Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αριθμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αριθμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 4 Απριλίου 2009

Η Αριθμητική στη Σελήνη κι ένα Ταξίδι στην Αφροδίτη

Όταν αποφάσισα να μεταναστεύσω απ’ τη Γη στη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού (προσωρινά χρησιμοποιώντας την ως διαμετακομιστικό σταθμό για την Κόμη της Βερενίκης), έλυνα μαθηματικά προβλήματα: 1 + 1 = 11, 5 + 4 = 54 κι αν 1 + 2 = 12 και 2 + 1 = 21, τότε παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, αν θα πεις 1 + 2 ή 2 + 1.

Τα πράγματα δυσκολεύουν στην αφαίρεση: 54 – 5 = 4. Αλλά 54 – 2;

Ο πολλαπλασιασμός είναι επίσης εύκολος∙ για το 2 επί 3, βάζεις το δύο πάνω σε ένα τρία, δηλαδή έτσι: ⅔, οπότε 675 επί 368 μας κάνει κλάσμα, που στον αριθμητή του έχει το 675 και στον προνομαστή το 368.

Η διαίρεση είναι διαβολική. Κάτι σαν την αφαίρεση, γιατί ένας αριθμός είναι όμορφος ως έχει κι αν τον κατακερματίσεις, του χάλασες όλη τη μαγεία του. Αλλά τελοσπάντων, πες ότι έχεις ένα 666 που θες να το διαιρέσεις με το 13. Πας σε 13 σεσημασμένους λωποδύτες και τους λες: «Να ένα 666. Βουτήχτε απ’ αυτό, ό,τι μπορεί ο καθένας». Κάπως έτσι λύνεις το πρόβλημα, αλλά αν δεν έχεις λωποδύτες πρόχειρους, δε χρειάζεται να κάνεις και διαίρεση, οπότε όλα συνεχίζουν να είναι αρμονικά και η μαγεία στη θέση της.

Το μοναδικό δύσκολο πρόβλημα στη ζωή είναι οι αφαιρέσεις. Μένεις με μια συνεχή απορία τι να αφαιρέσεις και από πού. Αφαιρείς, ας πούμε, από έναν ζωντανό την ανάσα κι αυτός πεθαίνει. Του αφαιρείς τα μάτια και τυφλώνεται. Του αφαιρείς ένα πόδι και κουτσαίνει. Αν αφαιρέσεις όμως τα ξερόκλαδα από ένα μονοπάτι στο βουνό, προφυλάσσεις το δάσος από τη φωτιά, αν αφαιρέσεις ένα σάπιο δόντι από έναν άνθρωπο, ανακουφίζεται. Οι τελευταίες είναι από τις εύκολες, τις οφθαλμοφανείς αφαιρέσεις, όπως το 54 – 5.

Όπως όμως και να ‘χε το πράγμα με τις αφαιρέσεις και τις διαιρέσεις, όταν είσαι στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού δεν έχεις και πολλά να αφαιρέσεις ούτε νοιάζεσαι να διαιρέσεις, εκτός αν έρθεις σε επαφή με τους Φεγγαράκηδες, οι οποίοι όμως δεν πολυσκοτίζονται για κοινωνικότητες.



Max Ernst, Les Hommes n’en sauront rien (Απ’ αυτό οι άνθρωποι δε θα ξέρουν τίποτα), 1923, Τate Gallery, Λονδίνο

Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού έχει σκοτάδι, αλλά το πρόβλημα λύνεται εύκολα, γιατί η τροφή στο φεγγάρι περιέχει πολύ φώσφορο, που σε κάνει και σένα να φωσφορίζεις, οπότε δεν υπάρχει ποτέ κίνδυνος να γκρεμοτσακιστείς. Θες να πας παρακάτω, βάζεις το χέρι σου μπροστά κι αυτό φέγγει. Σ’ αυτό βέβαια βοηθάει και το βάρος. Αν είσαι 48 κιλά, στο φεγγάρι ζυγίζεις μόλις οκτώ. Ωραίος αριθμός το 8. ΄Οταν ξαπλώνεις, γίνεται άπειρο. Έτσι, όσοι σκέφτονται να έρθουν στο φεγγάρι θα είναι καλό να μην είναι βαρύτεροι από 48 κιλά. Διευκολύνονται και τα ταξίδια.

Τη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού οι άνθρωποι την αποφεύγουν, το ίδιο όπως αποφεύγουν τους ίσκιους κι αυτό γιατί ποτέ δεν έμαθαν γι’ αυτούς (και λόγω απέχθειας για τα σκουλήκια που είναι γνώστες όλων των μυστικών των σκιών). Όμως τα σκουλήκια κάνουν πάντα όλη τη βρωμοδουλειά που αρνούνται να κάνουν οι άνθρωποι, οι τελευταίοι αυτό το αναγνωρίζουν, αλλά δεν αρέσκονται να έρχονται σε επαφή μαζί τους, και μένει το πάνω από τη γη στους ανθρώπους και το κάτω στα σκουλήκια και στην Ιστορία των Σκιών. Αν μετακομίσεις όμως στη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού για λίγο, αρχίζεις να μυείσαι στις σκιές, χωρίς να χρειάζεται να ανατρέχεις για βοήθεια στα σκουλήκια της γης.

Σκιές έχουν και οι αριθμοί. Το μηδέν και όλοι οι αριθμοί με αρνητικό πρόσημο που πλησιάζουν στο μηδέν είναι φωτεινοί αριθμοί. Οι πολύ απομακρυσμένοι σκουραίνουν, παίρνουν τα χρώματα του χειμώνα του Βορρά και είναι χαμένοι στην ομίχλη, αλλά όσο πλησιάζουμε στο -∞ πλησιάζουν προς το λευκό. Γίνονται δηλαδή μη-χρώμα. Αντίθετα, όσο πλησιάζουν στο +∞ τείνουν να γίνουν μαύρο, δηλαδή όλα τα χρώματα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει καθόλου ότι η διαβάθμιση στις σκιές των θετικών αριθμών είναι ομαλή. Ενώ, φερειπείν, το 11 έχει ένα φωτεινό κιτρινομπέζ χρώμα από λαδομπογιά, οι αριθμοί από το 20 ώς το 30 σκουραίνουν πολύ. Μετά ξανοίγουν πάλι. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στη μελέτη της Ιστορίας. Όλος ο όψιμος Μεσαίωνας δεν είναι τόσο σκοτεινός που να δικαιολογεί την ονομασία «Σκοτεινοί Χρόνοι». Αντίθετα ο Διαφωτισμός είναι σκούρος μπλε και ίσως όχι και τόσο φωτισμένος. Ο 19ος αιώνας πάλι είναι περί τα μέσα του ροζ, οι αρχές του 19ου μεταξύ πράσινου και μουντού βεραμάν κ.ο.κ. Άρα, στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης μπορείς να μελετήσεις Ιστορία μια χαρά παρακολουθώντας τις σκιές και τα χρώματα. Το ίδιο μπορείς να μελετήσεις και μουσική∙ οι νότες έχουν χρώματα. Αρμονικοί ήχοι δίνουν μια πληθώρα χρωμάτων και σχημάτων πουαντιγιστικού ή αφηρημένου χαρακτήρα, κακοφωνίες και θόρυβοι ανακατέβουν όλα τα χρώματα και μουντζουρώνουν τα πάντα. Αλλά, εκεί που το φεγγάρι είναι σκοτεινό, δεν διατρέχεις τέτοιο κίνδυνο, γιατί ζεις μόνο εσύ κι οι Φεγγαράκηδες κι αυτοί σε προειδοποιούν πότε κάνεις θόρυβο, γιατί έρχονται και σου τρώνε το φαΐ, οπότε αρχίζει και σου λείπει απ’ τον οργανισμό ο φώσφορος, παύεις να είσαι φωσφοριζέ και όλο σκουντουφλάς.



Joan Miró, Λουομένη Γυναίκα, 1925, Centre Georges Pompidou, Παρίσι

Ένα απόγευμα αποφάσισα ν’ αφήσω για λίγο το Φεγγάρι (κρύωνα κιόλας) κι είπα να πεταχτώ μέχρι την Αφροδίτη να ζεστάνω το κοκαλάκι μου. Φόρεσα παπούτσια μπαλλαρίνας τζαζ χορού κι άρχισα να κάνω γκέλες. Το να φτάσω στην άλλη πλευρά ήταν παιχνιδάκι. Μετά, τεντώθηκα – τεντώθηκα (βοήθησε και η εξάσκησή μου στη γιόγκα) κι εκτινάχθηκα στο διάστημα, αλλά κάτι δεν πήγε καλά κι άρχισα να πέφτω και να πέφτω... Κι έπεσα στη Γη και πωπώ! Πόσο είχα βαρύνει! Άντε τώρα να κάνω γκέλες για την Αφροδίτη! Βρε αμάν, βρε δώστου, τίποτα! Νοικιάζω κι ένα σπίτι κι άρχισα να κάνω ασκήσεις πτήσης. Μηδέν αποτέλεσμα. Αλλάζω λοιπόν διατροφή, μήπως έφταιγε αυτό. Κόβω τα μαγειρευτά κι αρχίζω να τρώω ωμά φρούτα, γιαούρτι και μέλι και να πίνω ζωμούς. (Ο ζωμός πικροράδικων ζεστός με λεμόνι βοηθάει πολύ). Ύστερα άρχισα λίγο – λίγο εξάσκηση να ξαναβρώ πώς πετάνε. Άρχισα από τα βασικά: Ανεβαίνοντας σε σκαμνί και πηδώντας στο έδαφος. Μια, δυο, τρεις, άρχισε η πτώση να επιβραδύνεται, να γίνεται σα slow motion. Μετά δοκίμασα τις καρέκλες, ύστερα το γραφείο. Πιο ψηλά δε δοκίμασα, γιατί με κάλεσαν για φαγητό κάποιοι Γήινοι και μονομιάς έχασα ό,τι είχα καταφέρει με κόπο. Με λυπήθηκαν όμως κάποιοι Αφροδιτιανοί τουρίστες και με πήραν μαζί τους κι έφτασα σε έναν τόπο ηφαιστειακό και πολύ ζεστό, που οι κάτοικοι της Γης με την ελλιπή τους γνώση ονόμαζαν κέντρο της Κολάσεως, ένεκα κάποιων μύθων τους ότι τάχα μου η Αφροδίτη είναι ο Εωσφόρος, το άστρο του Διαβόλου. Και κάθομαι εδώ και κάνω σάουνα. Κι όταν χάσω τα περιττά κιλά, λέω να πάω προς τον Ουρανό που έχει περίεργη τροχιά και περιστρέφεται γύρω από τους ισημερινούς του, ένεκα περιεργείας πώς να ‘ναι να περπατάς πλάγια και να κοιμάσαι όρθιος.





Mediæval Bæbes
, "I am Eve", Album The Rose



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 4 Απριλίου 2009

buzz it!

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

...Και ποιανού είναι τα κολλιέ;

Πρόβλημα, Πέμπτη 7 Μαρτίου 1974


"H Μαρία έχει δύο κολλιέ. Το ένα έχει 7 χάντρες και το άλλο έχει 5 χάντρες. Πόσες χάντρες έχουν και τα δυο μαζί;
Σκέψι: Θα κάνω πρόσθεσι.
Λύσι: 7 + 5 = 12 χάντρες
Απάντησι: Η Μαρία έχει 12 χάντρες."
Διόρθωση: Τα δυο κολλιέ έχουν 12 χάντρες.


...Και τα κολλιέ ποιανού είναι;



Στο καλάθι του στοχαστικό 6 1/2 μηνών, στις 29 Απριλίου του 1968 λύνει προβλήματα της ζωής.




H εκπαίδευση άρχιζε νωρίς...



Συναφής Ανάρτηση: Τα Γράμματα - Οι Λέξεις - O, patria mia!


© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 20 Mαρτίου 2009

buzz it!

Πέμπτη 10 Ιουλίου 2008

Αεί Ο Έρως Ο Μέγας Γεωμετρεί

Θα μπορούσα να είμαι πολύ καλή στα Μαθηματικά. Ο λόγος που μου κόπηκε η φόρα ήταν ένας καθηγητής μου στο σχολείο, Κύπριος, ο οποίος δίδασκε κατά τρόπο ανιαρό στην τάξη το θεώρημα του Θαλή. Όταν τέλειωσε επιτέλους η ώρα των χασμουρητών, στο διάλειμμα μονολόγησα: «Το μόνο ενδιαφέρον στο θεώρημα του Θαλή, όπως μου παρουσιάστηκε, είναι ότι ο Θαλής ο Μιλήσιος είναι ένας από τους επτά σοφούς». Αυτός το άκουσε και βλακωδώς μου έβαλε στο τρίμηνο δεκατρία. Έκτοτε σταμάτησα να διαβάζω θεωρία στα Μαθηματικά. Το αστείο ήταν ότι οσάκις στη Γεωμετρία μια άσκηση προβλημάτιζε τους θετικής κατεύθυνσης συμμαθητές μου, πάντα έβρισκα τον τρόπο πού να επικεντρωθώ και τι έπρεπε να κάνω για να αποδείξω μια θέση. Κολλούσα όμως στο ότι δεν είχα διαβάσει το θεώρημα για να στηρίξω το συλλογισμό μου.

Μια μέρα, μια συμμαθήτρια από την Άνδρο, κόρη μαθηματικού, σε μάθημα για το π του κύκλου, ανεβαίνει στον πίνακα και γράφει μια φράση που ο πατέρας της τής είπε το προηγούμενο βράδυ. Η φράση ήταν:

ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ

Κατόπιν, μέτρησε τα γράμματα κάθε λέξης από κάτω έτσι:

ΑΕΙ =3 γράμματα
Ο = 1 γράμμα
ΘΕΟΣ = 4 γράμματα
ΤΑ = 2 γράμματα
ΠΑΝΤΑ = 5 γράμματα
ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ = 9 γράμματα

Και προέκυψε ο αριθμός 3,14259 – κοντολογίς περίπου το 3,14 του περίφημου π.
Εντυπωσιάστηκα.

***


William Blake, The Ancient of Days, 1794, British Museum, Λονδίνο

Κάποια στιγμή, κατά το Φεβρουάριο που μας πέρασε, καθόμουν και χάζευα τους δυο πίνακες του William Blake: Τον Παλαιό των Ημερών και το Νεύτωνα. Και οι δυο κρατούν ένα διαβήτη και γεωμετρούν. Έγραψα λοιπόν κάτω από τον πίνακα που απεικονίζει το Θεό: «Αεί ο Θεός τα πάντα γεωμετρεί» = 3,14259



William Blake, Newton, 1795, Tate Gallery, Λονδίνο


Και κάτω από τον πίνακα του Νεύτωνα: «Αεί ο Άνθρωπος τα πάντα γεωμετρεί» = 3,18259 ακούγοντας παράλληλα το «Ο, fortuna, velut luna» από τα Carmina Burana του Carl Orff. Ταυτόχρονα χάζευα, αλλά κάτι δε μου κολλούσε στην ακροστιχίδα. Αυτό το οκτάρι στους δεκαδικούς μ’ ενοχλούσε.

Ξαφνικά είχα μια έκλαμψη. Μου σφηνώθηκε στο μυαλό ο Paul Klee και ο πίνακάς του «Έρως» με τα τείνοντα προς τα άνω τρίγωνα και τα βέλη.

Paul Klee, Eros, 1923, Συλλογή Rosengart, Dessau, Γερμανία

Κάτω λοιπόν από τον πίνακα του Klee έγραψα αυτόματα: «Αεί ο Έρως τα πάντα γεωμετρεί» = 3,14259

Ο αριθμός ήταν ο ίδιος με αυτόν που προέκυπτε απ’ το Θεό, το Μέγα Γεωμέτρη.

Αναφώνησα: «Εύρηκα!» Όχι γιατί με απασχολούσε η έννοια του Πλατωνικού Έρωτα μέσα απ’ το Συμπόσιο με την Ουράνια και Πάνδημο Αφροδίτη. Επικεντρωνόμουν κυρίως στην έννοια του αυτογέννητου Έρωτα
της Ησιόδειας Θεογονίας και αυτή των Ορφικών κειμένων, σύμφωνα με τα οποία εκκολάφθηκε απ’ το ασημένιο κοσμικό αυγό, το «ωόν αργίφεον». Ένας Έρωτας που υπερβαίνει την έννοια της έλξης δύο ατόμων και δρα ως ελκτική δύναμη και μορφοποιητική αρχή και απ’ το καζάνι του χάους θα συνάξει τα όσα κραδαίνονται στους ίδιους τόνους, για να γίνει μια νόστιμη κοσμογονική σούπα.

© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen 10 Ioυλίου 2008

_______________________________

Κατόπιν σημαντικότατου σχολίου στην ανάρτηση από τον ΑΑ αναθεωρώ την αρχική μου φράση: «Αεί ο Έρως τα πάντα γεωμετρεί» = 3,14259 και την τροποποιώ ως εξής:

«Αεί ο Έρως ο Μέγας γεωμετρεί, το Χρόνου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, καί όν, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι» = 3,1415926535897932384626 (που δίνει με ακρίβεια και τα 22 πρώτα δεκαδικά ψηφία του π)

Δανία, Vejen, Παρασκευή 11 Ιουλίου 2008, Ελένη Καλλιανέζου

buzz it!

Τρίτη 8 Ιουλίου 2008

To Κρυφό Ημερολόγιο των Φωνηέντων

Προ της γεννήσεως των φωνηέντων εκ του χάους εγεννήθη ο έρως και η βούληση να γεννηθούν τα φωνήεντα. Ας πούμε, για λόγους ευκρίνειας, ότι η βούληση εγεννήθη κάπου μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου κατά το σωτήριον έτος 2007.

Ας πούμε επίσης ότι αυτή η βούληση παρακίνησε και δύο άτομα αντιθέτου φύλου να πάρουν τις γραφίδες τους και να ζωγραφίσουν τα φωνήεντα. Το αρσενικό κατοικούσε σε έναν Ου-τόπο και το θηλυκό πάνω στο Δρόμο.

Λόγω κοινής καταγωγής, το αρσενικό και το θηλυκό αποφάσισαν ότι τα φωνήεντα δεν είναι δυνατόν να γεννηθούν πάνω σε ουτοπίες αλλά ούτε και σε δρόμους, αλλά μόνο στον τόπο της κοινής τους μήτρας, την Ελλάδα.


Το 8 του Εrté

Το Άλφα λοιπόν γεννήθηκε σε ένα αλσύλλιο, ίδια μέρα κατά την οποία απεβίωσε το 1977 στο Παρίσι η μεγάλη αοιδός της όπερας Μαρία Κάλλας. Επίσης, και κατά διαβολική σύμπτωση, ίδια μέρα που το θηλυκό έδωσε την παρθενιά του σ’ έναν νέο της Σιδώνος πριν από εικοσιδύο έτη.

Το Έψιλον γεννήθηκε την ημέρα που η ορθόδοξη εκκλησία εορτάζει τη μνήμη Σοφίας, Πίστεως, Αγάπης και Ελπίδος. Το έψιλον γεννήθηκε στη θάλασσα. Την ίδια ώρα το μόλις έξι ημερών φεγγάρι πήγαινε για ύπνο πέρα από τα βουνά της Αττικής.

Το Ήτα όμως, για να μη μετατραπεί σε ήττα, υποχρέωσε τους ζωγράφους του να πιουν καφέ σε χοντρό φλυτζάνι καφενείου και να φάνε γλυκό βύσσινο κάτω από έναν πλάτανο. Η ιεροτελεστία συνεχίστηκε σε μια παραθαλάσσια ταβέρνα. Τηγανητά καλαμαράκια, βραστά κολοκυθάκια σαλάτα, οκτάπους στα κάρβουνα, βλήτα και μπόλικη μπύρα, ενώ το θηλυκό, από καιρού εις καιρόν και αφού είχε βγάλει τα παπούτσια του, πλατσούριζε με γυμνά πόδια μέσα στα νερά, βγάζοντας άναρθρες κραυγές αγαλλιάσεως, κάτι μεταξύ «αχ!» και «ω!». Αυτό το «αχ!» και το «ω!» είναι που γεννούν το ήτα. Φυσικά χρειαζόταν κι άλλη μπύρα και ορειβασία σε αρχαία χαλάσματα και κάποια γελάκια και μία «αχ! – ω! – ηδονή», έως ότου το ήτα γεννηθεί πάνω σε μία προϊστορική πέτρα, σημαδεύοντας το θηλυκό μ’ ένα χαλίκι στην πλάτη.

Το Γιώτα δεν είναι γέννημα μπύρας, αλλά κόκκινου κρασιού. Το γιώτα ήθελε άνεση, αλλά και ρομαντισμό. Κατόπιν ποικίλων συζητήσεων κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό, οι ζωγράφοι κατευθύνθηκαν στο δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου και ζωγράφισαν το γιώτα με πολύ ζήλο.

Όμικρον. Τι να πούμε για το όμικρον; Ωραία, χρειαζόταν και μια πόλη που άρχιζε από όμικρον και πολλά ανοίγματα του στόματος «ο-ο-ο». Επίσης και πολλή λαγνεία συμπεριλαμβάνουσα χέρια να βουτούν ανάμεσα από βρακιά, καπέλλα, καλτσοδέτες, κραγιόν, πεολειχίες. Οποία κατάπτωσις των ηθών! Οποία προστυχιά αυτό το όμικρον το ανερυθρίαστον και αναίσχυντα έγκαυλον!

Το Ύψιλον στο κεφαλαίο θυμίζει άνθρωπο με τα χέρια εκτάδην υψωμένα σε δέηση. Επίσης και ακροβάτη με τα πόδια ψηλά και ανοιχτά. Το ύψιλον στα μικρά γράμματα είναι μια κούπα και μια αγκαλιά και είναι δεκτικό. Οι ιδέες αυτές παρακίνησαν και τους ζωγράφους του να το σχεδιάσουν με το συγκεκριμένο τρόπο.

Το Ωμέγα είναι ένα μεγάλο Ο στην πόλη του Ο (χωρίς τη Μαντάμ Ο) και η ζωγραφιά του κράτησε ώρα πολλή, και τα έχασαν οι δείκτες σε ένα ωρολόγιον.

Κανονικά, τα φωνήεντα θα έπρεπε να ήταν οκτώ. Δυστυχώς όμως δε γεννήθηκε το όγδοο φωνήεν, γιατί ο Ολυμπιακός κέρδισε με 3-1 τη Βέρντερ στη Βρέμη παίζοντας για το Champions League.
___________



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 8 Iουλίου 2008

buzz it!

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2008

Μηδέν Παραμύθι ή του Μηδενός το Μη-Παραμύθι

Mια φορά και στους αρχαίους χρόνους γεννήθηκε ένα μηδέν. Γεννήθηκε ένα τίποτα, που δεν ήταν ένα, που ήταν και δεν ήταν... γιατί το μηδέν είναι το ούτε καν έν.

Γιατί το μηδέν δεν είναι. Αλλά το κάναμε να είναι και δώσαμε υπόσταση στο τίποτα κι έτσι το τίποτα έγινε κάτι και δεν ήταν πια ουδέν και το μηδέν απ’ τη στιγμή που γεννήθηκε δεν ήταν πια μηδέν.

Κι ήταν το μηδέν παιχνιδιάρικο, ουυυ...

Και κόλλαγε στο ένα πότε εκ δεξιών, πότε εξ ευωνύμων, πρόβατο μαζί κι ερίφης στο Θεό της Αποκάλυψης.

Κι όταν πήγαινε μπροστά απ’ το ένα γινόταν αόρατο, κι όταν πήγαινε πίσω του έφτιαχνε το δέκα, που είναι μια καινούργια αρχή, γιατί οι αριθμοί τελειώνουν στο εννιά.

Κάποτε το μηδέν υπέφερε από κρίσεις ανορεξίας. Ξάπλωνε και φανταζόταν τον εαυτό του σα μια στάρλετ με μέση δαχτυλίδι. Κι έσφιγγε τη μέση του και γινόταν οκτώ κι εκτοξευόταν πέρα απ’ τα σύνορα του Κόσμου, στο άπειρο.

Ξυπνούσε απ’ το πέρα κι απ’ το αλλού μεθυσμένο και περπατούσε σε οκτάρια.

Κι ύστερα πάλι ξανάβρισκε τη φόρμα του σαν τον ήρωα στα κινούμενα σχέδια, που συνέρχεται αφού τον έχει πατήσει ο οδοστρωτήρας κι έχει γίνει χαλκομανία και ξαναφουσκώνει αργότερα. Γινόταν σαν τη Γη. Γινόταν σαν το Φεγγάρι. Γινόταν μια έλλειψη σαν το σύμπαν, κι όντως ένοιωθε και να του λείπει κάτι...

Και βασανιζόταν το μηδέν απ’ αυτή την έλλειψη κι ένοιωθε ένα κενό. Αλλά, αν το τίποτα νοιώθει κενό, το τίποτα δε νοιώθει τίποτα και πουθενά δεν υπάρχει κενό, όλα είναι πλήρη και τακτοποιημένα.

Άρα, το μηδέν δε βασανίζεται από κρίσεις κατάθλιψης. Το μηδέν αισθάνεται πληρότητα. Το μηδέν αισθάνεται την πληρότητα του μηδενός. Είναι δηλαδή άδειο.

Αν το μηδέν ερωτευτεί το άπειρο, το άπειρο δε γνωρίζει όριο και παραμένει άπειρο. Όμορφο το ζευγάρωμα του μηδενός με το άπειρο. Αλλά το άπειρο έχει αυτάρκεια, δεν έχει ούτε και το μηδέν ανάγκη.

Το άπειρο είναι ναρκισσιστικό. Αν το άπειρο όμως ερωτευτεί το μηδέν, τότε το άπειρο γίνεται ένα τίποτα. Γίνεται μηδέν. Γνωρίζει το όριο του μηδενός κι αποκτά το άπειρο πέρας.

Το άπειρο λοιπόν περατούται στο μηδέν, αλλά το πέρας του μηδενός είναι μη-πέρας, όπως και το μηδέν είναι μηδέ έν.

Αν απ’ το μηδέ-ένα αφαιρέσουμε ένα, δεν έχουμε κανένα. Ή μπορεί να έχουμε κι ένα κάτι απ’ την ανάποδη. Το μηδέν στις αφαιρέσεις του μοιάζει με την Αλίκη στη Χώρα του Καθρέφτη. Ο αριθμός που το προσεγγίζει, για να αφαιρεθεί πρέπει να σκαρφαλώσει στο γείσο κάτω απ’ τον καθρέφτη και να περάσει στο χώρο των αντικατοπτρισμών. Αλλά και οι αντικατοπτρισμοί έχουν τη δική τους αυτάρκεια. Άρα, και στον κόσμο των ανθρώπων, ένας ματαιόδοξος ή ένας Νάρκισσος στον καθρέφτη απλώς κοιτάει κάτι που δεν είναι αυτός κι όχι τον ίδιο του τον εαυτό.

Ας υποθέσουμε ότι το ένα είναι ματαιόδοξο. Και πώς να μην είναι άλλωστε, όταν ο Πυθαγόρας το θεωρεί γεννήτορα όλων των αριθμών. Όλα ξεκινούν απ’ το ένα και καταλήγουν στο ένα. Και πάει λοιπόν το ένα να καθρεφτιστεί στον καθρέφτη του μηδενός, το μη-καθρέφτη. Θα έλεγε κανείς ότι όταν το ένα πάει να αφαιρεθεί απ’ το μηδέν, έχει κρίσεις αυτοκτονίας. Το πάει φιρί - φιρί να αυτοαναιρεθεί. Και το μηδέν τότε γυρίζει και του λέει:

«Διάλεξε, τι θες; Θες να καταλήξεις στο μηδέν ή να πας στη Χώρα των αρνητικών αριθμών;»

Ε, εκεί το ένα οφείλει να κάνει τις επιλογές του: Να δηλώσει μηδενιστικό ή άθεο και να πάει στο μηδέν και να γίνει ένα τίποτα ή να εκφράσει δημόσια μεταμέλεια και να κερδίσει την αιώνια ζωή ενός άλλου απειροσυνόλου.


Το 0 του Erté (Romain de Tirtoff)


Το μηδέν στη φύση φέρνει χιόνι. «Κάνει κρύο, κάνει τσίφι για το δόλιο το κοτσύφι». Πού να κελαηδίσει πουλί πετούμενο με το μηδέν; Τουρτουρίζει. Αν το κοτσύφι θελήσει κι αυτό να πάει στο βασίλειο των αρνητικών αριθμών, μπορεί και να ψοφήσει πρώτα. (Κρίμα που οι Παράδεισοι των Αριθμών δεν είναι ίδιοι με τους Παραδείσους των έμβιων όντων).

Είναι άβιο το μηδέν; Όμως πριν από οκτώ μήνες και δύο ημέρες μου χτύπησε την πόρτα τέσσερις φορές. Δηλαδή τέσσερις φορές το μηδέν ίσον με μηδέν, αλλά όλως τυχαίως μέσα απ’ την πόρτα υπήρχε κι ένα τέσσερα κι έγινα σαράντα χρονών. Απόδειξη ότι οι αριθμοί είναι έμβιοι. Κι οι αριθμοί γεννάνε και κάνουν κι άλλους αριθμούς που δεν έχουν τέλος. Εσύ όμως κι εγώ έχουμε και τέλος και αρχή. Ένα Άλφα κι ένα Ωμέγα. Και τα γράμματα είναι πεπερασμένα. Οι αριθμοί δεν είναι. Είναι καλό κοντολογίς να γεννιέσαι αντί άνθρωπος αριθμός. Αν όμως τείνεις στο μηδέν; Μάλλον καλύτερο να τείνεις στο άπειρο.

Ε, βρε αδερφέ! Κι αν γεννηθείς μηδείς ή μηδέν παίρνεις και μια ζώνη και σφίγγεις τη μέση σου και γίνεσαι οκτώ ή άπειρο. Ή μια μη-ζώνη και δεν γίνεσαι τίποτα. Και πώς να γίνεις και γιατί να γίνεις δηλαδή, όταν είσαι στο μηδέν κι έχεις μηδέν βούληση, μηδέν σκέψη, μηδέν συναίσθημα; Να ξέρουμε και τι θέλουμε!

Ξέρουμε;

Ιδίως αν είμαστε στο μηδέν;

Ξεκίνησα να γράφω του μηδενός το παραμύθι, αλλά προέκυψε μη-παραμύθι. Με δυο λόγια βγήκε αλήθεια. Η αλήθεια του μηδενός ή αλήθεια του τίποτα.

Και ζήσαμε εμείς καλά και το μηδέν καλύτερα. Ή και χειρότερα. Ή δεν έζησε καθόλου, γιατί δε γεννήθηκε ποτέ.



__________________

Τούτη η ανάρτηση αφιερώνεται στο zero, που μου ζήτησε εδώ ένα παραμύθι για το μηδέν.


© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 13 Iουνίου 2008

buzz it!

Σάββατο 10 Μαΐου 2008

Έστωσαν άστρα!

1 + 1 = ΕΝΑ ή ΟΥΔΕΝ ή 2 ή ΤΡΙΑ ή 11
H μαθηματική γλώσσα έχει κάτι το απίστευτα ποιητικό, που λίγοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται.

Λες φερειπείν: «έστω ένας κύκλος». Και δε συνειδητοποιείς ότι αυτό το «έστω» δεν είναι καθόλου συγκαταβατικό, παρά μια προστακτική ενεστώτα του ρήματος «ειμί». Προστάζεις έναν κύκλο να αποκτήσει υπόσταση. Από εκεί και πέρα παίζεις κατά το δοκούν, αλλά πάντα σύμφωνα με κάποιους κανόνες που προαποφασίζονται.

Το ίδιο γίνεται και στη μουσική. Δεν είναι τυχαίο που Μουσική και Μαθηματικά βρίσκονται τόσο κοντά στη θεωρία τους. Ίσως ήταν αυτό που έσπρωξε ασυνείδητα τον Πυθαγόρα να παντρευτεί τη Θεανώ, που ήταν μουσικός, κατά τον ίδιο τρόπο που ο Μανόλης Ανδρόνικος παντρεύτηκε μια γυναίκα που άκουγε στο όνομα Ολυμπιάς, κι αυτό πολύ πριν ανακαλύψει τον τάφο του Φιλίππου του Β’.

Αν μετάνοιωσα για ένα πράγμα στη ζωή μου, είναι που δεν έμαθα μαθηματικά. Να μπορώ να λέω «έστω ένας κύκλος» και να γεννιέται ένας κύκλος...

Το μόνο που με παίρνει να πω είναι «έστωσαν άστρα!» και να γεννιούνται κι άλλα αστέρια. Κι έχω την υποψία πως απόψε στ’ αλήθεια γεννήθηκαν καινούργια αστέρια. Ρωτήστε όποιον αστρονόμο θέλετε και θα σας το βεβαιώσει επιστημονικά.


© Αστερόεσσα ή Ελένη Καλλιανέζου

buzz it!