Μου εκόμπασε...

Gustav Klimt, Der Kuß, (To Φιλί), Österreichische Galerie Belvedere, Βιέννη

Επικοινώνησα χτες με τρεις παλιούς μου εραστές. Ο ένας τους μάλιστα (αυτός που ερωτεύτηκα και περισσότερο) μου εκόμπασε, ο καημένος, για το πόσο επιτυχημένος είναι. Και είναι, σύμφωνα με τα ισχύοντα κοινωνικά κριτήρια. Μέσα μου όμως είπα "Δεν είναι δυνατόν τόση παταγώδης επιτυχημένη αποτυχία! "

Ας είναι όμως καλά όλοι οι "προσγειωμένοι", για να μπορούμε, όσοι γράφουμε παραμύθια, να τους τιμωρούμε εκεί την ύβρι τους.

Erik Satie, Gymnopédie No 1

© Ελένη Καλλιανέζου, Kolding, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Μαγδαληνή, η Προστάτις των Όνων

Tω καιρώ εκείνω, εις το χωρίον Άγιος Βασίλειος έζη ιατρός τις επιφανής, γευσιγνώστης άμα τε και γαστρονόμος ρέπων εις ηδονάς και ακολασίας, ευωχούμενος μετά αλητηρίων, ρεμπετών και λοιπών αποβρασμάτων της κοινωνίας συχναζόντων εις καταγώγια και χαμαιτυπεία. Εις πλησίον πόλιν έζη δε νεαρά χήρα τις, ονόματι Μαγδαληνή, γνωστή τοις πάσι διά τον έκλυτον βίον όν διήγε.

Μίαν εσπέραν κατά τας εορτάς των Χριστουγέννων, ο ιατρός ενώ ευρίσκετο μετά οικείων του εις το καφέ-αμάν «Η Ωραία Ρόζα», ήκουσεν οιμωγάς και αναστεναγμούς εκ της οικίας της Μαγδαληνής.

Και ευθύς εκ του καφέ-αμάν ο ιατρός εξελθών, μετέβη εις την οικίαν της Μαγδαληνής, μετά ρεμπετών τινών και λοιπών γομαρίων, προεξάρχοντος του Σταύρακα, του τσόγλανου. Η δε Μαγδαληνή κατέκειτο καυλοπυρέσσουσα, και ευθέως λέγουσι οι ρεμπέται και τα γομάρια τω ιατρώ περί αυτής.

-Χρήζει βρογχοσκοπήσεως.

Μarc Chagall, Songe d'une nuit d'été (Όνειρο Θερινής Νυκτός), 1939, Musée de Peinture at de Sculpture, Grenoble, Γαλλία.

Και ακούσας ο ιατρός λέγει αυτοίς:

-Ου χρείαν έχουσιν τα τσαχλοκούδουνα βρογχοσκοπήσεως, αλλά λαγνοπραξίας.

Και προσελθών ήγειρεν αυτήν κρατήσας δεξιά χειρί της μασχάλης και αριστερά του σφριγηλού μηρού αυτής, αστραποβολώντος την νεανικήν σάρκαν, της οποίας την λευκότητα ετόνιζαν αι μαύραι ζαρτιέρες.

Και ο ιατρός λαγνοβοών έδακεν ελαφρώς τους μαστούς αυτής και ανέβλυσε εκ των μαστών της νεάνιδος αφρόγαλα και σερμπέτι.

Και ο Σταύρακας, ο τσόγλανος λέγει τω ιατρώ:

-Και ημείς θέλομεν γαμήσει αυτήν.

Και ούτος απεκρίθη:

-Ουκ ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου.

Οψίας δε γενομένης, ότε έδυ ο ήλιος και οι αστέρες εφώτισαν το στερέωμα, οι ρεμπέται και οι λοιποί παρατρεχάμενοι γομαρίσκοι επανέλαβον:

-Και ημείς θέλομεν γαμήσει αυτήν.

Και λέγει ο ιατρός, ορών αυτοίς ασκαρδαμυκτί:

-Απέλθετε, μιάσματα, πνεύματα πονηρά και ακάθαρτα. Ουκ εστέ άξιοι ιδέναι το γοδεμίσιον. Φιμώθητε και εξέλθετε εκ της οικίας παίζοντες το «κουτσόν».

Και εφοβήθησαν οι ρεμπέται φόβον μέγαν και κράξαντες φωνή μεγάλη εξήλθον της οικίας λέγοντες:

-Ουκ εις όλεθρον άπει; Φάγε τους όρχεις μας, ρε.

Γενομένου δε μεταμεσονυχτίου, και ότε ο ιατρός επέστρεφεν εις την οικίαν αυτού απήντησε τον Σταύρακαν, διαρρηγνύοντα τα ιμάτια αυτού λέγοντα:

-Οίμοι, κατηραμένε, οι σύντροφοι ημών μετεμορφώθησαν εις όνους. Τι γαρ συνέβη ημίν τοις παναθλίοις;

Και απεκρίθη αυτώ ο ιατρός φωνή μεγάλη:

-Ου δει τας χήρας γαμήσει προ του ιατρού.

Τρεις αηδόνες εκελάηδησαν και είπεν ο ιατρός:

-Ω, πώς ευωδούν τα άνθη του χειμώνος!

Και πριν αλέκτωρ λαλήση άπαξ, εγέρθησαν οι όνοι και τον ιατρόν απέκτεινον. Και αναστενάξας ούτος απεβίωσεν εις τόπον καλούμενον το Διαβολόρεμα. Και οι όνοι εσκυβάλισαν το πτώμα αυτού και απελθόντες εκ του τόπου του φόνου πλιατσικολόγησαν την οικίαν του φονευθέντος.

Είτα, έγκαυλοι οι όνοι, επορεύθησαν προς την οικίαν της Μαγδαληνής και εγαμήσασιν αυτήν πολλάκις. Και αύτη εστάβλισεν αυτούς και έκτοτε η Μαγδαληνή απέκτησε το προσωνύμιον Μαγδαληνή η Προστάτις των Όνων.


____________________________________


Σημείωση:

Ξεκίνησε ως ένα Μπλογκοπαίγνιον με 5 λέξεις, με πρόσκληση που έλαβα από τον Pølsemannen. Προσκάλεσα και το Σπίθα, ο οποίος ταυτόχρονα με εμένα δέχθηκε πρόσκληση και από τον Estarian και έπαιξε με 10 λέξεις. Απάντησα με την προηγούμενη ανάρτηση, ξαναπαίζοντας και κάνοντας χρήση 35 λέξεων, προκαλώντας στα σχόλια τους αναγνώστες να μου δώσουν 100 λέξεις για να γράψω ένα κείμενο που να τις περιέχει.

Ο ΑΑ μου ζήτησε ερωτική ιστορία κατά το πρότυπο της Καινής Διαθήκης, ενώ οι tovene592, takis και Αμελοδήμητρα μου έδωσαν τις παρακάτω λέξεις:

ασκαρδαμυκτί, σερμπέτι, βρογχοσκόπηση, ευωδώ, τσαχλοκούδουνο, γοδεμίσιον, λαγνοπραξία, ζαρτιέρες, καυλοπυρέσσουσα, αφρόγαλα, γαστρονόμος, κουτσό (το παιχνίδι), μασχάλη, πλιατσικολογώ, Άγιος Βασίλης

Για το ύφος του κειμένου στηρίχθηκα στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο.

Μαζεύτηκαν μόνο 15 λέξεις, αλλά ακόμη παραμένω ανοιχτή στις προκλήσεις.

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 7 Δεκεμβρίου 2008

Μήδειας Αρές

Tην αφίσσα φιλοτέχνησε ο Otto Baumberger

Ανάθεμά σε, Ιάσονα και τρισανάθεμά σε

που μ’ ήφερες στην Κόρινθο μες στους γυναικωνίτες
του γιους σου να βυζαίνω εγώ κι εσύ να είσαι κύρης
και τώρα να παντρεύεσαι του Ρήγα θυγατέρα.
Σάματις δε σου κοίμισα εγώ το μέγα δράκο
και το μικρό μου αδερφό δεν ήσφαξα για σένα;
Μήγαρις δεν τον βούβανα εγώ το γίγα Τάλω
και τον Πελία δεν έβρασα σε χάλκινο σκουτέλι;
Τώρα ατή μου τους δυο γιους που ‘σπειρες θα χαλάσω,
της Κόρινθος το βασιλιά θα τονε καταστρέψω,
τη ρηγοπούλα νύφη σου εγώ θα φαρμακώσω,
κακά στερνά σε σένανε και σ’ όλη τη σπορά σου!
Κι ανάθεμα τη μήτρα μου που στην Κολχίδα εδέχθη
τον Αργοναύτη ήρωα, της Ιωλκώς αυθέντη...

Η Μαρία Κάλλας ως Μήδεια από την πρόβα generale στην ομώνυμη όπερα του Κερουμπίνι, Covent Garden, Λονδίνο, 15 Ιουνίου 1959. Η παράσταση είχε πρεμιέρα στις 17 Ιουνίου του 1959. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Bettelmann.

Σημειώσεις

1. Η Μήδεια ετυμολογείται εκ του ρήματος της αρχαίας ελληνικής μέδομαι (: σκέπτομαι)
2. Σχετικές αναρτήσεις: Ι) To Καρβέλι της Μάγισσας ΙΙ) Medea and the humanization of the beast. Another aspect to the known myth (στα αγγλικά, με σχετική βιβλιογραφία και συνδέσμους)

© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen, 23 Iουλίου 2008