Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρονικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρονικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Απριλίου 2017

Almost Total Recall

Όταν διάβασα την περίπτωση της Rebecca Sharrock, άρχισα να σκέφτομαι πως κάπου στον κόσμο έχω μια αδερφή ψυχή και πως το HSAP δεν πρέπει να είναι τόσο σπάνιο. Αντίθετα, η μέχρι τώρα κρατούσα άποψη των ψυχιάτρων, ότι δεν είναι δυνατόν να ανακαλέσεις μνήμες κάτω από τα τέσσερά σου, με πίεζε αφόρητα, γιατί με ήθελε περισσότερο ούφο απ' όσο είμαι.

Δε γνωρίζω αν πάσχω από υπερθυμησία, η μνήμη μου είναι επιλεκτική, όμως πάει πολύ μακριά· σίγουρα η παπαγαλία μου είναι μαρτύριο, ένα πρόχειρο γκούγκλισμα σου βγάζει κι άλλα, κι αν δώσω ιστορικό σ' έναν καλό κι όχι σκιντζή ψυχίατρο, ίσως βρει και κάποια γενετική μου ανωμαλία κληρονομική, μιας κι ο ετεροθαλής αδερφός μου έχει σύνδρομο Asperger.

Πάντως, οι μνήμες που έχω δεν είναι εμφυτευμένες, δεν είναι θέμα κατοπινών συζητήσεων, αφού δεν μπορούν όλες τους να κριθούν "τραυματικές",  πολλές είναι φωτογραφικές και αδιάφορες.

Όπως για παράδειγμα, τότε που με είχε πάρει ο πατέρας μου  -νοίκιαζε με τ' αδέρφια του όσο ήταν σε διάσταση με τη μάνα μου ένα σπίτι στην οδό Νεόφρονος στο Παγκράτι. Το σπίτι είχε μια σκάλα, που οδηγούσε στην υπερυψωμένη είσοδο, η οποία χωριζόταν από το κυρίως χωλ κι έκλεινε με δεύτερη πόρτα. Δεξιά ήταν το μπάνιο, είχαν μέσα κι ένα κλουβί με καναρίνι και μπανιέρα με ποδαράκια. Ήμουν μόνη με το μικρό αδερφό του πατέρα μου, το θείο Αντρέα, που ήταν φοιτητής της Νομικής, οι θειάδες μου έλειπαν. Εκείνος διάβαζε καθιστός σ' ένα ντιβάνι και περίμενε τηλέφωνο απ' τη Γιούλα, τη λεγάμενη, την επονομαζομένη από τις γεροντοκόρες αδερφές και πουτάνα. Περπατούσα και μιλούσα, αλλά δε χρησιμοποιούσα ακόμη γκιογκιό.  Τα είχα κάνει στο βρακί μου και πάω και του λέω:

-Έκανα κακά, θα με αλλάξεις;

-Πουφ, φύγε από 'δω, βρωμάς, μου λέει.

Περίμενα τον μπαμπά μου, είχα σχεδόν συγκαεί.

-Καλά, ρε δεν μπορούσες ν' αλλάξεις το παιδί τόση ώρα χεσμένο; Του λέει ο πατέρας μου.

-Δικό σου παιδί είναι, όχι δικό μου, του απαντάει αυτός.

Ο πατέρας μου με παίρνει, με χώνει στην μπανιέρα με τα ποδαράκια, μου βγάζει το νάιλον βρακί που συγκρατεί τις πάνες από ύφασμα και με πλένει με την μπαταρία. Με αλλάζει και μου βάζει και προδέρμ, που μυρίζει ωραία.
..........

Θυμάμαι και το άλλο σπίτι που νοίκιαζαν πιο πριν, πάνω απ' το ζαχαροπλαστείο Το Λυχνάρι. Τη διαρρύθμιση του σπιτιού δεν την καλοθυμάμαι, θυμάμαι όμως ότι έπινε ο πατέρας μου φραπέ στο ζαχαροπλαστείο και μου 'δωσε να δοκιμάσω με το καλαμάκι. Μια φορά έβαφαν οι θειάδες μου τα νύχια τους κόκκινα. 

-Θα μου τα βάψεις κι εμένα; ρωτώ τη θεία μου την Μπέμπα.

Μου τα 'βαψε τσάτρα πάτρα κι ήμουν πολύ χαρούμενη. Όταν με επέστρεψαν στη μάνα μου, εκείνη θύμωσε και μου τα ξέβαψε με ασετόν αμέσως. Νόμιζα ότι έκανα κάτι κακό.

....

Θυμάμαι τον πατέρα μου να τηλεφωνεί να με πάρει και τη μάνα μου να του κάνει γυμνάσια. "Δεν μπορείς να πάρεις το παιδί, έχει 41 πυρετό!" Ήμουν μια χαρά κι έπαιζα κι άκουγα και κατάλαβα με ποιον μιλούσε, όπως καταλάβαινα πάντα κι όταν μιλούσαν συνθηματικά για το λεγάμενο, για να μην καταλάβω. Στη λέξη λεγάμενος έστηνα περισσότερο αυτί.

Μια άλλη φορά πάλι είχαν δώσει ραντεβού να της δώσει διατροφή, θα περνούσε απ' το σπίτι.  Ακούω στην πόρτα τον πατέρα μου, αδημονώ. Τρέχω στο χωλ ξωπίσω της, με σπρώχνει βίαια και κλειδώνει πίσω της την πόρτα κι άρχισα να κλαίω γοερά.

....


Θυμάμαι ένα χειμωνιάτικο απόγευμα να ξυπνώ από την υποχρεωτική μεσημεριανή σιέστα -αλλιώς σ' έπαιρνε ο Μεσημεράς- μονάχη μου στο σπίτι. Η γιαγιά μου κι η μάνα μου ήταν δίπλα στης νονάς μου για καφέ. Εγώ δεν μπορούσα να σκαρφαλώσω ακόμη τα κάγκελα του κρεβατιού κι αισθάνομαι πως είμαι μόνη, παρατημένη. Κλαίω.

Θυμάμαι πώς με σήκωναν απ' το κρεβάτι το απόγευμα και με τύλιγαν σε μια κουβέρτα το χειμώνα με μερικά παιχνίδια τριγύρω μου και βιβλία που χάζευα τις εικόνες τους.  Κάποιες με τρόμαζαν, ήταν από κακές μάγισσες, αλλά παραδόξως έμοιαζαν στη γιαγιά μου τη Μαρίκα που την αγαπούσα.


Θυμάμαι πώς με τύλιγε η μάνα μου με κουβέρτες στο κρεβάτι μου με τα κάγκελα, και πώς καρφίτσωνε με παραμάνες ασφαλείας τις κουβέρτες στο στρώμα, για να μην ξεσκεπαστώ, θυμάμαι πώς ίδρωνα απ' το βάρος, η τελευταία ήταν και στρατιωτική χακί κι αγκύλωνε· θυμάμαι τη μυρωδιά της καμφοράς, όταν κρυολογούσα, που με ζάλιζε.

Θυμάμαι μια φορά, που πήρα κουτρουβάλα την πίσω σκάλα της κουζίνας. Κάτω της ήταν έναν ποδόμακτρο από αλουμίνιο για να παίρνει τις λάσπες. Θυμάμαι πώς έσκισα τα γόνατά μου, θυμάμαι πόσο έτσουζε το ιώδιο.

...


Θυμάμαι γιατί κρατούσα μούτρα στο νονό μου στη βάφτισή μου και δεν τον ήθελα. Νονός μου ήταν ο πρώτος μου ξάδερφος, γιος της αδερφής της μάνας μου, 14 χρονών τότε. Ήταν γιατί μ' έπαιρνε αγκαλιά και με πετούσε στον αέρα, μ' έπαιζε βίαια κι εγώ φοβόμουν. Ήμουν 13 μηνών, όταν με βάφτισαν.

Θυμάμαι τη βάφτισή μου. Πόσο με τρομοκρατούσε η θέα του αχνιστού νερού κι έβαλα τα κλάματα από πριν, γιατί η μάνα μου στο μπάνιο πάντα με ζεματούσε. Θυμάμαι πως ήθελα να σβήσω τα κεριά της κολυμπήθρας. Όταν άναβαν τσιγάρο, μου έτειναν πάντα το σπίρτο κι εγώ το έσβηνα.  Μ' άρεσε να σβήνω φλόγες.

...

Θυμάμαι πώς με βάζανε να λέω ποίηματα, ατάκες από διαφημίσεις ή να τραγουδώ και μου 'διναν χαρτζιλίκι, καραμέλες, σοκολάτες.

Θυμάμαι πόσο μου άρεσε να περπατώ με μεγάλους στο πεζοδρόμιο δίπλα σε μάντρες. Ήθελα να με ανεβάζουν στο πεζούλι κι εγώ να περπατώ παράλληλα, να είμαι πιο ψηλή απ' αυτούς.

...

Θυμάμαι πόσο ντροπαλή ήμουν, πώς κρυβόμουν πίσω απ' του μπαμπά μου τα παντελόνια και πόσο γαλιάντρα γινόμουν, όταν μου έδιναν θάρρος.



Θυμάμαι τη γλώσσα των αδερφών και των αδερφάδων του πατέρα μου, όταν κατέβαζαν Χριστοπαναγίες, ιδίως για τη μάνα μου. Καταλάβαινα ότι κάπου υπάρχει κάτι κακό και παπαγάλιζα αυτολογοκρινόμενη στο μέρος που μου φαινόταν ύποπτο. Δεν έβρισκα τίποτα κακό να πω "την Παναγία σου", "το Χριστό σου", η κακιά λέξη ήταν εκτός κι εγώ φώναζα το Χριστούλη και την Παναγίτσα.  Η μάνα μου όμως καταλάβαινε.

-Ποιος τα λέει αυτά, παιδί μου; Ο μπαμπάς σου; Ρωτούσε.

-Όχι, ο θείος ο Νιόνιος. 

Μήνυση μετά στο θείο Νιόνιο και πυρετοί δικοί μου που έφταναν το 42. "Δεν μπορείς να πάρεις το παιδί, ψήνεται στον πυρετό".

...


Θυμάμαι το ανέβα μήλο, κατέβα ρόδι, θυμάμαι τη γιαγιά μου που μου έβαζε κεράσια στ' αυτιά για σκουλαρίκια.

Θυμάμαι πόσο αθώο κι εύπιστο ήμουν, όπως τότε που μου έφερε η νονά μου ένα σκουπάκι κι ένα φαρασάκι νεροχύτη και μου λέει "Μ' αυτό αύριο να σκουπίσεις όλη την αυλή. Όταν γυρίσω απ' τη δουλειά, δε θέλω να δω ούτε ένα φυλλαράκι χάμω!", και κοψομεσιαζόμουν μικρό τοσοδά, να σκουπίζω κοτζαμάν αυλή με τόσο λιλιπούτειο σκουπάκι.

Κι άλλη μια φορά, που η νονά μου έφερε στη μάνα μου αυγό ζεστό από κάποια που είχε κότες κι έκανε κολπάκια πως δε μου το δίνει και θα το δώσει του γιου της, γιατί δεν ήμουν φαγανό και στήσανε σκευωρία με τη μάνα μου "Όχι, εμείς θα σου το πάρουμε" και γυρίζει και λέει η νονά μου:

-Σας το δανείζω λίγο να το πάρετε σπίτι σας να το δείτε, αλλά μην το φάτε, είναι το Δημήτρη μου. 

Κι όταν πήγαμε σπίτι, μου λέει η μάνα μου 

-Ε, λοιπόν, θα τη γελάσουμε. Θα το φας, αλλά δε θα το καταλάβει.

-Και πώς δε θα το καταλάβει; 

-Να, θα κάνουμε από πάνω μια μικρή τρυπούλα και μετά θα κολλήσουμε ένα χαρτί από πάνω και δε θα φαίνεται τίποτα.

-Μα θα ξεκολλήσει.

-Μη σε νοιάζει, θα το κολλήσουμε με σελοτέιπ.


Και το 'φαγα και του κολλήσαμε και χαρτί και της πάμε το τσόφλι του αυγού

-Να, ορίστε, μόνο το είδαμε!

-Δεν το βλέπω όπως σας το έδωσα, κάτι έχει εδώ πάνω, λέει η νονά.

-Δεν έχει τίποτα, λέει η μάνα μου.

-Δε φαντάζομαι να το έφαγε η Λένα, δυσπιστεί εκείνη.

-Όχι, όχι, δεν το έφαγα.

-Σα να μη μου λες αλήθεια. Κάτι βλέπω να γράφει στο μέτωπό σου. "φλου...", "φλουδ...", δε φαίνεται καλά!

-Φλουρί!, πετιέται η μάνα μου ολοκληρώνοντας τη σκευωρία κι εγώ χαιρόμουν, που της ξεφύγαμε!




© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund Τετάρτη 26 Απριλίου 2017





buzz it!

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009

Μου εκόμπασε...

Gustav Klimt, Der Kuß, (To Φιλί), Österreichische Galerie Belvedere, Βιέννη

Επικοινώνησα χτες με τρεις παλιούς μου εραστές. Ο ένας τους μάλιστα (αυτός που ερωτεύτηκα και περισσότερο) μου εκόμπασε, ο καημένος, για το πόσο επιτυχημένος είναι. Και είναι, σύμφωνα με τα ισχύοντα κοινωνικά κριτήρια. Μέσα μου όμως είπα "Δεν είναι δυνατόν τόση παταγώδης επιτυχημένη αποτυχία! "

Ας είναι όμως καλά όλοι οι "προσγειωμένοι", για να μπορούμε, όσοι γράφουμε παραμύθια, να τους τιμωρούμε εκεί την ύβρι τους.



Erik Satie, Gymnopédie No 1



© Ελένη Καλλιανέζου, Kolding, 24 Σεπτεμβρίου 2009

buzz it!

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009

Έρως Ανεξίτηλος!



Το περιστατικό συνέβη στην Ισλανδία πρίν από 40 περίπου χρόνια. Ο επτάχρονος Χάλλι «τα έφτιαξε» επιτέλους με την ποθητή της καρδιάς του από το σχολείο, τη μικρή Μαρία.

Μοιράζονταν παγωτά και καραμέλλες και αποφάσισαν να «ολοκληρώσουν τον έρωτά τους».



Τότε λέει η Μαρία στο Χάλλι:

-Κι αν μείνω έγκυος;

Τότε ο Χάλλι την αγκάλιασε τρυφερά και τη διαβεβαίωσε ότι αυτό δε γίνεται, γιατί μόνο αν κάνει πιπί του στο πιπί της θα κάνουν παιδάκι κι έτσι η Μαρία ησύχασε και πήγανε σ’ ένα σταύλο. Μαζί τους φρόντισαν να πάρουν και τα απαραίτητα σύνεργα για το σεξ: ανεξίτηλους μαρκαδόρους.



Έτσι, αφού τσιτσιδωθήκανε και τα δυο, πήρανε μαρκαδόρους και ζωγράφισε ο ένας στου άλλου τα απόκρυφα ζιγκ – ζαγκ, τρίγωνα, σπιτάκια, ήλιους και καρδούλες και γινήκανε εμπριμέ.

Τρεις μήνες στη σκάφη από τις μανάδες τους κι ακόμη παιδεύονταν να βγάλουν τα σημάδια εκείνου του ανεξίτηλου έρωτα.


_______________________________________


Σχετικές αναρτήσεις:



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 18 Ioυνίου 2009

buzz it!

Τρίτη 26 Μαΐου 2009

«Κάνει κρύο – κάνει τσίφι, για το δόλιο το κοτσύφι» ή το Ζεϊμπέκικο του Μιχάλη



Μπορεί να ‘ναι κι αυτό που λένε «μετάθεση συναισθήματος», σύνηθες στους εσωστρεφείς ή στους «διανοητικούς», κοινοτοπία σε κάποιους «υπερσυναισθηματικούς» που αποφεύγουν τα αρκουδάκια, τις καρδούλες, το ροζ και τα μπλιμπλίκια... Περισσότερο ή λιγότερο αλήθεια, λίγο ρόλο παίζει. Αν στο θάνατο της άγνωστής μου Ίρμας έκλαψα σαν παιδί, όπως δεν το ‘κανα στης μάνας μου, αν στην κηδεία του Γιάννη –που ήταν χριστιανός- ένοιωσα σαν ξένο σώμα ανάμεσα σ’ αυτούς που ψάλλανε το «Χριστός Ανέστη» κι εκλαμβάνανε το θάνατο σαν τη χαρούμενη συνάντηση με το Θεό, (κάτι που μου ‘φερε τότε στο νου τον Καβάφη και το «Μύρης, Αλεξάνδρεια 340 μ.Χ» κι ένοιωσα ξένη και μ’ αυτούς και τη χαρά τους και τα συνήθη λόγια παρηγοριάς που λέγονται σ’ αυτές τις περιστάσεις).

Σ’ αυτό ας προσθέσουμε και το θάνατο του πατέρα μου• μου στοίχισε πολύ – πάρα πολύ, αλλά σιχαίνομαι να κοινωνώ ό,τι αισθάνομαι σ’ αγνώστους και δεν τα μπορώ τα λόγια παρηγοριάς και ιδίως τις φιλοσοφίες και τ’ αποφθέγματα, τα ξέρω κι εγώ, μα αισθάνομαι πως δεν αρμόζουν...

Κι έφυγε σήμερα ο Μιχάλης, όπως πριν από λίγο καιρό έφυγε ο Ευγένιος, ο Ελύτης και ο Μάνος... Κι αισθάνθηκα το ίδιο μικρή και μόνη, όπως τότε, να κρυώνω και να μην τολμώ να πω «αγαπώ» ή «μ’ αρέσει», γιατί ακροβατούσα ανάμεσα στην ταύτιση με αγνώστους από τότε που έβλεπα στη μύξα των λυχναριών τα ίχνη καύσης κι αναρωτιόμουν, όταν τα κατέγραφα, ποια τάχα χέρια τα έπιασαν, ποιοι τ’ άναψαν, ποιανών τις νύχτες φώτισαν και γιατί ό,τι γεννιέται πεθαίνει...

Άντε να μιλήσεις για στεγνή τυπολογία των νεκρών, όταν οι ανάσες σταματούν, όταν ό,τι υπάρχει παύει να υπάρχει... έτσι... απλά... ένα τσακ και μια ανάσα ατελείωτη... και μετά παρελθόν... και μετά τι... Χρόνος... υπάρχει, δεν υπάρχει... δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αν εγώ δεν υπάρχω να τον μετρήσω. Γαμώτο! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κόλαση απ’ τον ίδιο το θάνατο, γι’ αυτό κι όμοια κόλαση μπορεί να γίνει κι η ζωή κι ο έρωτας κι ό,τι ανήκει στον κύκλο της γέννησης – του έρωτα – και του θανάτου.

Ευτυχείς αυτοί οι Ινδιάνοι, που γέροντες πήγαιναν στο βουνό για να πεθάνουν. Τους ξεπάστρεψε η «Νέα Τάξη» και τ’ Αμερικανάκια, για να φοβόμαστε περισσότερο τις σκιές και να φτύνουμε και τον κόρφο μας στη θέα της νεκροφόρας και να μην κλαίμε πια τους νεκρούς μας στα σπίτια μας. Ψυγείο – κηδεία και φύτεμα. Και μετά πάμε γι’ άλλα.

Έφυγε σήμερα
ο Μιχάλης ο Παπαγιαννάκης και πάει... κι έχουμε και τον πιτσιρικά να μας καλεί στην εκλογική αναμέτρηση... σιγά, ρε φίλε... ώπα! Δε χάθηκε ο κόσμος αν ένας θάνατος ενός συντρόφου δε γίνει αφορμή για εκλογικό κάλεσμα. Ακόμη δεν έφυγε η σκόνη του. Κι όταν έχεις κηδεία, σκεπάζεις τους καθρέφτες, όχι γιατί πιστεύεις κατ’ ανάγκην στη λαϊκή δοξασία ότι μέσα απ’ τα κάτοπτρα περνάει ο Χάρος και ζηλεύει που σε βλέπει και θέλει να σε πάρει, αλλά είναι ύβρις κι αμαρτία να καθρεφτίζεις ναρκισσιστικά τη φάτσα σου να πονά για να σε συμπονέσουν.

«Κάνει κρύο, κάνει τσίφι, για το δόλιο το κοτσύφι».





Ρίξε, βρε Μιχάλη τις ζεϊμπεκιές σου!




© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 26 Mαΐου 2009


buzz it!

Τρίτη 19 Μαΐου 2009

Όταν Εχέσθη η Φοράς...




Καθώς περπατούσα από το χωριό προς το σπίτι μου κουβαλώντας τη σακούλα με το γάλα, τα κουλουράκια, τα τσιγάρα και άλλα χρειώδη, χαμογελώντας ανεπαισθήτως (από ευδαιμονία) στη θέα των ανθέων και στο τιτίβισμα των πτηνών και εν μέσω ποδηλατακίων ξανθών Δανοπαίδων, αίφνης μία φοράς τράβηξε το βλέμμα μου. Ήτο ωραία και καφετιά και έβοσκε αδιάφορος σ’ ένα κτήμα περιτριγυρισμένο με σύρμα με ηλεκτροφόρα καλώδια χαμηλής τάσης -αποτρεπτικά για το ζωντανό να πηδήσει έξω και των κλεπτών μέσα. Η φοράδα με πλησίασε και ύστερα απομακρύνθηκε με Σκανδιναβικό φλέγμα προς την ποτίστρα της και κατόπιν αφόδευσεν ωραία και ζεστή σβουνιά στο λιβάδι (υγρό ακόμη από τη χθεσινή βροχή) και τότε προβληματίστηκα αν είναι προτιμότερο για τις φοράδες να αφοδεύουν σε λιβάδια του Βορρά και όχι σε αλώνια του Νότου. Τα πλεονεκτήματα του δεύτερου, λόγω της ξηρασίας, είναι ότι οι σβουνιές μπορούν να μετατραπούν σε καύσιμη ύλη. Στο Βορρά όμως λιπαίνουν άμεσα το χωράφι και στο πιτς – φυτίλι βλέπεις να ξεφυτρώνουν στις σκατούλες ωραία ευώδη άνθη.


Φωτογραφία από εδώ




© Ελένη Καλλιανέζου, μπρρρ, κρύο που κάνει στο Vejen στις 19 Μαΐου 2009


buzz it!

Πέμπτη 7 Μαΐου 2009

Στην Ελλάδα Όλοι Ζουν Κατά Τύχη

Ικαρία.

Η Νανά είναι φίλη, έχει ιστολόγιο για την Ικαρία. Η τελευταία της ανάρτηση «Ραδιενεργές Βιταμίνες;». Κλιμάκια του National Geographic με επικεφαλής τον Νταν Μπιούτνερ κατέφθασαν στην Ικαρία προσπαθώντας να ερευνήσουν τους παράγοντες μακροζωΐας στο νησί, μεταξύ των οποίων εξέτασαν το ρόλο που μπορεί να παίζει το ραδόνιο που εκλύεται. Η Νανά στο blog της μετέφρασε στα ελληνικά το ρεπορτάζ του Μπιούτνερ, ενώ χθες έπεσα πάνω σ’ ένα άρθρο από ΤΟ ΒΗΜΑ του Δημήτρη Χαραλάμπους, απ’ όπου και αντιγράφω:

[...Μακροβιότητα και τύχη, σε ένα νησί που ζει μονάχο και ξεχασμένο, «κατά λάθος». Ο Μανώλης Ταμπακάκης, ελληνοαμερικανός εικονολήπτης του CNN, κατά τη διάρκεια γυρίσματος στα Θερμά Ικαρίας και στην προσπάθειά του να πάρει το καλύτερο πλάνο έχασε την ισορροπία του, έπεσε από βράχο ύψους τριών μέτρων και τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι. Παθολόγος και Ωτορινολαρυγγολόγος στο νοσοκομείο του Αγίου Κήρυκου του παρείχαν τις πρώτες βοήθειες. Αξονικός τομογράφος δεν υπάρχει και η μεταφορά του κρίθηκε επιτακτική. Κινητοποιήθηκαν το CNN, η αμερικανική πρεσβεία και τέσσερα υπουργεία για τη διαμετακόμισή του στην Αθήνα. Με ένα C130, πέντε (!) ώρες μετά το ατύχημα, εισαγόταν σε αθηναϊκό νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται ακόμη.

Οκτώ χιλιάδες ψυχές τον χειμώνα και πολλαπλάσιες το καλοκαίρι, αφημένες στην τύχη τους από το κράτος κάθε κομματικής απόχρωσης. Αν ο άτυχος Μανώλης ήταν ένας ταπεινός Ικαριώτης, ντόπιος και εν δυνάμει αιωνόβιος, ίσως πέθαινε αβοήθητος πριν την ώρα του. Ισως πάλι έβγαινε ανεπανόρθωτα λαβωμένος από κάποιο δωμάτιο του νοσοκομείου του Αγίου Κήρυκου, περιμένοντας τον τομογράφο, τη μονάδα αυξημένης φροντίδας, τον ειδικευμένο γιατρό, το καράβι, το ελικόπτερο, το θαύμα.

Αν υπάρχει ένα δίδαγμα από την επίσκεψη του «National Geographic» και του CNN στο νησί του Ικάρου και τη μεγάλη έρευνα για τη μακροβιότητα, αυτό είναι τα θλιμμένα λόγια του Ηλία, μόλις το τηλέφωνο στη «Θέα» χτύπησε και τα νέα της ασφαλούς μεταφοράς του Μανώλη έφτασαν, χαρίζοντας ένα πικρό χαμόγελο: «Ζούμε πολύ και μάλλον κατά τύχη».
]

Και η Νανά το Αγρίμι συμπληρώνει στο άρθρο: «Λοιπόν, η λύση εδώ και τώρα. Όποιος πέσει και κτυπήσει, αρρωστήσει (κούφια η ώρα), γεννήσει στην Ικαρία, κατευθείαν τηλεφωνάκι στο CNN!»


Κέρκυρα.

Πρώτη μου μέρα σε ανασκαφές στην Κέρκυρα, όταν στο διάλειμμα τα παιδιά έφεραν αναψυκτικά κι εγώ έκανα το λάθος να πιω λεμονίτα κατευθείαν απ’ το κουτί, αλλά την ίδια ιδέα είχε και μια μέλισσα που έκανε μακροβούτι κατευθείαν μέσα και απολάμβανε λεμονάδα με την ησυχία της. Για κακή τύχη της μέλισσας (και δικής μου) την κατάπια κι αυτή με τσίμπησε στο λάρυγκα. Αμέσως άρχισα να πρήζομαι, ενώ κάποιοι εργάτες με τη χαρακτηριστική Κερκυραϊκή αφέλεια με ρωτούσαν «είσαι αλλεργική, τζόγια μου; Γιατί άμα είσαι, μπορεί και να πεθάνεις σε πέντε λεπτά, ψυχή μου». Χαμογέλασα στην ωραία παρηγοριά που μου έδωσαν, κατάφερα να πω «δεν ξέρω, ρε παιδιά, δε μου έχει ξανατύχει...», αλλά ένας εργάτης με πήγε με τη μηχανή του στο Κέντρο Υγείας. Κοντά σε όλα τ’ άλλα έπρεπε να περιμένουμε και στην ουρά. Ο ειδικός ΩΡΙΛΑ είχε έξω απ’ την πόρτα του κουδούνι, όπως και τα σπίτια, κι όταν επιτέλους μας άνοιξε με ρωτά τι μου συνέβη:

-Κατάπια μια μέλισσα που με τσίμπησε στο λαρύγκι.

-Και πώς το ξέρεις ότι κατάπιες μέλισσα; Μπορεί να έχεις καταπιεί γυαλιά ή κάποιο καρφί.

-Μα, δεν κατάπια γυαλιά ή καρφί.

-Γιατί; Έχεις ποτέ καταπιεί γυαλιά και καρφί;

-Όχι.

-Ε, τότε πώς το ξέρεις;

-Εικάζω ότι αυτό που κατάπια ήταν μέλισσα, δεν βάζει κάποιος από χόμπι στο αναψυκτικό που μόλις ανοίγει γυαλιά και καρφιά, για να τα καταπιεί και να σπάσει πλάκα.

-Ααααα.

-Και τώρα γιατί ήρθες εδώ;

-Ξέρω κι εγώ; Είπα ότι σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις μάλλον χρειάζεται γιατρός.

-Ααααα. Και τι θες τώρα, ψυχή μου να σου κάνουμε;

-Το ζήτημα δεν είναι τι εγώ θέλω, αλλά τι πρέπει να γίνει σε αυτές τις περιπτώσεις.

-Είσαι αλλεργική;

-Δεν το γνωρίζω, αλλά τόση ώρα που περιμένω και με ρωτάτε, αν ήμουν, θα είχα πεθάνει.

-Μάλλον έχεις δίκιο... Θες τώρα να πας επάνω σ’ ένα κρεβάτι να ξαπλώσεις να ξεκουραστείς; Θες να σου βάλουμε κι έναν ορρό;

-Εσείς είστε ο γιατρός, εσείς ξέρετε αν πρέπει να μου βάλετε ορρό.

-Μμμμμ, καλά... Τότε κάτσε απέξω κι αν κλείσει τελείως ο λάρυγκας και δεν μπορείς ν’ αναπνεύσεις, τότε θα σου κάνω μια τραχειοτομή.

Ευτυχώς, η καλή μου τύχη με βοήθησε, γιατί συνέχισα να αναπνέω χωρίς να χρειαστεί να μου βάλει αυτός το χέρι απάνω μου, μια και η φαντασία μου άρχισε να οργιάζει από τις πιθανές επιπλοκές που ένας ατυχής ασθενής μπορεί να έχει στα χέρια ενός τέτοιου μαθητή του Ιπποκράτη. Ρώτησα τον εργάτη αν τον ξέρει τον γιατρό κι αν είναι τόσο ηλίθιος όσο δείχνει, και μου απάντησε ότι είναι λίγο παράξενος γεροντοκόρος κι ότι σκοπός της ζωής του είναι να προστατεύει τις χελώνες και άλλα αδέσποτα ζώα κι ότι ήταν μέλος σε πάρα πολλές οργανώσεις ζωοφίλων, αλλά οι πληροφορίες αυτές δε συνηγόρησαν για να πειστώ ότι έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο επιστήμονα κι υπεύθυνο, πολλώ δε μάλλον ότι η νοημοσύνη του δεν είναι μικρότερη από μιας βιονικής αγκινάρας.


Αμοργός.

Ο Γιάννης είχε ταβέρνα στη Χώρα της Αμοργού κι είχε παντρευτεί Ολλανδέζα. Είχαν κι ένα μωρό με τα πιο όμορφα μπλε μάτια που έχω δει σε βρέφος. Όχι αυτά τα μπλε των βρεφών που βυζαίνουν, αλλά ένα γαλάζιο μεταξύ τοπαζιού κι ακουαμαρίνας. Ύστερα έμαθα ότι τον μικρό τον πάνε κάθε τόσο στους γιατρούς, γιατί ήταν παράλυτος απ’ τη μέση και κάτω. Κι αιτία η κακή οξυγόνωση κατά την ώρα της γέννας, όταν η Μαριπόλ συνηθισμένη στα της Ευρώπης ότι οι γέννες δεν είναι νοσοκομειακό γεγονός και κάλλιστα μπορείς να γεννήσεις σπίτι σου με την εξειδικευμένη μαμμή στο πλευρό σου και το νοσοκομείο κοντά για περιπτώσεις επιπλοκών, έκανε το λάθος να θελήσει στην Αμοργό να γεννήσει στο σπίτι της με κάποια μαμμή.


Μεσολόγγι.

Αγόρασε ο πατέρας μου ένα κτηματάκι στο Μεσολόγγι κι ήταν περιχαρής που αγόρασε γη στην πατρίδα του. Έδωσε ραντεβού με το Δήμο να περάσουν να του συνδέσουν σωλήνες νερού, άργησαν, τον έστησαν, χόλωσε ο Συμεών κι επέστρεψε το μεσημέρι κάτωχρος στο σπίτι της αδερφής του, δεν πρόλαβε να χτυπήσει το κουδούνι, έκανε εμετό, σωριάστηκε και κατουρήθηκε. Τον πήγαν στο νοσοκομείο. Ο γιατρός διέγνωσε δηλητηρίαση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η πίεσή του, που έπεσε στο 2, βοήθησε αρκούντως ώστε να βγάλουν επιτέλους οι γιατροί τη σωστή διάγνωση. Δεν ήταν δηλητηρίαση. Ήταν έμφραγμα του μυοκαρδίου. Τον πήγανε στο νοσοκομείο στο Ρίο κι ύστερα στην Πάτρα και τη σκαπούλαρε ο Συμεών κι έζησε κι άλλα 17 χρόνια και πέθανε τελικά από άλλη αιτία.


Ο θείος ο Τάκης.

Ο θείος ο Τάκης ήτανε άνθρωπος γλυκής κι ευχάριστος μ’ ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, κοσμοπολίτης χωρίς λεφτά, συχνά τον έβλεπες μ’ ένα βιβλίο στο χέρι γερμανικό ή γαλλικό. Κάποια στιγμή διαγνώστηκε ότι είχε καρκίνο στο συκώτι. Πήγε στον Άγιο Σάββα σε γιατρό γκραν. Έκανε κι εγχείρηση. Η μακαρίτισσα η θεία η Ρένα τραβάει στις Τράπεζες και μετά την εγχείρηση βάζει σ’ ένα χοντρουλό φάκελλο 800.000 δραχμές τότε, το 1985. Του λέει:

-Ελπίζω, γιατρέ να μη σας προσβάλλω, ήθελα να σας κάνω δώρο ένα στυλό, αλλά φαντάστηκα ότι είχατε.

Εκείνος κοίταξε το περιεχόμενο του φακέλλου και της λέει:

-Μαντάμ, για ψιλικατζή με περάσατε;

Η θεία η Ρένα πούλησε ένα κτήμα στη Ραφήνα που είχε για το γιο της και του λέει:

-Με συμπαθάς, γιε μου, το σπίτι το έγραψα ήδη στην αδερφή σου, σε ρίχνω.

Έτσι, ο γιατρός –που δεν ήταν ψιλικατζής- πήρε το τίμημα που θα είχε, αντί της ΕΒΓΑΣ που του πρόσφερε αρχικά η θεία Ρένα, ένα Mini Market. Έξι μήνες μετά, ο θείος ο Τάκης πέθανε.


Ο θείος ο Θωμάς.

Ο θείος ο Θωμάς δούλευε μια ζωή σε μηχανουργεία, μουντζούρη τον ανέβαζαν, μουντζούρη τον κατέβαζαν, κάποια στιγμή πιάστηκε κι έφυγε απ’ την Κοκκινιά κι αγόρασε και σπίτι στο Χαϊδάρι κι αμάξι, κι έπρεπε να κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Ο θείος ο Τάκης, που εμπιστευόταν τα δημόσια νοσοκομεία είχε ήδη πεθάνει, αλλά παθώς – μαθώς ο θείος ο Θωμάς προτίμησε τα ιδιωτικά και τα ‘σκασε χοντρά. Η εγχείρηση πέτυχε κι ήταν πάρα πολύ χαρούμενος και ζωηρός, ένοιωθε και καρδαμωμένος, ίσα που στεκόταν στο νοσοκομείο «μέχρι να του κόψουν τα ράμματα». Και του τα κόψανε. Μαζί και την κεντρική αορτή, γιατί το ράμμα είχε δεθεί κόμπος γύρω απ’ αυτήν ώστε όταν κόπηκε, κόπηκε και η αρτηρία.


Η σκύλα.

Η μακαρίτισσα η μητέρα μου ήταν διοικητική υπάλληλος στο ΙΚΑ. Είχε τη φήμη της σκύλας. Ήταν που την είχαν μεταθέσει σε καινούργιο τμήμα, και κάνοντας εκκαθάριση στο γραφείο που την πήγαν, βρήκε συρτάρια και αρχεία γεμάτα εκκρεμότητες.

Ξεφύλλισε τους φακέλους, ανάμεσά τους η αίτηση ενός ανάπηρου που ζητούσε απ’ το ΙΚΑ να του εγκρίνει ξύλινο πόδι, χρονολογείτο πέραν της διετίας και χρόνιζε. Βούτηξε το φάκελο και φρόντισε να τον περάσει από επιτροπή, το πόδι εγκρίθηκε κι εκείνη μες στην καλή χαρά ειδοποιεί το δικαιούχο. Στο τηλέφωνο ήταν η γυναίκα του:

-Θα έπρεπε να ντρέπεστε που μου τηλεφωνείτε, της λέει. Ο άντρας μου πέθανε εδώ κι ενάμιση χρόνο.

Όταν πήρε προαγωγή κι έγινε τμηματάρχης, κάθε φορά που κατευθυνόταν στο γραφείο της, άκουγε τα συρτάρια του προσωπικού να κλείνουν βιαστικά, ρωτούσε πού είναι ο τάδε και η δείνα της έλεγαν «τουαλέτα» ή «εδώ στο Μητρώο πήγε πριν από δύο λεπτά». Μια μέρα παίρνει τον κλητήρα με τα εφεδρικά κλειδιά ν’ ανοίξει όλα τα συρτάρια που κλείνανε μαγικά κάθε φορά που έκανε εμφάνιση. Βρήκε μέσα βερνίκι για τα νύχια, πλεκτά, κεντήματα, περιοδικά και σε καναδυό γραφεία βιβλία.

Πήρε τα βερνίκια και τα έχυσε επιδεικτικά στο καλάθι του γραφείου, έσκισε τα κεντήματα, ξήλωσε τα πλεκτά, έκανε φύλλο και φτερό τα περιοδικά και την επομένη έβγαλε εντολή οι κάτοχοι των βιβλίων να έρθουν να τα παραλάβουν απ’ το γραφείο της. Έκτοτε το τμήμα της λειτουργούσε ρολόι.

Κάποια στιγμή τους ξηγήθηκε:

-Είναι φυσιολογικό να θες να φύγεις νωρίτερα γιατί έχεις μωρό ή να θες να ψωνίσεις –δε με νοιάζει το είδος- αυτό το ζευγάρι τα παπούτσια που το ‘βαλες στο μάτι. Αλλά θα μου το πεις, να το ξέρω, να βγει κι η δουλειά.

Η δουλειά έβγαινε, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν αρκεί να είσαι τμηματάρχης σκύλα, μανούλα. Γιατί δεν είναι μόνο στην Ικαρία που οι άνθρωποι ζουν κατά τύχη.

Σ’ όλη την Ελλάδα κατά τύχη ζουν. Έντεκα εκατομμύρια νοματαίοι έχουν όλοι κερδίσει τον πρώτο λαχνό.



Vejen 7 Mαΐου 2009



Y.Γ. Όποιος θέλει να παίξει μαζί μας το «Κουνήσου, μάγκα και ρίχτ' τα φράγκα», ας πατήσει με το μπροστινό του ποδαράκι εδώ


...Kαι επειδή η γρουσουζιά πρέπει να ξορκίζεται με τον απήγανο, διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν η Σαβίνα ψέλνει τις μαγικές της επωδούς.


Ballo Sardo και Cavall D'Aràbia με τον Miquel Gil, Βαρκελώνη 2006



Άλλο ένα πανίσχυρο ξόρκι υψηλής μαγείας εδώ



Vejen 13 Mαΐου 2009



© Ελένη Καλλιανέζου

buzz it!

Τετάρτη 29 Απριλίου 2009

Εt ego in Purgatorio…



Την απόδραση τη σκεφτόμουν καιρό, αλλά όταν παίρναμε κάποιο ρεπό απ’ τη δουλειά μελετούσα τις πιθανές εξόδους. Οι τρύπες στη γη ελάχιστες κι η πιο γνωστή και λιγότερο επικίνδυνη ήταν αυτή που φύλαγε ο Κέρβερος, ο σκύλος με τα τρία κεφάλια. Σε κάποια στιγμή απελπισίας είπα να πεθάνω να τελειώνουμε, αλλά ύστερα θυμήθηκα ότι ήμουν ήδη πεθαμένη εδώ και τέσσερα χρόνια. Πήρα το μονοπάτι για εκεί και για να μη γίνω στόχος περπατούσα με το βλέμμα άδειο και απλανές όπως οι υπόλοιποι νεκροί. (Ποτέ μου δεν απέκτησα το βλέμμα των νεκρών, γιατί κι εδώ ήμουν όμοια παρείσακτη όπως και στη χώρα των ζωντανών κι αυτό με έκανε εύκολα στόχο και με κοιτούσαν τα θηρία καχύποπτα).




Codex Gigas ή Devil's Bible, 13oς αιώνας, σπανιότατο χειρόγραφο. Γράφτηκε στο Μοναστήρι Βενεδεκτίνων του Podlažice στη Βοημία και διατηρείται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Στοκχόλμης.


Όταν έφτασα στην είσοδο πέταξα στο σκυλί που αλυχτούσε το βραδυνό μου που το είχα φυλάξει για το ταξίδι κι ύστερα βάλθηκα να παίζω στο φλάουτο την άρια απ’ τον Ορφέα του Γκλουκ “J’ ai perdu mon Euridice”, δεν ξέρω κατά πόσον έπειθα για Ορφέας, αλλά ήταν το μόνο πράγμα που μου πέρασε απ’ το μυαλό εκείνη τη στιγμή.

Ο σκύλος δε σάλεψε κι εγώ ούτε που γύρισα να τον κοιτάξω, αλλά έβαλα όλη μου την τέχνη στην τρίλια της άριας κι έφτασα στο στόμιο, πετάω το φλάουτο στο σακίδιο κι άρχισα να αναρριχώμαι επάνω όσο πιο γρήγορα μπορούσα γρατζουνώντας χέρια και γόνατα, ένοιωσα τσούξιμο, μάτωσα κι αίμα άρχισε να τρέχει απ’ τις πληγές μου, που μ’ έκανε να απορώ, γιατί οι πεθαμένοι δεν έχουν αίμα. Τότε μου πέρασε απ’ το μυαλό η τρελή ιδέα πως τάχα δεν ήμουν νεκρή, πως ήμουν ζωντανή, πως κατά λάθος βρέθηκα στο βασίλειο των σκιών, γι’ αυτό και η απόδραση δεν ήταν τόσο δύσκολη.

Έφτασα στη λίμνη που τη σκέπαζε ομίχλη, μακρυά στο βάθος ο βαρκάρης κανόνιζε τις καινούργιες αφίξεις, δεν ήθελα να πάρω τη βάρκα, εξάλλου δε μου είχαν περισσέψει καθόλου όβολα. Βάλθηκα να κολυμπώ, αλλά απόκαμα και βάρυνα και τα μαλλιά μου βρεγμένα μου μπαίναν στα ρουθούνια κι είπα «τι βλακεία να καπνίζω όσο ζούσα, αλλά πιθανόν να είμαι ακόμη ζωντανή, οπότε υπάρχει καιρός να κολυμπώ στην Αχερουσία πιο άνετα, όταν θα έρθει η ώρα μου να πεθάνω».



Ξάπλωσα ανάσκελα κι είπα πάλι καλά που η λίμνη δεν έχει καρχαρίες και τίποτα ζωντανό σ’ αυτήν δεν κολυμπά, αλλά ύστερα θυμήθηκα τα νεκρά θηρία που πολλές φορές καταβρόχθισαν τις ψυχές που έπεφταν στα νερά, αλλά δεν είχα να χάσω και πολλά και βάλθηκα να κοιτάζω τον έναστρο ουρανό∙ οι αστερισμοί διαγράφονταν με εξαιρετική καθαρότητα κι είδα τη Μεγάλη Άρκτο και το Βοώτη και λίγο πιο πέρα την κόμη της Βερενίκης να φωτίζει τους ουρανούς και να τους κάνει όλους μια φλόγα καθαγιασμένους από το φωτοστέφανο που έγινε ένα με την κόμη, όταν η Βερενίκη αφιέρωσε τα κοκκινόξανθη πλεξούδα της στην Αφροδίτη.




Johann Bayer, Uranometria : omnium asterismorum continens schemata, nova methodo delineata, aereis laminis expressa, Augsburg 1603, Bιβλιοθήκη -United States Naval Observatory



Τότε ξαφνικά συνέβη το απίστευτο: ο Πλατύπους μου ο Περιττοδάκτυλος, το αγαπημένο μου ντροπαλό κατοικίδιο εμφανίζεται απ’ το πουθενά και δίνει μια βουτιά στα νερά και με παίρνει στην πλάτη του κολυμπώντας βουρ! για την κοντινότερη ακτή, κι ένοιωσα μια απέραντη χαρά που τον ξανάβλεπα, κι όταν επιτέλους φτάσαμε στην παραλία δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω και μια έβαζα τα γέλια και μια τα κλάματα, ψελλίζοντας κάτι σαν «ευχαριστώ» και «μα, πως...» και «δεν...», «αλλά, για πες, συγγνώμη, ξέρεις...» και τότε εκείνος γύρισε και λέει το γνωστό του:

-Είναι περιττόν!

Κι αισθάνθηκα να μικραίνω και να μικραίνω, όπως τότε που μ’ έπιανε εκείνος απ’ το φουστανάκι κι εγώ έπιανα το παντελόνι του πατέρα μου κι ο πατέρας μου έπιανε τον κόσμο απ’ το μανίκι μ’ ένα χαμόγελο άνεσης και μ’ ένα «χαίρετε, τι κάνετε; Καλά ευχαριστώ!» κι ήθελα να ξαναδώ τον πατέρα μου και να κρυφτώ πίσω απ’ το παντελόνι του, μα ύστερα θυμήθηκα πως εκείνος είναι σίγουρα πεθαμένος, αν κι εγώ δεν τον είδα ούτε μια φορά στα εργοτάξια της Χώρας των Νεκρών. Σκέφτηκα πως ίσως τον έχουν μεταθέσει σε άλλο τμήμα, όπως και τη μητέρα μου που την είδα σκαστή μια φορά σ’ ένα διάλειμμα, όμως ούτε με γνώρισε ούτε μου μίλησε, μόνο χαμογελούσε μ’ ένα χαμόγελο καλοκάγαθο και μισοηλίθιο, κάτι φαίνεται της ρίχνουν στο φαγητό της και ξεχνάει.

Και χάιδευα τον πλατύποδα κι εκείνος μου τριβόταν και μετά μου λέει:

-Τόσο πολύ είναι περιττόν, θα με κατσιάσεις!

Κι εγώ χαμογέλασα κι ήθελα να κουρνιάσω σε μια γωνιά του καναπέ τυλιγμένη στη ροζ κουβερτούλα μου αγκαλιά με το μαξιλάρι, να με πάρει η Μεγάλη Μητέρα αγκαλιά να με νανουρήσει, ν’ αποκοιμηθώ, να ξεχάσω για λίγο –τόσο δα!- τον πόνο που κατάπια με μεγάλες γουλιές και μου ‘πεσε στο στομάχι βαρύς προκαλώντας μου φούσκωμα.

Μα αποκαμωμένη απ’ το κολύμπι και την αναρρίχηση απ’ τα Τάρταρα έπεσα πάνω στην άμμο κι ήταν ζεστουλή κι ύστερα έπεσε κι Πλατύπους μου ο Περιττοδάκτυλος επάνω μου και με ζέστανε.




Η Ώρα της Κρίσης, Εικονογράφηση μεσαιωνικού χειρογράφου, από το Βιβλίο των Ωρών, Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου.


Tην άλλη μέρα βγήκε ο ήλιος, χλωμός μέσα από σύννεφα και ατελής, αλλά ήλιος. Είχα να τον δω μέρες. Γρήγορα κατάλαβα ότι βρισκόμασταν σε νησί και μάλιστα μικρό. Το γύριζες όλο μέχρι να πεις κύμινο. Στη μέση ήταν χτισμένη μια πολυκατοικία, έψαξα να βρω κάποιο κουδούνι να πατήσω, δεν είδα ονόματα, μόνο γραμμένα τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα: λαιμαργία, λαγνεία, απληστίαα, ακηδία, φθόνος, οργή, αλαζονεία...

Δεν ήξερα ποιο απ’ όλα να πατήσω, δε θα μπορούσα εξάλλου με απολυτότητα να πω ότι κάποιο με χαρακτήριζε, εκτός ίσως της ακηδίας τα τελευταία χρόνια, αλλά έφταιγαν τα μεταλλαγμένα τρόφιμα στην αγορά και η ακρίβεια, (μηκέτι καιρός για ακήρατες τροφές) μπορούσες να βρεις καλύτερη προϊόντα μόνο όταν απευθυνόσουν σε μαυραγορίτες, κυκλοφορούσαν κάποιοι στην πιάτσα, Βίκινγκς – Ισλανδοί.

Όμως, η πόρτα άνοιξε και είχε θυρωρό.

Ζήτησα όσο πιο ευγενικά μπορούσα κάποιες πληροφορίες, είπα είμαι ξένη, ρώτησα να μάθω το όνομα του νησιού και το λόγο ύπαρξης του οικοδομήματος κι έμαθα ότι είναι το Καθαρτήριο. Δεν υπήρχε ασανσέρ, οι σκάλες ήταν παλιές και βρώμικες, όμως, όπως είδα τα διαμερίσματα μέσα ήταν ανακαινισμένα. Μου παραχώρησαν προσωρινά το δώμα στην ταράτσα όπου έβαζαν τα ξεχαρβαλωμένα έπιπλα και τις παλιές μηχανές, δεν ήταν άσχημα∙ δεν είχε βέβαια θέρμανση, αλλά ήταν ακόμη καλοκαίρι κι ούτε μπορούσες να πεις ότι η ζέστη ήταν τόση που να χρειάζεται κλιματιστικό. Έτσι, στρώθηκα στη φασίνα για να φτιάξω το περιβάλλον μου όσο γινόταν πιο ευχάριστο, μέχρι να έρθει ο Διευθυντής (έλειπε μου είπαν σε διάσκεψη στο εξωτερικό, κάτι για οικονομική κρίση έπιασε το αυτί μου, δεν πολυκατάλαβα, εξάλλου ο θυρωρός μιλούσε διάλεκτο της Νότιας Γιουτλάνδης).



© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen 28-29 Απριλίου 2009

buzz it!

Η Εύα στην Κόλαση


Αδοκήτως και χωρίς καμιάν προτέραν αιτία –ίσως γιατί το φευγιό (διανοητικό κυρίως) μου είχε γίνει έξη κι εμμονή παιδιόθεν, αποφάσισα (όπως και σ’ ένα όνειρο που είχα δει περί τα είκοσι χρόνια μου) ν’ ανέβω τη σκάλα που οδηγεί στον ουρανό.

Η εικόνα είχε αδρομερώς ως εξής: Μαύρες ηφαιστειογενείς πέτρες ξεπρόβαλλαν μέσα από νερά, και μια γυναίκα με μαλλιά λυτά, λύτρια των αινιγμάτων της μοίρας και ακταιωρός, (αυθαιρέτως την ονόμασα Λάχεση), έχριε ένα γυμνό βρέφος με νερό θαλασσινό ανάμεσα στα ανοιχτά πόδια της. Και μια σκάλα οδηγούσε απ’ τη θάλασσα στον ουρανό, με πορφυρά στα πλάγια μεταξωτά σχοινιά , σαν αυτά που χωρίζουν τα κλίτη στις εκκλησιές. Στο ένα άκρο της σκάλας, ήταν, λέει, βαθμίδες λαξευτές στο βράχο, κακοτράχαλες, δυσκολοδιάβατες, αποτρεπτικές. Και είπα μέσα μου «απ’ αυτά τα σκαλιά θ’ ανεβώ». Κι ενώ ανέβαινα, ασθμαίνοντας μονολογώ: «Μα τι ηλίθια! Δίπλα σου είναι τα σκαλοπάτια που φτάνει το πόδι σου...», μα δεν αποφάσιζα να κάνω το βήμα αυτό που θα μου έκανε την ανάβαση περισσότερο ξεκούραστη. Κι έφτασα στην κορυφή και βρέθηκα σε μια επικρεμάμενη στους ουρανούς πλατεία, σαν του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Κι είδα από κάτω τη θάλασσα και τους βράχους μέσα απ’ τα νερά και τον ήλιο να δύει κι είπα «καλή η ανάβαση!»


William Blake, H Σκάλα του Ιακώβ, 1799 – 1788, British Museum, Λονδίνο

Θεώρησα λοιπόν, η μουσόπληκτη, πως το όνειρο θα μπορούσε να μου χρησιμεύσει ως υλικό οιωνοσκοπίας και μαζοχιστικά άρχισα να περπατώ εκεί που θα μπορούσα να πετάξω και να χάνομαι στις κουκίδες και στη σημασία τους, κι ας μην ήμουν ποτέ λάτρης του πουαντιγισμού. Και αναλώθηκα σε δοκησισοφίες, προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου πως όσο πιο ολιγαρκής είμαι, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχω να είμαι ευδαίμων, ίσως κατάλοιπο των παιδικών μου χρόνων και των ιστοριών με τους αναχωρητές και τους στυλίτες, υπήρχε εξάλλου μια εποχή που ήθελα να καλογερέψω, μιμούμενη πότε το Θεοδόριχο τον ερημίτη που συναντά ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, πότε το Γιάννη Γούναρη στην Αγιά Ελεούσα, που οι Τούρκοι του έσφαξαν γυναίκα και παιδιά, όταν αποκάλυψε στους καπεταναίους το σχέδιο της μυστικής εφόδου στο Μεσολόγγι, και πότε τους ιερούς νηπτικούς και τη Θαΐδα ή την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που αναζήτησαν στις ερήμους την οδό της μετανοίας. Εντούτοις, δεν αποφάσισα ποτέ από τι είχα μετανοιώσει.

Georges de La Tour, Μετανοούσα Μαγδαληνή (Büßende Maria Magdalena), 1625 - 1650, Συλλογή Wrightsman, Νέα Υόρκη – Μetropolitan Museum


Όταν έφτιαξα επιτέλους τη γυάλα μου στην οποία μάζεψα τα αγαπημένα μου φυλαχτά κι όταν επιτέλους ο τρόπος να ζω ευτυχισμένη εντός της απέδωσε, είπα «θα πάω σ’ άλλους τόπους». Αλλά δεν είχα αποφασίσει τι θα κάνω εκεί, υπήρχε όμως μια νεφελώδης εικόνα ευτυχίας, πάρα πολύ αόριστη βέβαια, αλλά αδιάφορο. Ύστερα, ήταν κι ένα κορίτσι που δε γνώριζα και δε με γνώριζε και μου λέει «να το κάνεις αυτό το ταξίδι» κι αν και υποδύομαι πως δεν ακολουθώ συμβουλές, αφουγκράστηκα τα σιβυλλικά λόγια μιας άγνωστης παιδίσκης. Τότε ακριβώς η Μοίρα στάθηκε απλόχερη και οι θεοί μου έδωσαν ό,τι είχα προτέρως ποθήσει. Κι άλλες τρεις γυναίκες μου είπαν «ταξίδεψε» και τις άκουσα, αλλά πάντα φοβόμουν τα ταξίδια που πραγματοποιούνται. Σαν εκείνον το γέροντα της ιστορίας, που σ’ όλη του τη ζωή ήθελε να πάει στο Παρίσι, κι όταν επιτέλους έκλεισε εισιτήριο και οι οικείοι του τον ξεπροβόδισαν στην αποβάθρα, ένα σταθμό πριν την πόλη των ονείρων του κατεβαίνει απ’ το τρένο και ταξιδεύει προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιστρέφοντας και πάλι στο σπίτι του. Οι φίλοι τον είδαν κι απόρησαν «Μα, το ήθελες το ταξίδι τόσο πολύ!», «Ναι», τους απαντά εκείνος «αλλά σκέφτηκα πως αν πήγαινα, δε θα ονειρευόμουν πια να πάω στο Παρίσι».

Είδα μέρη που πάντα έλεγα «θα ξαναγυρίσω, να τα ξαναδώ», όμως δε γύριζα ποτέ. Κι όταν έκανα το ταξίδι κι είπα πως εδώ είναι η Ιθάκη μου και θα χτίσω τα παλάτια μου, ο άνεμος πήρε ό,τι είχα χτίσει στην άμμο από άμμο, γιατί η παραίσθησις μ’ έκανε να γυρίσω την πλάτη μου σε όλα που είχα χτίσει με πέτρες, θεμέλια και ιδρώτα.


Phoenix, λεπτομέρεια από τον κώδικα Aberdeen, 12ος αιώνας


Ο φοίνικας είναι ένα μυθικό πουλί που αναγεννάται απ’ την τέφρα του. Η γενιά μου κρατάει από αυτό το πουλί κι άρχισα να προσεύχομαι να ακούσω ξανά τη φωνή του, να ενωθώ μαζί του, να γίνω ένα μ’ αυτό που κράτησε τους προγόνους μου ζωντανούς σε χαλεπούς καιρούς.

Αλλά σίγασαν οι φωνές, ο κήπος γέμισε χορτάρια, βρύα και μούσκλια σκέπασαν τους τοίχους και βάτα σφάλισαν τις εξόδους και τα δέντρα δεν κάνουν πια καρπούς κι έχασα και το μαγικό σπαθί μου ν’ ανοίξω δρόμο στους ακάνθους. Μια Ντάμα Σπαθί χωρίς σπαθί είναι μια dame de compagnie ανάμεσα σε άγνωστους στρατιώτες να σε κοιτούν καχύποπτα, σα να είσαι κατάσκοπος. Χτυπάς το πόδι κάτω κι οδύρεσαι γιατί θες πίσω το σπαθί σου. Αλλά δεν ωφελεί. Μια Ντάμα Σπαθί που ονειρεύτηκε να γίνει Ντάμα Κούπα αλλάζοντας απλώς φορέματα -και χωρίς να έχει βρει το κύπελλο να πιει- δε δικαιούται να ομιλεί, γιατί το σπαθί της η ίδια το αντάλλαξε με πολλή επιμήθεια για ένα σακί σάπια μήλα. Φαίνονταν όμως ωραία στην όψη και νόμιζα πως τρώγοντάς τα θ’ αποκτήσω τη γνώση του καλού και του κακού. Έτσι μου είχε πει εκείνος ο Όφις.


© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen 28 Απριλίου 2009

buzz it!

Memento Mori


Φοβόμουν το θάνατο πολύ, αλλά ύστερα είδα πως φοβόμουν τη ζωή. Το συνειδητοποίησα νέηλυς στην Αχερουσία, αλλά ως φιλίστωρ που σέβεται τον εαυτό της δε θέλησα να πιω απ’ τα νερά της Λήθης για να περάσω αμνήμων καλύτερες μέρες μαζί με τις άλλες σκιές, γιατί είπα ότι είναι ύβρις η λησμονιά. Με τοποθέτησαν στο ίδιο τμήμα με το Σίσυφο. Όταν διαμαρτυρήθηκα και ζήτησα να δω τον υπεύθυνο, πήρα εγγράφως την ακόλουθη απάντηση πρωτοκολλημένη:

«
Θέμα: Εξέταση θέσεως εργασίας ως ελκύστριας – διακοσμήτριας ογκολίθων.

Αγαπητή Κυρία,

Η Επιτροπή η οποία εξέτασε την περίπτωσή σας, απεφάνθη ομοφώνως, ότι ορθώς τοποθετηθήκατε στο εν λόγω τμήμα, διότι εξετάζεται το ενδεχόμενο με μία θέση εργασίας παραπάνω ο βράχος του Σισύφου να παραμείνει στην κορυφή. Εσείς θα στέκεστε εκεί που πάντα επιθυμούσατε, στην κορυφή του λόφου, και κάθε φορά που ο συνεργάτης σας θα επιχειρεί να στερεώσει το βράχο θα τον βοηθάτε να τον σταθεροποιήσει διά της μεθόδου της έλκυσης. Κατόπιν θα σκαλίσετε πάνω του καθημερινές σκηνές από τις περιπέτειες των τεθνεώτων στον Άδη.

Το Κεντρικό Συμβούλιο

Μίνως – Ραδάμανθυς - Αιακός

Επικυρώνεται

Πλούτων Βασιλεύς
»

Μου έδωσαν και φόρμα εργασίας (λίγο άκομψη) με ενίσχυση υαλοβάμβακα – δεν καταλάβαινα γιατί, αφού η ζέστη ήταν πολλή, σχεδόν καύσωνας.

Μετά τις απαραίτητες συστάσεις με το Σίσυφο, “Welcome to Hell, my name is Sisyfos”, “Nice to meet you, I am Eleni”, στρωθήκαμε (δηλαδή εκείνος στρώθηκε για να ακριβολογούμε, εγώ τον περίμενα στην κορυφή) στη δουλειά. Κάποτε έφτασε εκεί που στεκόμουν εγώ κι άρχισα να τραβώ εγώ τον πελώριο λίθο με δύναμη πολλή (μας τάιζαν καλά), προς το μέρος μου. Τότε κύλησε ο βράχος απ’ την άλλη πλαγιά του λόφου.

H Aρκάνα της Δικαιοσύνης, ανατύπωση από τράπουλα ταρώ του Charles VI ή τράπουλα Gringonneur, 14ος αιώνας


Ο Σίσυφος έκανε το γύρο και άρχισε να τον ανεβάζει απ’ την άλλη πλαγιά κι εγώ τον περίμενα. Τον τράβηξα πάλι προς τη μεριά μου κι έβαλα πολλή δύναμη και τότε πάλι κύλησε απ’ την άλλη μεριά -κι εγώ μαζί- και τότε αισθάνθηκα ευγνωμοσύνη για τους εργοδότες μου που φρόντισαν να με εφοδιάσουν με μια φόρμα με ενίσχυση υαλοβάμβακα.

Αυτή τη φορά περίμενα το Σίσυφο να ανεβάσουμε την πέτρα μαζί κι όντως ανέβηκε στην κορυφή στο μισό περίπου χρόνο από τις προηγούμενες φορές.

Όμως δεν πρόλαβα να πηδήξω επάνω να βάλω ένα χεράκι να τον στερεώσουμε και κύλησε πάλι από την άλλη πλευρά του λόφου. Αυτή τη φορά, γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει, κατέβηκα λίγο απ’ τα ψηλά κι ύστερα πήρα φόρα, κι όταν ο βράχος ερχόταν καταπάνω μου τον έσπρωξα με ορμή (ίσως λίγο παραπάνω της κανονικής, γιατί πάλι έπεσε απ’ την πλευρά του συνεργάτη μου αυτή τη φορά), αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα τον τοποθετήσουμε εκεί ψηλά στην κορυφή και θα πάρουμε εύσημα για την αγαστή μας συνεργασία και τη φιλοπονία μας, οπότε θα μας στείλουν διακοπές στη σκιά του κώνου της Γης, στη Νήσο των Μακάρων να απολαμβάνουμε τη μουσική των σφαιρών. Οι αναβάσεις προς κόρυμβον είναι επίπονες, αλλά το ευτυχές τέλος είναι κατά 99% εξασφαλισμένο. Στείλανε και τον Κρόνο εξάλλου εκεί μετά την ευδόκιμο υπηρεσία του στα Τάρταρα και τον έκαναν και άρχοντα στα Ηλύσια Πεδία.


© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen 28 Απριλίου 2009

buzz it!

Δευτέρα 6 Απριλίου 2009

... Λάτρης σου, προξενών τερψίθυμον εντρύφημα στην ευαίσθητον νεανικήν μου ψυχήν...



To 1930 ανάμεσα στα οικογενειακά περιοδικά που κυκλοφορούν είναι και το "Μπουκέτο" ("Eβδομαδιαία Εικονογραφημένη Φιλολογική Επιθεώρησις διευθυνομένη υπό Ομάδος Λογίων"). Ποικίλης ύλης με εύπεπτα διηγηματάκια, ρομάντζα σε συνέχειες στη στήλη Οι Σπαραγμοί της Καρδιάς -όπου και δημοσιεύεται σε συνέχειες η Ρόζα Λαμπίρη υπό Χάρη Σταματίου ή το "Για την καρδιά της Αναμπέλλας", κοσμική κίνηση των Αθηνών, έρωτες φιλοσόφων - όπως η ωραία και γοητευτική, αρχοντοπούλα αλλά πάμφτωχη Μινέττα που συνεκίνησεν τον Ελβέτιο, ελληνικά διηγήματα, όπως "Η Πομπεμμένη" του Χριστοβασίλη, αισθηματικά διηγήματα τιτλούμενα "Τα Ρόδα της Πεθαμένης" υπό Vulfran και ποιήματα αναγνωστών -νέων κυρίως, που είναι βέβαιοι για το ταλέντο τους και διαμαρτύρονται γιατί δε δημοσιεύονται, για να πάρουν τσουχτερές απαντήσεις από τους συντάκτες του περιοδικού:

Αναφέρω παραδείγματα, διατηρώντας την ορθογραφία ως έχει, αλλά σε μονοτονικό:

"Αξιότιμοι Κύριοι Λόγιοι,

Είμαι ένας εκ των πολλών αναγνωστών Σας πολύ παλαιός. Σας είχα στείλλει ένα ποίημα, το οποίον μου απερρίψατε, ενώ αυτό που εκάνατε αντιβαίνει σε ωρισμένα σημεία..."

Ο νέος συνεχίζει περνώντας γενεές δεκατέσσερις το περιοδικό:

"Εγώ Σας είπα να διαβάσητε το ποίημά μου νηφάλιοι εντελώς και χωρίς νεύρα και πάθος, διότι επόμενον να είσθε θυμωμένοι και να το απορρίψητε. Γι' αυτό λοιπόν σας είπα να είσθε ουχί θυμωμένοι. Σεις το κάνατε αυτό; Αμφιβάλλω χωρίς να το θέλω.

Εντέλει για να μην πολυλογούμεν Σας στέλλω το νέον ποίημά μου ή μάλλον το ίδιο διορθωμένον καλά. Και θα δείτε έχω δίκηο που παραπονούμαι διότι στο κάτω-κάτω δεν γράφω τίποτε αηδίες, αλλά ένα ποίημα το οποίον έχει στίχους χαριτωμένους και έξυπνους, έτσι μου είπατε Σεις, φαντάζομαι ότι συνεννοούμεθα πολύ καλά.
Ιδού τέλος το ποίημα διορθωμένον.

-Τράβα ψαρά τα δίκτυα Σου, κι' η Μοίρα σου δουλεύει
μάθε (ξεύρε) πώς βρίσκει ό,τι ποθεί, εκείνος που γυρεύει.
-Τράβα ψαρά κι' η θάλασσα ποτέ της δε στερεύει
και ψάρια δίνει πρόθυμα σε κείνον που γυρεύει.
Ίσως να μη δικαίωσε, ακέρειες τις ελπίδες
κι' αντί μπαρμπούνια που ποθείς, να σου 'δωκε μαρίδες.
-Πρόσμενε όμως τον καιρό, που θάρθη η ευκαιρία
για να τσακώσεις (μαζέψης, ψαρέψης) ω ψαρά,
μπαρμπούνια μ' ευκολία.
-Τράβα ψαρά τα δίκτυα Σου, κι η Μοίρα σου δουλεύει
μάθε (ξεύρε) πως βρίσκει ό,τι ποθεί, εκείνος που γυρεύει.

Και τώρα για να ιδούμε τι θα γίνη.

Σας χαιρετώ επιφυλασσόμενος να Σας ευχαριστήσω δ' ιδιαιτέρας επιστολής μου."

Για να λάβει την απάντηση:

"Και τώρα τι λέτε; Έχουμε ή δεν έχουμε δίκηο να είμαστε αυστηροί προς τους νέους; Σας γράψαμε δυο καλά λόγια και σεις αφηνιάσατε. Λοιπόν, όχι, κ. Βος Δ. Βην, το ποίημά σας δεν είνε καλό, ούτε χαριτωμένο, ούτε έξυπνο, όπως το καταντήσατε μάλιστα τώρα, με τη διόρθωσι που του κάματε. Πάψτε λοιπόν να τα έχετε μαζί μας, δε σας φταίμε καθόλου."

Και σε έναν άλλο αναγνώστη:

"Αμάραντον, Ενταύθα. Το ποίημά σας πολύ τραγικό βέβαια, πολύ πένθιμο, μα όχι καλό, δυστυχώς. Το δημοσιεύουμε ωστόσο εδώ, αφού είνε το ... επιθανάτιον άσμα σας. Ιδού.

Σαν πεθάνω αγάπη μου
δε θέλω συ να κλάψης
μον θέλω στη κηδεία μου
μόλις το μάθης νάρθης.

Θέλω πίσ' απ' το φέρετρο
μονάχη να βαδίζης
ως ότου εις τον τάφο μου
το νεκρικό μ' αφήσης.

Θέλω εκεί κάθε πρωί
να έρχεσαι τρις μέρες
Για να μαθής το μυστικό
Που μούφαγε τις μέρες.

Θέλω μέσ' απ' το μνήμα μου
Ν' ακούω την πνοή σου
Για να νομίζω πως πονείς
Έστω και τη ψυχή σου.

Θέλω λουλούδι' αμάραντα
να φέρνης τρις ημέρες
Για να μεθάς με τ' άρωμα
του Πλούτωνα τις φρένες.

Και τώρα που τα έμαθες
όλα μου τα καημάκια
πάρε και την πνοούλα μου
και τα δροσάτα νειάτα.

Κι εγώ σ' αφήνω ήσυχη
με άλλον πια να ζήσης
αφού η δόλια μου καρδιά
μαράθη πριν ανθίση. "








Το 1930 η Αλίκη Διπλαράκου ψηφίζεται Μις Ευρώπη και αποθεώνεται. Το Μπουκέτο της αφιερώνει πολλά τεύχη και μέσω του περιοδικού δημοσιεύονται και πολλές επιστολές θαυμαστών και ερωτοχτυπημένων. Από ομογενείς μέχρι και μοναχούς του Αγίου Όρους:

"Beira 26 Μαΐου 1930

Αγαπημένη μου Αλίκη Έρρωσο.

Λάτρης σου προξενών εντρύφημα στην ευαίσθητον νεανικήν μου ψυχήν, η οποία ευμενώς ειλκύσθη υπ' υμών.

Ουδόλως επιχειρώ να εκθειάσω τα περικοσμούντα υμάς φυσικά και ηθικά δώρα, ως παντός εγκωμίου υπέρτερα.

Ει και δεν έχω την ευτυχίαν να γνωρίζω υμάς προσωπικώς, παρά πάντων όμως, ομογενών τε και ξένων ομολογείται η επιμεμελημένη σας αγωγή και μετ' εκπλήξεως θαυμάζεται η σοφία του Πλάστου του παντός, όστις συνήγαγεν εις περικόσμησιν υμών τα ενός εκάστου των πλασμάτων του καλά, άτινα εγγυώνται την αμοιβαίαν υμών ευδαιμονίαν.
[...] "

Αλλά τα ρέστα τα δίνει ο καλόγερος:





"Εν Αγίω Όρει τη 10/23 Ιουνίου 1930

Με την ψυχήν πλήρη συνγκίνησιν και ευγνωμοσύνην Σε γράφο αυτάς τας ολίγας ευχαριστηρίους λέξεις.

Πνευματική μου Αδελφή Αλίκη Διπλαράκου Χαίρετε.

Πνευματική Αδελφή! Χαίρωμε να είσε καλά, και Αγαπό πολύ όπος έχωμεν Αλληλογραφίαν τακτικά.

Η γλώσσα σου, κάλαμος γραμματέως οξυγράφου ωραία κάλλει. Παρά τους υιούς των Ανθρώπων εξεχύθη χάρις εν χείλεσί σου, διά τούτο ευλόγισέ σε ο Θεός εις τον αιώνα, τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου, και έντηνον και κατευοδού και Βασίλευε, ένεκεν αληθείας και πραότητος, και δικαιοσύνης, και οδηγήσει σε θαυμαστώς η Δεξιά σου. Πάσα η δόξα του Πατρός του έσωθεν εν κροσσωτοίς χρυσοίς περιβεβλημένη.

Απενηχθήσονται παρθένοι οπίσω αυτής, αι πλησίον σου αυτής. Απενεχθήσονταί σοι. Πολλαί γυναίκες ιπερίραν την Δύναμιν ουδέ ιπερίρας και ιπέρκσες υπέρ πάντας τας γυναίκας.

Ταύτα σε γράφο και σε χαιρετώ
μεθ' Αγάπης ο Πνευμ) Αδελφός

Υ.Γ. Περικαλό πολύ Απάνδισέ μου. "










Γιαγιάδες και παππούδες εν δράσει.



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 6 Απριλίου 2009

buzz it!