής κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν μας».

Και εγένετο φως!

Και ποιήσαμεν Ιστολόγιον περί μουσικής, αρμονιών και άλλων τινών ηχητικών σε μείζονες και ελάσσονες. Και εκαλέσαμεν αυτό Από τη Μουσική των Σφαιρών στη Musica Mundi...

Και τούτο προορίζεται ως ιστολόγιον ιστορικόν και ενθυμητικόν των δαιμονίων της μουσικής, επιμορφωτικόν των μουσικών τεκταινομένων, κριτικόν των περί τα μουσικά και ενημερωτικόν περί τα μουσικολογικά.


_________________________________________


[1] Προέλευση: Ludmilla Balfour, Flade, Galeri Gerly, Κοπεγχάγη



© Ελένη Συμεών Καλλιανέζου, εν Αθήναις τη 6η Φεβρουαρίου έτει δισχιλιοστώ εννάτω μετά την κοινώς παρά τω ανθρωπίνω γένει συνομολογουμένην γέννησιν του Σωτήρος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αμήν.

"Calendarium exercere"

Νικηφόρος Λύτρας, Κάλαντα, Συλλογή Ι. Σερπιέρη. Έργο ζωγραφισμένο μετά το 1873

Χτύπησαν την πόρτα δυο παιδιά να πουν τα κάλαντα. Αλβανάκια μάλλον. Έχοντας χρόνια ν' ακούσω Κάλαντα στην Ελλάδα, συγκινήθηκα στο χτύπημα της πόρτας.

Γιατί έμαθα να τιμώ τις παραδόσεις, έδιναν και οι γονείς μου σ' αυτές τη δέουσα σημασία.

Η μητέρα μου είχε έναν τρόπο δικό της μαγικό να δίνει γιορτινή ατμόσφαιρα στα ιδιαίτερα γεγονότα.

Χριστούγεννα θα στόλιζε το σπίτι, όχι με δέντρο, αλλά με μπάλλες, γιρλάντες, αγγελάκια στα παράθυρα, λαμπιόνια... Η Μικρασιάτισσα γιαγιά θα έφτιαχνε τους κουραμπιέδες, μελομακάρονα και τηγανίτες. Υπήρχαν ξηροί καρποί σε μπωλάκια, σταφίδες και στραγάλια και φουντούκια σε αφθονία, όπως και χουρμάδες και κυδωνόπαστο και γλυκοσούντζουκο που αγόραζε απ' την οδό Ευριπίδου... Έτσι έμαθα να συνδέω τις μέρες των Χριστουγέννων με τους χουρμάδες και την Πρωτοχρονιά με τα κυδωνόπαστα.

Το ίδιο θα γινόταν και τις Απόκριες: Το σπίτι θα γέμιζε μάσκες και σερπαντίνες και θα καθόταν με την αδερφή της με τις ώρες να μου φτιάξουν στολές από φόδρες, ρετάλια και παλιά φουρώ. Θα ντυνόμουν με δεκάδες στολές μέσα σε μια μέρα, ο ένας ρόλος άλλαζε, από απάχης μαρκησία, από ναύαρχος νεράιδα, από πεταλούδα γέρος.

Το Πάσχα αντίστοιχα. Γέμιζε το σπίτι μεγάλα κόκκινα μεταξωτά αυγά, κουνέλια, κοκοράκια με υλικά ευτελή.

Το σχολική περίοδος θα άνοιγε και θα έκλεινε με διπλό παγωτό καϊμάκι στην Πλατεία της Νέας Σμύρνης στο Ζαχαροπλαστείο «Ο Γιώργος».

Το ίδιο σημασία στις γιορτές έδινε και ο πατέρας μου. Ο ταραμάς την Καθαρή Δευτέρα έπρεπε να είναι άσπρος, η 25η Μαρτίου και των Βαΐων ήταν συνδεδεμένες με αλιάδα και τα Χριστούγεννα θα έβαζε κοστούμι και θα χόρευε με τη γυναίκα του Τζέημς Ντην «Hey Mambo, mambo italiano». Κρασί, ξηροκάρπια, φωταψίες.

Τώρα ισοπεδώνονται όλα... Και τα παιδιά δεν ξέρουν να λένε τα Κάλαντα σωστά. Απ' το «Καληνημέραν άρχοντες» κατευθείαν στο «Χριστού τη θεία γέννηση», μπουρδούκλωμα και το χέρι απλωμένο...

Πήγαν και μαθητές χτες να πουν τα κάλαντα στο Υπουργείο Παιδείας...

«... και με τη νέα τη χρονιά

πάλι θα συγκρουστούμε...», είπαν.

Αχ, μωρέ... Πού πήγε η έρμα μας; Όλα ένα ίσωμα.

Δεν έχει σημασία αν θρησκεύεται κάποιος ή όχι. Η πνευματικότητα όμως είναι κάτι βαθύτερο. Κι είναι λάθος να αποποιούμαστε την ταυτότητα και τις παραδόσεις συλλήβδην.

Γιατί αποτελούν μέρος της Ιστορίας μας και χωρίς ιστορία και ρίζες κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή του στο χώρο και στο χρόνο.

...

Όταν αποφάσισα στα 25 μου να πάρω μαθήματα φλάουτου, η Ειρήνη, φίλη και κορυφαία στα θεωρητικά της μουσικής, μ' έφερε σε επαφή με τα βυζαντινά κάλαντα. Με εντυπωσίασαν (πέρα από την ακροστοιχίδα με τα γράμματα της αλφαβήτου που αρχίζει κάθε στίχος) και για τη μουσική τους. Κάθε στίχος έχει ανάμεσα εναλλάξ ένα «έρουρεμ, έρουρεμ, χέρου-ρέρου-ρέρουρέμ - Χαίρε Δέσποινα» και το «έρουρεμ, έρουρεμ, χέρου-ρέρου-ρέρουρέμ - Χαίρε Άχραντε»...

Ε, αυτό το ερουρέμ ηχητικά δίνει ρέστα!

Άναρχος Θεός καταβέβηκεν και εν τη Παρθένω κατώκησεν

Βασιλεύς των όλων και Κύριος, ήλθε τον Αδάμ αναπλάσασθαί
Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρεσθε, τάξεις των αγγέλων ευφραίνεσθε
Δέξαι Βηθλεεμ τον Δεσπότην σου, Βασιλέα πάντω και Κύριον
Εξ ανατολών Μάγοι έρχονται, δώρα προσκομίζοντες άξια
Ζητούν προσκυνήσαι τον Κύριον, τον εν τω σπηλαίω τικτόμενον
Ήνεγγεν αστήρν μάγους οδηγών, ένδον του σπηλαίου εκόμισεν
Θεός, βασιλεύς προαιώνιος, τίκτεται εκ κόρης Θεόπαιδος
Ιδών ο Ηρώδης ως έμαθεν, όλω εξεπλάγη ο δείλαιος
Κράζει και βοά προς τους ιερείς, τους δοξολογούντας τον Κύριον
Λέγετε σοφοί και διδάκαλοι άρα που γεννάται ο Κύριος;
Μέγα και φρικτόν το τεράστιον, ο εν ουρανοίς επεδήμησεν
Νύκτα Ιωσήφ ρήμα ήκουσε, άγγελος Κυρίου ελάλησεν
Ξένον και παράδοξον άκουσμα και η συγκατάβασις άρρητος
Ο μακροθυμίσας και εύσπλαχνος, πάντων υπομένει τα πταίσματα
Πάλιν ουρανοί ανεώχθησαν άγγλοι αυτού ανυμνήτωσαν
Ρήτορες ελθόντες προσέπεσον βασιλέα μέγαν και ένδοξον
Σήμερον η κτίσις αγάλλεται και πανηγύρίζει κι ευφραίνεται
Τάξεις των αγγέλων εξέστησαν επί το παράδοξον θέαμα
Ύμνους και δεήσεις ανέμελπον των πάντων δεσπότην και άνακτα
Φως εν τω σπηλαίω ανέτειλε και τοις εν τω σκότει επέλαμψε
Χαίρουσα η φύσις αγάλλεται και πανηγυρίζει κι ευφραίνεται
Ψάλλοντες Χριστόν, τον Θεόν ημών, τον εν τω σπηλαίω τικτόμενον
Ω Παρθενομήτορ και Δέσποινα, σώζε του εις Σε καταφεύγοντας.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους από καρδιάς!

Το σκοτάδι δε νικιέται με σκοτάδι. Ούτε οι φόβοι με σκιές. Ένα άναμα του διακόπτη στο φως χρειάζεται. Και δεν το λέω ως πιστή χριστιανή. Γνωστόν γαρ ότι είμαι αγνωστικίστρια.

Ποντιακά Κάλαντα


© Eλένη Καλλιανέζου, Αθήνα 24 Δεκεμβρίου 2008

Ο Αριστείδης, το Σαντούρι του και ο Ψύλλος

Στη μνήμη του Αριστείδη Μόσχου

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας μικρός τρίβολος ο Αριστείδης, που αγαπούσε πολύ το σαντούρι και χάλασε τον κόσμο να μάθει να παίζει κι αυτός. Με τα πολλά του φέρνει ο πατέρας του ένα κι άρχισε ο μικρός μαθήματα μ' ένα Ρουμάνο μάστορα στην τέχνη. Κι έγινε ο μικρός ξεφτέρι. Μα δεν έφτανε αυτό.

Μια μέρα πέφτει ο Αριστείδης να κοιμηθεί κι ήτανε στο μαξιλάρι του ένας ψύλλος.

-Βρε, ζαβολιάρη όλο τσιμπάς και δε μ' αφήνεις να κοιμηθώ. Ήρθε το τέλος σου!

Κι άρχισε ο Αριστείδης να βαράει δώθε – κείθε με μια πατσαβούρα να ξεπαστρέψει τον ψύλλο.

Ο ψύλλος του βγάνει τότε μια γλώσσα δυο χιλιόμετρα και του εκαυχήθηκε πως αν τονε αφήσει ζωντανό, θα γίνει στην τέχνη του σαντουριού άφθαστος.

Frederic Leighton, Music Lesson (Μάθημα Μουσικής), 1877, Guild Hall Art Gallery, Λονδίνο

-Και πώς, βρε του διαόλου μαμούνι θα γένει αυτό;

Ο ψύλλος τότε τον είπε βόδι και ζαγάρι και χαϊβάνι και ζωντόβολο κι αφού τον στόλισε κανονικά, τέλος του λέγει:

-Μπιτ μυαλό δεν έχεις! Θα σε τσιμπάω εγώ και θα σου ρουφώ το αίμα και μετά θα σου κάνω μάθημα μουσικής πάνω στις χορδές.

Του Αριστείδη του ανέβηκε τότες το αίμα στο κεφάλι, αλλά ο ψύλλος ήτανε ήδη πάνω στο σαντούρι.

Πιάνει τις μπαγκέτες κι ετοιμάζεται να τονε κάνει λυώμα, αλλά δίνει ο ψύλλος έναν πήδο και να 'σου τονε σε άλλη χορδή.

Πάει να τον κοπανήσει ο Αριστείδης ξαναπηδάει σε άλλη χορδή ο ψύλλος. Έτσι με το κυνήγι πατ εδώ και πατ εκεί κοπάναγε ο Αριστείδης τις χορδές κι έγινε μουσικός μεγάλος και τρανός.

Κάθε που έπαιζε σαντούρι, ο ψύλλος παρέα. Αυτός του έδειχνε τις νότες. Αλλά το βράδυ τον τσίμπαγε και τον δαιμόνιζε. Μα σαν πέθανε ο Αριστείδης, γέρος πια και δάσκαλος στης μουσικής την τέχνη, απόθανε κι ο ψύλλος απ' την πείνα.

Έψαχνα κι εγώ να βρω έναν τέτοιο ψύλλο να με μάθει να παίζω μουσική, αλλά μου είπανε ότι άλλο πράμα τα κοινά παράσιτα κι άλλο οι διακεκριμένοι ψύλλοι που γνωρίζουνε μουσική και συχνάζουν στα καφέ αμάν.

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 3 Δεκεμβρίου 2008

Ο Μικρός Βιολιστής κι η Γάτα του

Marc Chagall, Le violoniste (Ο Βιολιστής), 1911-14, Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf, Γερμανία

Ζούσε μια φορά στα χρόνια τα παλιά στη μακρινή παγωμένη Ισλανδία ένα αγοράκι που το έλεγαν Χάραλντουρ, που η μάνα του ξαναπαντρεύτηκε έναν άντρα κακό και μοχθηρό που μισούσε το γιο της γυναίκας του.

Τον έστειλε λοιπόν να μείνει στο σπίτι του σκύλου, κλείδωνε το φαγητό, κι έδινε στο μικρό Χάραλντουρ να τρώει μόνο μπαγιάτικα ψίχουλα και να πίνει νερό απ' την τουαλέτα. Μετά τον βάραγε και τον έβαζε να κάνει δουλειές κι όταν ο κακομοίρης ο Χάραλντουρ -κατάκοπος το βράδυ- πήγαινε να κοιμηθεί στο χαλάκι του στο σπίτι του σκύλου και τουρτούριζε, τον ξύπναγε και τον έβαζε να ξανασκουπίσει και να πλύνει πάλι όλα τα πιάτα απ' την αρχή και μετά τον έβαζε και να γυαλίσει το πάτωμα με τη γλώσσα του.

Ο Χάραλντουρ είχε μια γάτα με φουντωτή ουρά, την κυρία Έρνα – Μαρία, που τα βράδια μιλούσε με ανθρώπινη λαλιά.

-Πού θα πάει αυτή η κατάσταση, κυρία Έρνα – Μαρία; Κλαψούριζε ο Χάραλντουρ στη γάτα.

-Ένας τρόπος υπάρχει. Να πας να μάθεις βιολί στον κύριο Γκούναρ, του απάντησε η γάτα με ύφος περισπούδαστο.

-Ο κύριος Γκούναρ είναι ένας γερο – παράξενος και δε θα με δεχτεί για μαθητή του χωρίς λεφτά.

-Βρε, άκου με κι εμένα που σου λέω!

Με τα πολλά πείστηκε ο Χάραλντουρ και την άλλη μέρα πάει και χτυπάει την πόρτα του Γκούναρ του βιολιστή.

-Βρε, καλώστο το Χάραλντουρ, σε περίμενα, λέει ο γερο – Γκούναρ στο μικρό και τον τράταρε παστό μπακαλιάρο και δυο τσικουλάτες.

Αμ' έπος, αμ' έργον, μόλις ο μικρός απόφαγε, αρχινάει ο γερο – Γκούναρ να τον διδάσκει βιολί.

Ντο, ρε, μι, ξεφτέρι ο μικρός, τ' άρπαζε με την πρώτη.

Φα, σολ, λα, σι, κι απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, σε δυο ωρίτσες ο μικρός έκανε το δοξάρι να μιλάει πάνω στις χορδές.

-Άντε, φεύγα τώρα και μην πεις σε κανέναν τίποτα για τα μαθήματά μας. Εντάξει;

-Εντάξει.

Τούτο συνεχίστηκε για πολύν καιρό ακόμη· ο Χάραλντουρ πήγαινε κρυφά τα βράδια στο σπίτι του γερο – Γκούναρ και το πρωΐ συνέχιζε να κάνει τις δουλειές που τον υποχρέωνε ο πατριός του, να τρώει τα μπαγιάτικα ψίχουλα και να πίνει τα απόνερα της τουαλέτας.

Ένα βράδυ ο γερο – Γκούναρ λέει στο Χάραλντουρ:

-Γιε μου, με ξεπέρασες στην τέχνη του βιολιού και, μα τον Όντιν, δεν πιστεύω ότι σου παραβγαίνει άλλος κανείς βιολιστής σ' ολάκερη τη Σκανδιναβία. Να, πάρε το βιολί μου, που το χάρισαν νεράιδες στον παππού μου, κι ώρα σου καλή.

Παίρνει ο Χάραλντουρ το βιολί και πριν φτάσει στο κρεβάτι του μέσα στο σπιτάκι του σκύλου, άρχισε να παίζει μια μελωδία.

Δεν απόσωσε τα πρώτα μέτρα του κομματιού και το σπίτι του σκύλου μεταμορφώθηκε σε σπίτι δίπατο.

-Επ, επ! Τι βλέπουν τα μάτια μου; Μουρμούρισε και σχεδόν κατουρήθηκε απ' τη χαρά του.

Μπαίνει μέσα στο σπίτι και βρίσκει τον πατριό του να τρώει δώδεκα ταψιά με κουλουράκια.

-Να πας να πλύνεις τα ταψιά, λέει τότε εκείνος στο Χάραλντουρ.

Πιάνει ο μικρός δεύτερη μελωδία στο βιολί και πουφ! μεταμορφώθηκε ο πατριός του σε ποντικό.

Δίνει μια η γάτα, η κυρία Έρνα – Μαρία και τον έκανε μια χαψιά.

-Άλλη φορά, να ακούς τα ζώα που μιλάνε, λέει τότε η γάτα στο Χάραλντουρ και έγλειψε τη δεξιά της πατούσα, αφού χάιδεψε το μικρό βιολιστή με τη φουντωτή ουρά της.

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 24 Νοεμβρίου 2008