Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σουρρεαλιστικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σουρρεαλιστικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 10 Ιουνίου 2017

Κούφον Ύφος




Κούφος και κουφός
κούφισμα τόδε ανέθηκαν.
Κούφος μεν κουφισθείς,
κουφός δ' ότι κούφος κουφίσθη. 




Σημ. 

  1. Για την ιστορία εδώ
  2. Για την έμπνευση, το γνωστό επίγραμμα του Σιμωνίδη με την παρήχηση του σ, βλέπε και εδώ
  3. Για τη φωτογραφία,  Lifting and spanking machine από τις Extraordinary Inventions


© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund, Σάββατο 10 Ιουνίου 2017

buzz it!

Δευτέρα 8 Μαΐου 2017

Όλα Οξύνονται και Περιστασιακά Περισπώνται



Το μακρόν προ μακρού οξύνεται. Αλλά και το μακρόν προ βραχέος οξύνεται πια.  Όλα οξύνονται σήμερα.

Περιστασιακά περισπάται ο νους (κάποτε και ως άμυνα στην υπερβολική όξυνση)· εκτός κι αν -λόγω κατάθλιψης, έρωτος, ADHD ή  άλλης ασθένειας ή δυσλειτουργίας- περισπάται συχνά ή κατά κανόνα. Όμως κι εδώ όσο συχνότερα περισπάται, τόσο περισσότερο η κατάστασις οξύνεται και φτάνει πια να βαρύνεται, τόσο όσο να μην ανέχεται τους τόνους, και να οριζοντιώνεται (R.I.P.)

Μια προσωρινή λύσις είναι η κεφαλαιοποίηση των πεζών (γραμμάτων). Εκεί δεν έχουμε τόνους, που κινδυνεύουν να οξύνονται. Μόνο διαλυτικά έχουμε ακόμη, πιθανόν γιατί η ύλη εξακολουθεί και παραείναι συμπυκνωμένη, επροορίστη να σου φτουρήσει, έστω και άτονη. 



© Ελένη Καλλιανέζου, Toftlund, Δευτέρα 8 Μαΐου 2017

buzz it!

Σάββατο 29 Αυγούστου 2009

Παράδοξα

Απ' τον καιρό που αυξήθηκε ο εθελοντισμός στη δεντροφύτευση, όλο και περισσότερα δάση καίγονται!


Ζντόοοοοοινγκ!




Γίνε κι εσύ "συνειδητοποιημένος πολίτης". Μπορείς! Φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο και χάσε ένα ακόμη δάσος!



Συναφής ανάρτηση: Επί της ουσίας!

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen, 29 Αυγούστου 2009

buzz it!

Σάββατο 4 Απριλίου 2009

Η Αριθμητική στη Σελήνη κι ένα Ταξίδι στην Αφροδίτη

Όταν αποφάσισα να μεταναστεύσω απ’ τη Γη στη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού (προσωρινά χρησιμοποιώντας την ως διαμετακομιστικό σταθμό για την Κόμη της Βερενίκης), έλυνα μαθηματικά προβλήματα: 1 + 1 = 11, 5 + 4 = 54 κι αν 1 + 2 = 12 και 2 + 1 = 21, τότε παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, αν θα πεις 1 + 2 ή 2 + 1.

Τα πράγματα δυσκολεύουν στην αφαίρεση: 54 – 5 = 4. Αλλά 54 – 2;

Ο πολλαπλασιασμός είναι επίσης εύκολος∙ για το 2 επί 3, βάζεις το δύο πάνω σε ένα τρία, δηλαδή έτσι: ⅔, οπότε 675 επί 368 μας κάνει κλάσμα, που στον αριθμητή του έχει το 675 και στον προνομαστή το 368.

Η διαίρεση είναι διαβολική. Κάτι σαν την αφαίρεση, γιατί ένας αριθμός είναι όμορφος ως έχει κι αν τον κατακερματίσεις, του χάλασες όλη τη μαγεία του. Αλλά τελοσπάντων, πες ότι έχεις ένα 666 που θες να το διαιρέσεις με το 13. Πας σε 13 σεσημασμένους λωποδύτες και τους λες: «Να ένα 666. Βουτήχτε απ’ αυτό, ό,τι μπορεί ο καθένας». Κάπως έτσι λύνεις το πρόβλημα, αλλά αν δεν έχεις λωποδύτες πρόχειρους, δε χρειάζεται να κάνεις και διαίρεση, οπότε όλα συνεχίζουν να είναι αρμονικά και η μαγεία στη θέση της.

Το μοναδικό δύσκολο πρόβλημα στη ζωή είναι οι αφαιρέσεις. Μένεις με μια συνεχή απορία τι να αφαιρέσεις και από πού. Αφαιρείς, ας πούμε, από έναν ζωντανό την ανάσα κι αυτός πεθαίνει. Του αφαιρείς τα μάτια και τυφλώνεται. Του αφαιρείς ένα πόδι και κουτσαίνει. Αν αφαιρέσεις όμως τα ξερόκλαδα από ένα μονοπάτι στο βουνό, προφυλάσσεις το δάσος από τη φωτιά, αν αφαιρέσεις ένα σάπιο δόντι από έναν άνθρωπο, ανακουφίζεται. Οι τελευταίες είναι από τις εύκολες, τις οφθαλμοφανείς αφαιρέσεις, όπως το 54 – 5.

Όπως όμως και να ‘χε το πράγμα με τις αφαιρέσεις και τις διαιρέσεις, όταν είσαι στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού δεν έχεις και πολλά να αφαιρέσεις ούτε νοιάζεσαι να διαιρέσεις, εκτός αν έρθεις σε επαφή με τους Φεγγαράκηδες, οι οποίοι όμως δεν πολυσκοτίζονται για κοινωνικότητες.



Max Ernst, Les Hommes n’en sauront rien (Απ’ αυτό οι άνθρωποι δε θα ξέρουν τίποτα), 1923, Τate Gallery, Λονδίνο

Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού έχει σκοτάδι, αλλά το πρόβλημα λύνεται εύκολα, γιατί η τροφή στο φεγγάρι περιέχει πολύ φώσφορο, που σε κάνει και σένα να φωσφορίζεις, οπότε δεν υπάρχει ποτέ κίνδυνος να γκρεμοτσακιστείς. Θες να πας παρακάτω, βάζεις το χέρι σου μπροστά κι αυτό φέγγει. Σ’ αυτό βέβαια βοηθάει και το βάρος. Αν είσαι 48 κιλά, στο φεγγάρι ζυγίζεις μόλις οκτώ. Ωραίος αριθμός το 8. ΄Οταν ξαπλώνεις, γίνεται άπειρο. Έτσι, όσοι σκέφτονται να έρθουν στο φεγγάρι θα είναι καλό να μην είναι βαρύτεροι από 48 κιλά. Διευκολύνονται και τα ταξίδια.

Τη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού οι άνθρωποι την αποφεύγουν, το ίδιο όπως αποφεύγουν τους ίσκιους κι αυτό γιατί ποτέ δεν έμαθαν γι’ αυτούς (και λόγω απέχθειας για τα σκουλήκια που είναι γνώστες όλων των μυστικών των σκιών). Όμως τα σκουλήκια κάνουν πάντα όλη τη βρωμοδουλειά που αρνούνται να κάνουν οι άνθρωποι, οι τελευταίοι αυτό το αναγνωρίζουν, αλλά δεν αρέσκονται να έρχονται σε επαφή μαζί τους, και μένει το πάνω από τη γη στους ανθρώπους και το κάτω στα σκουλήκια και στην Ιστορία των Σκιών. Αν μετακομίσεις όμως στη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού για λίγο, αρχίζεις να μυείσαι στις σκιές, χωρίς να χρειάζεται να ανατρέχεις για βοήθεια στα σκουλήκια της γης.

Σκιές έχουν και οι αριθμοί. Το μηδέν και όλοι οι αριθμοί με αρνητικό πρόσημο που πλησιάζουν στο μηδέν είναι φωτεινοί αριθμοί. Οι πολύ απομακρυσμένοι σκουραίνουν, παίρνουν τα χρώματα του χειμώνα του Βορρά και είναι χαμένοι στην ομίχλη, αλλά όσο πλησιάζουμε στο -∞ πλησιάζουν προς το λευκό. Γίνονται δηλαδή μη-χρώμα. Αντίθετα, όσο πλησιάζουν στο +∞ τείνουν να γίνουν μαύρο, δηλαδή όλα τα χρώματα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει καθόλου ότι η διαβάθμιση στις σκιές των θετικών αριθμών είναι ομαλή. Ενώ, φερειπείν, το 11 έχει ένα φωτεινό κιτρινομπέζ χρώμα από λαδομπογιά, οι αριθμοί από το 20 ώς το 30 σκουραίνουν πολύ. Μετά ξανοίγουν πάλι. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στη μελέτη της Ιστορίας. Όλος ο όψιμος Μεσαίωνας δεν είναι τόσο σκοτεινός που να δικαιολογεί την ονομασία «Σκοτεινοί Χρόνοι». Αντίθετα ο Διαφωτισμός είναι σκούρος μπλε και ίσως όχι και τόσο φωτισμένος. Ο 19ος αιώνας πάλι είναι περί τα μέσα του ροζ, οι αρχές του 19ου μεταξύ πράσινου και μουντού βεραμάν κ.ο.κ. Άρα, στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης μπορείς να μελετήσεις Ιστορία μια χαρά παρακολουθώντας τις σκιές και τα χρώματα. Το ίδιο μπορείς να μελετήσεις και μουσική∙ οι νότες έχουν χρώματα. Αρμονικοί ήχοι δίνουν μια πληθώρα χρωμάτων και σχημάτων πουαντιγιστικού ή αφηρημένου χαρακτήρα, κακοφωνίες και θόρυβοι ανακατέβουν όλα τα χρώματα και μουντζουρώνουν τα πάντα. Αλλά, εκεί που το φεγγάρι είναι σκοτεινό, δεν διατρέχεις τέτοιο κίνδυνο, γιατί ζεις μόνο εσύ κι οι Φεγγαράκηδες κι αυτοί σε προειδοποιούν πότε κάνεις θόρυβο, γιατί έρχονται και σου τρώνε το φαΐ, οπότε αρχίζει και σου λείπει απ’ τον οργανισμό ο φώσφορος, παύεις να είσαι φωσφοριζέ και όλο σκουντουφλάς.



Joan Miró, Λουομένη Γυναίκα, 1925, Centre Georges Pompidou, Παρίσι

Ένα απόγευμα αποφάσισα ν’ αφήσω για λίγο το Φεγγάρι (κρύωνα κιόλας) κι είπα να πεταχτώ μέχρι την Αφροδίτη να ζεστάνω το κοκαλάκι μου. Φόρεσα παπούτσια μπαλλαρίνας τζαζ χορού κι άρχισα να κάνω γκέλες. Το να φτάσω στην άλλη πλευρά ήταν παιχνιδάκι. Μετά, τεντώθηκα – τεντώθηκα (βοήθησε και η εξάσκησή μου στη γιόγκα) κι εκτινάχθηκα στο διάστημα, αλλά κάτι δεν πήγε καλά κι άρχισα να πέφτω και να πέφτω... Κι έπεσα στη Γη και πωπώ! Πόσο είχα βαρύνει! Άντε τώρα να κάνω γκέλες για την Αφροδίτη! Βρε αμάν, βρε δώστου, τίποτα! Νοικιάζω κι ένα σπίτι κι άρχισα να κάνω ασκήσεις πτήσης. Μηδέν αποτέλεσμα. Αλλάζω λοιπόν διατροφή, μήπως έφταιγε αυτό. Κόβω τα μαγειρευτά κι αρχίζω να τρώω ωμά φρούτα, γιαούρτι και μέλι και να πίνω ζωμούς. (Ο ζωμός πικροράδικων ζεστός με λεμόνι βοηθάει πολύ). Ύστερα άρχισα λίγο – λίγο εξάσκηση να ξαναβρώ πώς πετάνε. Άρχισα από τα βασικά: Ανεβαίνοντας σε σκαμνί και πηδώντας στο έδαφος. Μια, δυο, τρεις, άρχισε η πτώση να επιβραδύνεται, να γίνεται σα slow motion. Μετά δοκίμασα τις καρέκλες, ύστερα το γραφείο. Πιο ψηλά δε δοκίμασα, γιατί με κάλεσαν για φαγητό κάποιοι Γήινοι και μονομιάς έχασα ό,τι είχα καταφέρει με κόπο. Με λυπήθηκαν όμως κάποιοι Αφροδιτιανοί τουρίστες και με πήραν μαζί τους κι έφτασα σε έναν τόπο ηφαιστειακό και πολύ ζεστό, που οι κάτοικοι της Γης με την ελλιπή τους γνώση ονόμαζαν κέντρο της Κολάσεως, ένεκα κάποιων μύθων τους ότι τάχα μου η Αφροδίτη είναι ο Εωσφόρος, το άστρο του Διαβόλου. Και κάθομαι εδώ και κάνω σάουνα. Κι όταν χάσω τα περιττά κιλά, λέω να πάω προς τον Ουρανό που έχει περίεργη τροχιά και περιστρέφεται γύρω από τους ισημερινούς του, ένεκα περιεργείας πώς να ‘ναι να περπατάς πλάγια και να κοιμάσαι όρθιος.





Mediæval Bæbes
, "I am Eve", Album The Rose



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 4 Απριλίου 2009

buzz it!

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Τα "φαλλανθή"

Τα φαλλανθή είναι φαλλόσχημα άνθη, πολυετή, που ευδοκιμούν στους κάμπους, αλλά και στους λόγγους και κοντά σε νερά.

Γενικά είναι ανθεκτικά φυτά και μπορεί κανείς να τα βρει και σε ξερικό περιβάλλον.

Τα φαλλανθή πολλαπλασιάζονται με τον εξής τρόπο: Πας και κάθεσαι πάνω σ' ένα φαλλανθές και τότε αυτό εκρύει ένα γαλακτώδες υγρό στο έδαφος απ' το οποίο φύονται άλλα νεαρά φυτά. Μετά την έκρυση του υγρού αυτού -που βγαίνει από τον ύπερο του άνθους- το φυτό φαίνεται να μαραίνεται, αλλά αυτό είναι φαινόμενο προσωρινό. Μετά από λίγο ορθώνει το βλαστό του και πάλι.

Κάθε περιοχή καλεί τα φαλλολούλουδα και με την τοπική ιδιόλεκτο. Έτσι, είναι γνωστά κατά τόπους και ως "παραδαρμένα", "τσουτσουνάκια", "καυλοράπανα", "πεοράδικα", "αιδοιοαγκάθια" και πλήθος άλλων ονομασιών.

Ανθίζουν όλες τις εποχές του έτους, αλλά ιδιαίτερα στις Απόκριες, όταν ανθίζουν και οι αμυγδαλιές και μερικές φορές μπορεί να βρει κανείς και λιβάδια σπαρμένα φαλλολούλουδα διαφορετικού ύψους, πάχους βλαστού και χρωμάτων. Σε ορισμένες σπάνιες περιπτώσεις τα φαλλολούλουδα μπορούν να γίνουν και δέντρα μεγάλα σαν ευκάλυπτοι, τα λεγόμενα φαλλόδεντρα.

Τα φαλλανθή λατρεύονταν και στην αρχαιότητα, εξ' ου και οι αναπαραστάσεις των φυτών σε μάρμαρο στη Δήλο και αλλού. Αλλά και στη λαϊκή μας παράδοση έχουν τιμητική θέση, ιδίως τις Καθαροδευτέρες. Σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όπως στον Τύρναβο, πάνε και μαζεύουν απ' τους κάμπους φαλλολούλουδα και στολίζονται.

Σπανιότερα είναι τα διπλά φαλλολούλουδα, όπου απ' την ίδια ρίζα φύονται δύο βλαστοί με άνθη. Λένε, πως αν μια κοπελιά βρει διπλό φαλλολούλουδο, μεγάλη ευτυχία την περιμένει στη ζωή της και ευλογείται με διαρκή χαρά.

Βοήθειά μας, Αλληλούια


Και... Καλά Μπουρμπούλια!


__________________________________________________

Σημείωση
Όταν έγραφα το κείμενο γνώριζα βέβαια ότι τα μανιτάρια είναι λίγο - πολύ φαλλόσχημα. Δε γνώριζα όμως ότι υπάρχει και μια ιδιαίτερη ποικιλία μανιταριού με την επιστημονική ονομασία phallus impudicus, για το οποίο κάνει λόγο ο John Gerard το 1597 στη Γενική Ιστορία των Φυτών, αλλά και ο Άγγλος βοτανολόγος John Parkinson το 1640 στο πόνημά του Theatrum botanicum


© Ελένη Καλλιανέζου, Kolding 27 Φεβρουαρίου 2009

buzz it!

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008

Μαγδαληνή, η Προστάτις των Όνων

Tω καιρώ εκείνω, εις το χωρίον Άγιος Βασίλειος έζη ιατρός τις επιφανής, γευσιγνώστης άμα τε και γαστρονόμος ρέπων εις ηδονάς και ακολασίας, ευωχούμενος μετά αλητηρίων, ρεμπετών και λοιπών αποβρασμάτων της κοινωνίας συχναζόντων εις καταγώγια και χαμαιτυπεία. Εις πλησίον πόλιν έζη δε νεαρά χήρα τις, ονόματι Μαγδαληνή, γνωστή τοις πάσι διά τον έκλυτον βίον όν διήγε.

Μίαν εσπέραν κατά τας εορτάς των Χριστουγέννων, ο ιατρός ενώ ευρίσκετο μετά οικείων του εις το καφέ-αμάν «Η Ωραία Ρόζα», ήκουσεν οιμωγάς και αναστεναγμούς εκ της οικίας της Μαγδαληνής.

Και ευθύς εκ του καφέ-αμάν ο ιατρός εξελθών, μετέβη εις την οικίαν της Μαγδαληνής, μετά ρεμπετών τινών και λοιπών γομαρίων, προεξάρχοντος του Σταύρακα, του τσόγλανου. Η δε Μαγδαληνή κατέκειτο καυλοπυρέσσουσα, και ευθέως λέγουσι οι ρεμπέται και τα γομάρια τω ιατρώ περί αυτής.

-Χρήζει βρογχοσκοπήσεως.





Μarc Chagall, Songe d'une nuit d'été (Όνειρο Θερινής Νυκτός), 1939, Musée de Peinture at de Sculpture, Grenoble, Γαλλία.



Και ακούσας ο ιατρός λέγει αυτοίς:

-Ου χρείαν έχουσιν τα τσαχλοκούδουνα βρογχοσκοπήσεως, αλλά λαγνοπραξίας.

Και προσελθών ήγειρεν αυτήν κρατήσας δεξιά χειρί της μασχάλης και αριστερά του σφριγηλού μηρού αυτής, αστραποβολώντος την νεανικήν σάρκαν, της οποίας την λευκότητα ετόνιζαν αι μαύραι ζαρτιέρες.

Και ο ιατρός λαγνοβοών έδακεν ελαφρώς τους μαστούς αυτής και ανέβλυσε εκ των μαστών της νεάνιδος αφρόγαλα και σερμπέτι.

Και ο Σταύρακας, ο τσόγλανος λέγει τω ιατρώ:

-Και ημείς θέλομεν γαμήσει αυτήν.

Και ούτος απεκρίθη:

-Ουκ ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου.

Οψίας δε γενομένης, ότε έδυ ο ήλιος και οι αστέρες εφώτισαν το στερέωμα, οι ρεμπέται και οι λοιποί παρατρεχάμενοι γομαρίσκοι επανέλαβον:

-Και ημείς θέλομεν γαμήσει αυτήν.

Και λέγει ο ιατρός, ορών αυτοίς ασκαρδαμυκτί:

-Απέλθετε, μιάσματα, πνεύματα πονηρά και ακάθαρτα. Ουκ εστέ άξιοι ιδέναι το γοδεμίσιον. Φιμώθητε και εξέλθετε εκ της οικίας παίζοντες το «κουτσόν».

Και εφοβήθησαν οι ρεμπέται φόβον μέγαν και κράξαντες φωνή μεγάλη εξήλθον της οικίας λέγοντες:

-Ουκ εις όλεθρον άπει; Φάγε τους όρχεις μας, ρε.

Γενομένου δε μεταμεσονυχτίου, και ότε ο ιατρός επέστρεφεν εις την οικίαν αυτού απήντησε τον Σταύρακαν, διαρρηγνύοντα τα ιμάτια αυτού λέγοντα:

-Οίμοι, κατηραμένε, οι σύντροφοι ημών μετεμορφώθησαν εις όνους. Τι γαρ συνέβη ημίν τοις παναθλίοις;

Και απεκρίθη αυτώ ο ιατρός φωνή μεγάλη:

-Ου δει τας χήρας γαμήσει προ του ιατρού.

Τρεις αηδόνες εκελάηδησαν και είπεν ο ιατρός:

-Ω, πώς ευωδούν τα άνθη του χειμώνος!

Και πριν αλέκτωρ λαλήση άπαξ, εγέρθησαν οι όνοι και τον ιατρόν απέκτεινον. Και αναστενάξας ούτος απεβίωσεν εις τόπον καλούμενον το Διαβολόρεμα. Και οι όνοι εσκυβάλισαν το πτώμα αυτού και απελθόντες εκ του τόπου του φόνου πλιατσικολόγησαν την οικίαν του φονευθέντος.

Είτα, έγκαυλοι οι όνοι, επορεύθησαν προς την οικίαν της Μαγδαληνής και εγαμήσασιν αυτήν πολλάκις. Και αύτη εστάβλισεν αυτούς και έκτοτε η Μαγδαληνή απέκτησε το προσωνύμιον Μαγδαληνή η Προστάτις των Όνων.


____________________________________


Σημείωση:

Ξεκίνησε ως ένα Μπλογκοπαίγνιον με 5 λέξεις, με πρόσκληση που έλαβα από τον Pølsemannen. Προσκάλεσα και το Σπίθα, ο οποίος ταυτόχρονα με εμένα δέχθηκε πρόσκληση και από τον Estarian και έπαιξε με 10 λέξεις. Απάντησα με την προηγούμενη ανάρτηση, ξαναπαίζοντας και κάνοντας χρήση 35 λέξεων, προκαλώντας στα σχόλια τους αναγνώστες να μου δώσουν 100 λέξεις για να γράψω ένα κείμενο που να τις περιέχει.

Ο ΑΑ μου ζήτησε ερωτική ιστορία κατά το πρότυπο της Καινής Διαθήκης, ενώ οι tovene592, takis και Αμελοδήμητρα μου έδωσαν τις παρακάτω λέξεις:

ασκαρδαμυκτί, σερμπέτι, βρογχοσκόπηση, ευωδώ, τσαχλοκούδουνο, γοδεμίσιον, λαγνοπραξία, ζαρτιέρες, καυλοπυρέσσουσα, αφρόγαλα, γαστρονόμος, κουτσό (το παιχνίδι), μασχάλη, πλιατσικολογώ, Άγιος Βασίλης

Για το ύφος του κειμένου στηρίχθηκα στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο.

Μαζεύτηκαν μόνο 15 λέξεις, αλλά ακόμη παραμένω ανοιχτή στις προκλήσεις.



© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 7 Δεκεμβρίου 2008

buzz it!

Σάββατο 26 Ιουλίου 2008

Μπλάνκος Επιφάνιος Λίγον Οίκτον Εκλιπαρών


Η Mπλανς Επιφανί, σε σκίτσο του Georges Pichard και κείμενο του Jacques Lob, πρωτοκυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1967. Στην Ελλάδα τη γνωρίσαμε μέσα από τον «Ταχυδρόμο» στη δεκαετία του ’70 σε συνέχειες και σε μετάφραση κειμένων της Έλενας Ακρίτα σε μια σπαρταριστή καθαρεύουσα. Η Μπλανς ήταν η αποθέωση της πτωχής, ορφανής, παρθένας – πουτανίτσας, που κυκλοφορούσε γυμνή και πάντα κυνηγημένη από τον ακόλαστο τραπεζίτη Αντολφύς, ενώ σωζόταν πάντα την τελευταία στιγμή από έναν μασκοφόρο ήρωα τύπου Φαντομά, ο οποίος απέστρεφε κοκκινίζοντας το πρόσωπό του από την ταλαίπωρο γυμνή ηρωΐδα την ώρα που εκείνη εκλιπαρούσε: «Ω, σας παρακαλώ, δείξατε λίγον οίκτον! Λίγον οίκτον!», και ο κακός τραπεζίτης είχε εκδηλώσει τις πονηρές του προθέσεις με ένα «Ώρα, να διακορεύσωμεν τούτο το μικρόν τσουλίδιον και να του τσιμβήσωμεν τις ρογίτσες!»

Οι χρόνοι παρήλθον εκείνοι, οπότε δικαιούμαστε και να αντιστρέψουμε τους όρους.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι διαφθορεύς είναι μία γυναίκα και οι ταλαίπωροι αρσενικοί που τη γνωρίζουν οι Μπλανς της, άδοντες άσματα στα βήματα του Χατζηδάκη:

Ήμουν λιγνός και αψηλός[1]
και δροσερός κι ωραίος
πώς γνώρισα, πατέρα μου
την τσούλα, ο μοιραίος;

Αναρωτιέμαι βεβαίως ποιος θα παίξει και το ρόλο του Φαντομά και ποιος θα τους σώσει από τις ασχημονίες της γυναικός, αποστρέφοντας από ντροπή το βλέμμα στο γυμνό ανδρισμό τους. Υπάρχουν άραγε γυναίκες – ιππότες, που ως η Jeanne d’ Αrc θα σπηρουνίσουν το άσπρο άτι τους αφηρπάζοντας τα παρ’ ολίγον διακορευμένα αρσενικά και να τα αφήσουν στην ασφάλεια κάποιου μοναστηριού να κεντούν και να ψέλνουν ύμνους, μέχρι να εμφανιστεί η πριγκίπισσα να τους κάνει γαμβρούς;

Άβυσσος αι ψυχαί και τα μυαλά των γυναικών τη σήμερον ημέρα και τα δόλια αρσενικά χρήζουν προστασίας.

_____________________________________________
Σημειώσεις

[1] Παραφθορά της Προσευχής της Παρθένου του Νίκου Γκάτσου, που μελοποιήθηκε από το Μάνο Χατζηδάκι κι ανήκει στη μουσική συλλογή του δεύτερου «Τα Παράλογα»:

Με είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμία
απ’τηνΥπάτη το ‘σκασα και πήγα στη Λαμία
Ήμουν μικρούλα κι άπραγη, και δροσερή κι ωραία
πώς το ‘παθα, μανούλα μου, κι αγάπησα εκδορέα;
Το γαρ πολύ του έρωτος, γεννά παραφροσύνη
γι’ αυτό και ο Αλή Πασάς έπνιξε τη Φροσύνη

Στο δρόμο μου σφυρίζανε και με φωνάζαν Γκόλφω
μα ευτυχώς τον Τάσο μου τον λέγανε Ροδόλφο
Ήμουν ψηλή κι ανάλαφρη, κι αφράτη και μοιραία
Πώς έμπλεξα, μανούλα μου, με τέτοιο διαφθορέα;
Το γαρ πολύ του έρωτος, γεννά παραφροσύνη
γι’ αυτό κι οι νέοι μουσικοί θαυμάζουν το Ροσσίνι

Από σκαλί, σ’άλλο σκαλί κι από φιλί σε πάθος
πήρα σοκάκι ανάποδα και μονοπάτι λάθος
Κι απ’ το Ροδόλφο στο Μηνά κ ι απ’ τον Κοσμά στον Πάνο
πελάγωσα μανούλα μου, και τώρα τι να κάνω;
Το γαρ πολύ του έρωτος, γεννά παραφροσύνη
το διάβασα στον Παλαμά, το βρήκα στον Δροσίνη
Συναφής ανάρτηση: Αλφονσίνος ντυ Πλεσσί



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 26 Ioυλίου 2008, μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος του Χριστού Παρασκευής, προστάτιδος των οφθαλμών, κόσμο ακούω και κόσμο δε βλέπω, βοηθήστε, καλοί μου χριστιανοί την αόμματη.

buzz it!

Κυριακή 20 Ιουλίου 2008

Έγκαυλον Ούζο με τον Καρούζο

Πώς δοκιμάζουν τα όργανα οι μουσικοί πριν από έναρξη συναυλίας
έτσι κι εγώ τώρα χειριζόμενος λέξεις

ευαισθητισμός ευαισθησία αισθητισμός
ευαισθησία και αισθητής το ευαίσθητον
ευαισθησιακός ευαιασθησιάζομαι ευαισθησιασμός
ευ και αισθητικός και αισθησιακός
αισθαντικός ίσως
αισθ-ίσως αισθαν-ίσως
αισθ-αδελφέ μου και Εσθήρ απ’ τη Βίβλο

αρχίζει με χειροκροτήματα το ποίημα.

«Εικόνα», Νίκος Καρούζος, Λογική Μεγάλου Σχήματος, εκδ.Ερατώ 1989





Ηieronymus Bosch, O Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου, λεπτομέρεια, 1505 – 1506, Μuseu Nacional de Arte Antiga, Λισσαβόνα



Αγαπητέ Νικολάκη,

Καυλός καλείται εις την αρχαίαν ελληνικήν η χάλκινη αιχμή βέλους, επίσης και το στέλεχος βλαστού ενός φυτού. Λατινιστί caulus είναι ο πολιορκητικός κριός.

Άρα, καύλα δεν είναι άλλον τι, πέρα από μία εμπόλεμη διάθεση επίθεσης με εκηβόλα όπλα είτε βούληση εκπόρθησης κάστρου ομού με τας συντονισμένας προσπαθείας πολεμιστών με τον ίδιο σκοπό.

Εύγε, αναφωνούμε και επιδοκιμάζουμε! Με το ένα, με το δύο, με το τρία, με χαρά!

Έστω ότι τον Κριό τον κρατούνε δεκαοχτώ νοματαίοι και βαράνε τις πύλες ενός φρουρίου.

Οι αμυνόμενοι οφείλουν:

1. Σε περίπτωση επίθεσης με βέλη να καλυφθούν με ασπίδες.

2. Σε περίπτωση επίθεσης στο κάστρο με Κριό να ρίξουν καυτό λάδι από τις καταχύστρες στους εκπορθητές.

Τότε γιατί, βρε Νικολή ο καυλωμένος απορεί, όταν ο αμυνόμενος τον ζεματίζει;

Όταν οι επιτιθέμενοι εκπορθούν, συντρώγουν και συμπίουσιν. Όταν οι καυλωμένοι επιτυγχάνουν την άλωσιν του Κάστρου της καύλας ή του εγκαυλισμού των, γιατί δεν αναφωνούν όλοι μαζί χαρωπά «Ζήτω, ολέ, την πήραμε την πόλη!», να το ρίξουν όλοι μαζί στο φαΐ και στο γλεντοκόπι, βρε αδερφέ, πάρεξ βγάζουν ο εις τους οφθαλμούς του άλλου;

Νίκο, Νικολάκη, Νικολή, κάποιο λάκκο έχει η... καύλα!

Πάμε στην περίπτωση του βλαστού. Η ειρηνόφιλος καύλα. Τουτέστιν, καυλώνω σημαίνει ορθώνω με ευφρόσυνον διάθεσιν και τσαχπινιά το βλαστό μου, ως ένα φιλότιμο φυτό την άνοιξη. Συνεπώς, η καύλα εις την περίπτωσιν αυτή σημαίνει θάλλω. Ε, δεν είναι ανάγκη και να με φάνε!

Αλήθεια, αειθαλής δε δύναται να σημαίνει και αείκαυλος;

Ή πάλι όχι; Μπερδεύτηκα, βρε Νικόλα! Πες κάτι, τώρα! Τώρα όμως, γιατί καιγόμαστε!

Σε φιλώ στο κούτελο

Αγλαΐα



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 20 Ιουλίου 2008 και η Ορθόδοξος Εκκλησία εορτάζει την εις ουρανόν πυρφόρον ανάβασιν του Αγίου ενδόξου προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου.

buzz it!

Κυριακή 13 Ιουλίου 2008

Πλατύπους ο Περιττοδάκτυλος

Ο πλατύπους είναι ένα περίεργο ζώο. Το παράξενο της μορφής του ήταν ίσως αυτό που με τράβηξε να τον υιοθετήσω από τον καιρό που η ηλικία μου ήταν ιδιαίτερα τρυφερή.

Στην πραγματικότητα αυτός με εξημέρωσε και με υιοθέτησε και όχι εγώ αυτόν. Ο συγκεκριμένος ήταν και περιττοδάκτυλος, όμοια όπως και η ατυχήσασα δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου του Η’ και ιδιαίτερα προσφιλής μου Άννα Μπολέυν, που, όπως θρυλείται, είχε στο ένα χέρι έξι δάχτυλα, το σύνολον έντεκα δάκτυλα στα χέρια και δέκα στα πόδια. Η Άννα των εικοσιενός δακτύλων και των χιλίων ημερών έχασε μία μέρα του Μαΐου (σε ημερομηνία που έδιδε αριθμόν περιττόν) το κεφάλι της - κι ας ήτο καλλιεργημένον και γοητευτικόν (αν και όχι ιδιαίτερα εύμορφον, ως λέγεται). Το κεφάλι της Άννας κατηγορήθηκε επί μοιχεία και μαγεία.



Ηans Holbein ο Nεώτερος, Anne Boleyn, σκίτσο περ. 1534 – 1535, British Museum, Λονδίνο

Ο πλατύπους μου όμως ο περιττοδάκτυλος κεφάλι έχει και είναι και αστείο. Βγάζει γλώσσα και αντιμιλάει, αλλά είναι ντροπαλός πολύ. Αφού όταν ήμουν μικρή και μπαίναμε σε ένα κατάστημα, ο πλατύπους κρυβόταν πίσω μου κρατώντας μου το φουστανάκι κι εγώ κρυβόμουν πίσω από τον πατέρα μου κρατώντας του το παντελόνι και ο πατέρας μου κρυβόταν πίσω από ένα ύφος άνεσης κρατώντας τον κόσμο απ’ το μανίκι κι ο κόσμος κρυβόταν πίσω από ένα «Καλημέρα σας, πώς είσθε, καλά ευχαριστώ» και το «Καλημέρα σας, πώς είσθε, καλά ευχαριστώ» κρυβόταν πίσω από χαμόγελα και τα χαμόγελα κρύβονταν πίσω από μύτες. Μύτες κάθε λογής: ελληνικές ορθογώνιες και πυθαγόρειες, Ρωμαϊκές στυλ Ιουλίου Καίσαρα, γαλλικές τύπου Μαντάμ Πομπαντούρ ή Συρανό ντε Μπερζεράκ και αγγλικές τύπου γκουβερνάντας με ομπρελίνο.

Το ουσιαστικότερο πράγμα στον κόσμο είναι οι μύτες. Μύτες συναχωμένες, μύτες με τουπέ, μύτες με κρεατάκια, μύτες που μερικές φορές φέρνουν κι έναν άνθρωπο πίσω, μύτες κάποτε με μπιμπίκια ή πόρους, τους οποίους ζουλάς και κάνουν «πλιτς» και βγαίνει από μέσα ένα μακαρόνι ή σμήγμα.



Pieter Bruegel o Πρεσβύτερος, Ο Πύργος της Βαβέλ, 1563, Kunsthistorisches Museum, Βιέννη


Ο πλατύπους μου όμως ο περιττοδάκτυλος έλυσε το πρόβλημα των μυτών άπαξ διά παντός, γιατί αντί μύτης έχει ράμφος. Ανοίγει και το ψυγείο και μου τρώει και την τελευταία φέτα του ψωμιού και τότε δεν έχω πού να αλείψω το βούτυρό μου και γρυλίζω.

Ο πλατύπους τότε, ως μέγας μαλαγάνας, πλησιάζει με το ντροπαλό ακαταμάχητο γελάκι και μου τρίβεται και δείχνοντάς μου τα δάκτυλά του (των οποίων ο αριθμός είναι περιττός) λέει ναζιάρικα:

-Έλα τώρα! Μη θυμώνεις, είναι περιττόν!

-Εάν εσένα σου περιττεύει μια, εμένα μου περιττεύει δυο, του απαντώ.

Και τότε λέει:

-Όχι, όχι, αν εμένα μου περιττεύει περιττώς, εσένα σου περιττεύει αρτίως.

-Περιττώς μου περιττεύει, αρτίως καταβρόχθισες την περιττή μου φέτα άρτου, του αντιγυρνώ.

-Ουκ επ’ άρτω ζήσεται μόνον άνθρωπος, με αποστομώνει ο πλατύπους μου ο περιττοδάκτυλος.

Κι εγώ χαμογελώ και τότε αυτός μουρτζουφλιάζει, γιατί δεν μπορούμε να χαμογελάμε και οι δυο, αφού το άθροισμα των χαμογέλων θα ήτο αριθμός άρτιος και ουχί περιττός.



Εικονογράφηση του John Tenniel από το βιβλίο του Lewis Carroll Through the Looking Glass, and What Alice Found There

__________

Πλήρες κείμενο των βιβλίων του Lewis Carrol Alices Adventures in Wonderland και Through the Looking-Glass, and What Alice Found There στα αγγλικά εδώ.

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen, 13 Iουλίου 2008

buzz it!

Δευτέρα 19 Μαΐου 2008

Η Κυρά της Γης κι ο Αφέντης των Άστρων

Ήγγικεν, της είπανε, η ώρα και πια δεν πάει άλλο. Όταν πια κουράστηκε ν’ ακούει πως είναι κόρη της παντρειάς, έπεσε σε βαθύ συλλογισμό ποιος να της πρέπει τάχα γι’ άντρας… Ο κυρ αφέντης Ήλιος θα την έκαιγε, ο γιος του Φεγγαριού τρώει κρέας ανθρωπινό, ο σιορ Χιονιάς θα ‘ κανε τα κρινοδάχτυλά της να ξυλιάζουν, ο άρχοντας Πόντος θα την κλείδωνε στα γαλάζια παλάτια του… Μόνο ένας, ένας μόνο ο άξιος κι ήταν απ’ άλλους κόσμους, κι ήταν ο Αφέντης των Άστρων. Κοίταζε λοιπόν τον ουρανό κι έλεγε:

-Άρχοντά μου, Κύριέ μου και των Άστρων Κυβερνήτη,
γέλασέ μου, μίλησέ μου, κι αν το θες τραγουδήσέ μου
είμαι η Κυρά της Γης,
λυγερή, πρασινομάτα και των τραγουδιών τεχνίτρα
κι άμα η δική σου χάρη ανταμώσει τη δική μου,
θα γενούνε κι άλλα άστρα, για να φέγγουν, να φλογίζουν
και των ουρανών τους δρόμους περισσά να τους φωτίζουν.

Ο Αφέντης των Άστρων όμως έλειπε ταξίδι κι εκείνη του κάκου περίμενε απόκριση, αλλά κάθε βράδυ συνέχιζε:

-Άρχοντά μου, Κύριέ μου και τον άστρων Καπετάνιε,
γέλασέ μου, μου μίλησέ μου, κι αν το θες τραγούδησέ μου
είμαι η Κυρά της Γης.
Λυγερή, πρασινομάτα και των υφαντών τεχνίτρα
κι άμα η δική σου χάρη ανταμώσει τη δική μου
κι άλλα άστρα θα σου φάνω σ’ ένα μαγικό χαλί,
που το μέλλον θα σου λένε, όποτε τους το ζητήσεις
κι όλα ‘θε να τα γνωρίζεις, κι όλα θα τα διαφεντεύεις
και στον πόλεμο θα είσαι πάντα συ ο νικητής.

Ο Αφέντης όμως των Άστρων ήταν σε συμβούλιο με το σιορ Χιονιά, τον κυρ αφέντη Ήλιο, το γιο του Φεγγαριού και τον Άρχοντα Πόντο και πάλι δεν άκουγε την Κυρά της Γης.

Τρίτη φορά πάλι υψώνει εκείνη το βλέμμα στον ουρανό και λέει:

-Άρχοντά μου, Κύριέ μου και τον άστρων Βασιλιά
γέλασέ μου, μίλησέ μου, κι αν το θες τραγούδησέ μου
είμαι η Κυρά της Γης,
λυγερή πρασινομάτα και των δέντρων η αφέντρα
κι άμα η δική σου χάρη ανταμώσει τη δική μου,
κάθε δέντρο θα καρπίζει με αθάνατους καρπούς,
που αν τους φας δε θα πεθάνεις μήτε συ μήτε και τ’ άστρα
και στον άπαντα αιώνα συ θα είσαι πάντα νέος,
όμορφος κι αντρειωμένος, ξακουστός και δοξασμένος.

Τούτη τη φορά όμως ο Αφέντης των Άστρων είχε γυρίσει απ’ τα συμβούλια και τα διαβούλια κι έτυχε ν’ ακούσει το τραγούδι της Κυράς της Γης απ’ τ’ ανοιχτό παραθύρι του εκεί που έπινε τ’ αγαπημένο του ρακόμελο. «Φαντάσου και να γίνει αλήθεια, λέει μέσα του, πωπώ, γλέντια και χαρές εις τον αιώνα που τέλος δεν έχει!»

Μια και δυο σελώνει το άλογό του και τραβάει κατά το σπίτι της Κυράς της Γης.

Περιμένει λοιπόν ν’ ακούσει το τραγούδι κοντοστέκεται κι ακούει:

-Άρχοντά μου, Κύριέ μου, της καρδιάς μου Πορθητή,
γέλασέ μου, μίλησέ μου κι αν το θες τραγούδησέ μου
είμαι η Κυρά της Γης
κι άμα γίνω και δική σου, συ θα γίνεις και θεός
και τις Μοίρες θα ορίζεις γεννημάτων και αστέρων.

Έλυωσε ο Αφέντης των Άστρων στο άκουσμα των λόγων και σπηρούνησε τ’ άλογό του να συναντήσει την Κυρά της Γης μια ώρα αρχύτερα...

-Άρχοντά μου, Κύριέ μου, άντρα μου αστραποβόλε
φίλησέ με και θα γίνεις των συμπάντων συ ο Κύρης...

Και τρέχει ο Αφέντης των Άστρων να δώσει στην Κυρά της Γης εκείνο το φιλί, μες στη λαχτάρα. Την ώρα που τα χείλη του ακούμπαγαν τα δικά της, του λέει η Κυρά της Γης:

-Άρχοντά μου, Κύριέ μου και των Άστρων Κυβερνήτη
Της Αχερουσίας Λίμνης είμαι εγώ η Οδηγός
και στο Χάροντα Αφέντη έλαβα την προσταγή
σήμερα να σ’ οδηγήσω.

Πάγωσε ο Αφέντης των Άστρων που αντί αθάνατος θα πέθαινε εκείνο το ίδιο βράδυ, μα το φιλί πια το είχε δώσει.
Κι η Κυρά της Γης τον τύλιξε με τη μαύρη κάπα της κι από τότε τ’ αστέρια πεθαίνουν. Αλλά κάτι απ’ τη λάμψη του αφέντη των άστρων έμεινε στο παλάτι του στον ουρανό, κι έτσι γεννιούνται ακόμη κι άλλα αστέρια.


© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen, 19 Μαΐου 2008

buzz it!

Πέμπτη 15 Μαΐου 2008

Χαμένοι στη Μετάφραση. (Πρόσκληση για παιχνίδι)

Την ιδέα μου την έδωσε κάποιος αναγνώστης, που επιχείρησε να μεταφράσει στα αγγλικά την ανάρτηση Ο Σταυρός του Νότου. Το αποτέλεσμα ήταν κωμικό. Αναφέρω ενδεικτικά μια φράση και τη μετάφρασή της από τον αυτόματο μεταφραστή του Google:

[Κάποια βράδυα, η μάνα μου την έπιανε επ’ αυτοφόρω να κατεβάζει τα βρακιά της και να ετοιμάζεται να αποπατήσει στο κρεβάτι μου. Some vradya, my mother epiane on aftoforo to download the vrakia and preparing to apopatisei in my bed.]


Το παιχνίδι έχει ως εξής:

1. Μετράμε τα γράμματα του βαφτιστικού μας ονόματος.
2. Πάμε στη σελίδα με τις Ελληνικές Παροιμίες, στο γράμμα με το οποίο αρχίζει το βαφτιστικό μας όνομα.
3. Μετράμε τόσες παροιμίες όσες και τα γράμματα του ονόματός μας.
4. Πηγαίνουμε στον αυτόματο μεταφραστή του Google και μεταφράζουμε την παροιμία στα αγγλικά.
5. Κατόπιν μεταφράζουμε το κείμενο της μετάφρασης από τα ”αγγλικά” πάλι στα ελληνικά και γράφουμε το κείμενο που θα μας δώσει.

Παραδείγματος χάριν, το όνομά μου είναι Ελένη κι έχει 5 γράμματα. Η 5η παροιμία στο Ε είναι: Έβγαλε και η Ελευσίνα σιτάρι. Μεταφράζω στα αγγλικά και μου δίνει: Evgale Elefsina and wheat. Ξαναβάζω το κείμενο στο μεταφραστή από τα αγγλικά στα ελληνικά κι έχω: Εvgale Eλευσίνα και το σιτάρι. Θέλετε και επίθετο; Κάθε σταλαματιά νερό τ’ Απρίλη είναι ένα βαρέλι λάδι= Each stalamatia of water April, is a barrel of oil. - Κάθε stalamatia νερού Απριλίου είναι ένα βαρέλι πετρελαίου.
Μπορώ να βάλω και το ψευδώνυμο: Αστερόεσσα. Τα γράμματα 10 στο Α. Αγάπα το γείτονά σου, αλλά μην γκρεμίζεις και το φράχτη. Μεταφράζω από τα ελληνικά στα αγγλικά: Love your neighbour in, but not gkremizeis and the fence. Μεταφράζω και πάλι από τα αγγλικά στα ελληνικά: Η αγάπη σας στη γείτονα, αλλά δεν gkremizeis και το φράχτη.

Καλή διασκέδαση! Και υπογράφω: Εvgale Ελευσίνα και το σιτάρι. Κάθε σταλαματιά νερού Απριλίου είναι ένα βαρέλι πετρελαίου ή Η αγάπη στη γείτονα, αλλά δεν gkremizeis και το φράχτη!

© Αστερόεσσα, Vejen, 15 Mαΐου 2008

buzz it!