Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δίλημμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δίλημμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 19 Απριλίου 2009

Μας κόβουνε τη σύνταξη...




Μήπως αυτός είναι ένας καλός λόγος να παντρευτούμε;





Aλλά και πάλι...

Ποιος αντέχει τη συμβίωση;









♥ Αχ, βαχ! ♥



...


KAPAΓKIOZHΣ: Kυρά, κατέβα, ήρθε η πρώτη αποστολή.

MOYΣTAΦA: Προσκυνώ, χανούμ, δε χρειάζεται να σας εξηγήσω.

AΓΛAΪA: Δε χρειάζεται, δεν έχω καιρό για παντρειά. Kαραγκιόζη, πες του να φύγει.

...

KAPAΓKIOZHΣ: Bρεεε!... καλώς το Nιόνιο.

ΔIONYΣIOΣ: Oυ, βγήκε το τσαλτσαμίνι, το φιόρο του Λεβάντε.

AΓΛAΪA: Kύριε, δεν έχω καιρό για παντρειά! Kαραγκιόζη, να φύγει αμέσως!

...

KAPAΓKIOZHΣ: Bάλε μου να φάω.

AΓΛAΪA: Aχ, Kαραγκιόζη, έγινα ρεζίλι, δε θέλω τη ζωή μου...

KAPAΓKIOZHΣ: Mην κλαις, ρε κυρά, γιατί με πήρε και μένα το παράπονο...

...

XATZHABATHΣ: Έλα, Kαραγκιόζη, στη θέση σου να σου παραδώσουν τη νύφη και να της δώσεις το μπουκέτο με τα λουλούδια.

KAPAΓKIOZHΣ: Nαι, πάμε γρήγορα να γίνω νύφος.

(Kουμπουριές. Eυχές "να ζήσετε" τρεις φορές).

KAPAΓKIOZHΣ: Έλα, βρε γυναίκα, τώρα. Bγάλε το φερετζέ να δει ο κόσμος την ομορφιά σου.

ΓPIA: Mη, όχι, μη μου βγάλεις το φερετζέ, ντρέπουμαι...

KAPAΓKIOZHΣ: Πω πω! Tι σορόκος, τι λεβάντες, τι πονέντες, τι γαρμπής, τι κάρο πήρα!...Tη γριά Aκρόπολη μου δώσαν για γυναίκα μου! Όξω από δω, γριά δεκάρα του Kαποδίστρια...

ΓPIA: Aχ, με διώχνεις, αντρούλη;


Ευγένιος Σπαθάρης,
Ο Γάμος του Καραγκιόζη








© Ελένη Καλλιανέζου ~☺~ Kolding 19 Απριλίου 2009

buzz it!

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

...Και ποιανού είναι τα κολλιέ;

Πρόβλημα, Πέμπτη 7 Μαρτίου 1974


"H Μαρία έχει δύο κολλιέ. Το ένα έχει 7 χάντρες και το άλλο έχει 5 χάντρες. Πόσες χάντρες έχουν και τα δυο μαζί;
Σκέψι: Θα κάνω πρόσθεσι.
Λύσι: 7 + 5 = 12 χάντρες
Απάντησι: Η Μαρία έχει 12 χάντρες."
Διόρθωση: Τα δυο κολλιέ έχουν 12 χάντρες.


...Και τα κολλιέ ποιανού είναι;



Στο καλάθι του στοχαστικό 6 1/2 μηνών, στις 29 Απριλίου του 1968 λύνει προβλήματα της ζωής.




H εκπαίδευση άρχιζε νωρίς...



Συναφής Ανάρτηση: Τα Γράμματα - Οι Λέξεις - O, patria mia!


© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 20 Mαρτίου 2009

buzz it!

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

Μετανάστης

Υπάρχει στην Ελλάδα ένα φυτό, ο «κλέφτης». Λέγεται και γαλατσίδα ή ζόχος. Οι βοτανολόγοι και οι επαΐοντες το κατατάσσουν στην οικογένεια των Asteraceae ή Compositae στην ίδια οικογένεια δηλαδή που ανήκουν οι μαργαρίτες και τα ηλιοτρόπια.

Αγνοώ το επιστημονικό όνομα του κλέφτη, αλλά πιθανόν αυτό δεν έχει και πολλά να πει σ' όλους που γνωρίζουμε τι είναι ο κλέφτης. Είναι αυτό το παρασιτικό φυτό με το άνθος του να σχηματίζει μια φουντίτσα που αποτελείται απ' τους σπόρους του. Έχουν κοντολογίς οι σπόροι μια τριχοειδή κεφαλή που απαρτίζεται από πολλές ίνες, που στο πρώτο φύσημα του καλοκαιριάτικου αέρα τους κάνουν να πετούν, να καλύπτουν αποστάσεις μακρινές και να πηγαίνουν στα πιο απομακρυσμένα μέρη. Ύστερα αγκιστρώνονται στο έδαφος και φυτρώνουν με τα πρωτοβρόχια.

Η παράδοση θέλει αν κάποιος πιάσει ένα σπόρο κλέφτη που ίπταται και μετά τον αφήσει, η ευχή του να εκπληρώνεται. Άλλοι πάλι λένε πως αν βάλεις στο μαξιλάρι σου αποξηραμένους σπόρους κλέφτη το βράδυ σ' επισκέπτονται τα αερικά στον ύπνο σου.

Η ουσία όμως είναι μία. Ότι οι κλέφτες είναι εχθροί των καλλιεργητών, γιατί είναι φυτό παρασιτικό κι έτσι τους ξεριζώνουν ανελέητα. Σ' όλες τις χώρες του κόσμου.




Jerry Ν. Uelsmann, Άτιτλο



Όταν αφήνεις τον τόπο σου, το μέρος που σε φύτεψαν για να πας σε άλλες γαίες ξένες και μακρινές πρέπει να προσέχεις πολύ στη μεταφύτευσή σου. Να κουβαλήσεις μια μπάλα χώμα στις ρίζες σου και να έχεις και κάποιον να σε φροντίζει και να σε ποτίζει στα ξένα μέρη. Αλλιώς η μεταφύτευση αποτυγχάνει. Μαραίνεσαι και ξεραίνεσαι. Ή γίνεσαι σαν τον κλέφτη ν' αφήνεις τους σπόρους σου να πετούν με τον άνεμο και να σε ξεριζώνουν οι καλλιεργητές, γιατί αφαιρείς την ικμάδα απ' τη σοδειά. Είσαι ο ξένος, ο παρείσακτος, που δε μοιάζει με τα δικά τους φυτά.

Αν γίνεις κλέφτης, κι αν ακόμη οι άνεμοι σε πάνε στα μέρη που πρωτοφύτρωσες, στους δικούς σου τόπους, πάλι σε ξεριζώνουν οι δικοί σου. Δεν ανήκεις πια ούτε εδώ ούτε εκεί. Αυτό το ζουν όλοι οι μετανάστες που έφυγαν, κάηκαν απ' τον πόθο να ξαναγυρίσουν κι ύστερα θέλουν πάλι να ξαναφύγουν.

Μένει όμως ένα πείσμα να συνεχίσεις να ζεις ένεκα των φτερωτών σου σπόρων. Τους αφήνεις να αφεθούν στο φύσημα του αέρα, να φυτρώσουν παντού κι όσο κι αν μοχθήσουν οι γεωργοί, δε γίνεται να τους ξεριζώσουν όλους.



© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα, Παρασκευή και 13 μήνα Φλεβάρη του 2009

buzz it!

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008

Πολιτικά Ψευδοδιλήμματα

Συνοψίζοντας.

Εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και κατόπιν εξαγγελίας αντιλαϊκών φορολογικών μέτρων από την Κυβέρνηση αποφασίζεται (επιτέλους) από τις εισαγγελικές αρχές διερεύνηση της εκκλησιαστικής περιουσίας του Αγίου Όρους.

Το γιατί επιλέγεται η συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να αποδειχθεί αν το ελληνικό κράτος λειτουργεί καισαροπαπικά ή παποκαισαρικά είναι ένα άλλο ζήτημα που δημιουργεί σκεπτικισμό. Το θέμα ήταν ανοιχτό και παρόν ήδη από τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους, όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος για λόγους σκοπιμότητος προήδρευσε στη Σύνοδο της Νικαίας, που οδήγησε και στην από εκκλησίας αγιοποίησή του.

Η έρευνα οδηγεί σε εκπλήξεις (;) και ένα ακόμη σκάνδαλο με εμπλοκή πολιτικών προσώπων. Απόδειξη πως η ηθοποίηση ή η αγιοποίηση ακόμη εξαγοράζονται.

Το ειδησιογραφικό κλίμα αλλάζει και η εκλογολογία με τις σφυγμομετρήσεις για το ποιο κόμμα προηγείται στην πρόθεση ψήφου δίνει τη θέση του στη δικαστική διερεύνηση του υπό αποκάλυψιν σκανδάλου του Βατοπεδίου.

Οι επιφορτισμένοι με καθήκοντα εισαγγελείς να πράξουν το αυτονόητο, να εκτελέσουν δηλαδή ευσυνείδητα την εργασία τους, κ. Σωτηροπούλου και κ. Κολιούσης παραιτούνται από την υπόθεση και από το δικαστικό σώμα, όταν παρακωλύθηκαν στο έργο τους. (Να υπενθυμίσουμε ότι ο κ. Ηλ. Κολιούσης τον Ιούνιο του 2007, όταν με κλήρωση βρέθηκε στην έδρα του Τριμελούς Εφετείου κακουργημάτων Αθηνών δίκασε τους κατηγορουμένους για την υπόθεση της ΔΕΚΑ και είχε δηλώσει τότε ότι «κανείς, ούτε ο πρωθυπουργός της χώρας δεν μπορεί να επηρεάσει την κρίση των Ελλήνων δικαστών». Η δε κ. Ε. Σωτηροπούλου σημειωτέον δε θεμελιώνει δικαίωμα συνταξιοδότησης, αντίθετα με τα λεγόμενα της κ. Ψαρούδα - Μπενάκη στη χθεσινή τηλεοπτική συζήτηση Λαβύρινθος της ΕΤ 3 με συμμετοχή των κ.κ. Πετσάλνικου και Κουβέλη. Βλέπε και σημερινό ρεπορτάζ της Μίνας Μουστάκα, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ).

Δε θα σταθώ στο αν τους ασκήθηκαν ή όχι πιέσεις από πολιτικά πρόσωπα ή από την προϊσταμένη αρχή τους, και παρουσιάστηκαν ως μη ευπειθείς στην υπαλληλική ιεραρχία, κατά τα λεγόμενα της κ. Ψαρούδα – Μπενάκη, γιατί το θεωρώ ήσσονος σημασίας. Όταν οι εισαγγελείς φέρουν αμελλητί -κατά το νόμο- το θέμα στη Βουλή, ως μη αρμόδιοι από το Σύνταγμα να προχωρήσουν στην υπόθεση, αφού εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, ο κ. Σανιδάς αποφαίνεται απαραδέκτως και παρανόμως, όταν τους ζητά να συνεχίσουν την έρευνα. Άρα, πιέσεις τους ασκήθηκαν, αν όχι από πολιτικά πρόσωπα, από την προϊσταμένη αρχή τους και αυτό είναι γεγονός de facto.

Η κυβέρνηση για να χρησιμοποιήσω και φρασεολογία του Χ. Βερελή, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ σε άλλη τηλεοπτική συζήτηση με τον Κ. Αγοραστό της Ν.Δ. και το Φ. Κουβέλη του ΣΥΝ θα παράξει, πιεσμένη από τα γεγονότα όχι πολιτική αλλά επικοινωνιακές εικόνες. Θα ζητήσει δηλαδή τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, όταν ο πρωθυπουργός, πριν από λίγο μόλις καιρό μας δήλωνε ότι οι εξεταστικές επιτροπές δεν τελεσφορούν επί της ουσίας.

Τι γνωρίζουμε από τα τηλεοπτικά μέσα για τις διαφορές αυτών των δύο επιτροπών;

Η εξεταστική επιτροπή απαιτεί πλειοψηφία 120 βουλευτών σε φανερή ψηφοφορία και αποδίδει πολιτικές ευθύνες.

Η προανακριτική επιτροπή ή κατά κ. Σταθόπουλο, πρώην υπουργό Δικαιοσύνης προκαταρτική της προανάκρισης επιτροπή της Βουλής δεν λειτουργεί ως επί της ουσίας προανακριτική, αλλά διερευνά κατά πόσον μπορεί να συσταθεί φάκελλος με στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα στο Ειδικό Δικαστήριο. Η ψηφοφορία είναι μυστική και απαιτείται πλειοψηφία 151 βουλευτών που θα αποδώσουν σε πρόσωπα ποινική ευθύνη.

Εάν μέλη κυβέρνησης φέρουν ποινική ή πολιτική ευθύνη για πράξεις τους που ζημιώνουν το δημόσιο συμφέρον, το μόνο όργανο να αποφανθεί και να γνωμοδοτήσει είναι το Κοινοβούλιο με τη σύσταση αναλόγως προανακριτικής ή εξεταστικής επιτροπής. Σε κάθε περίπτωση δε αποδεδειγμένης ατασθαλίας μελών κυβερνήσεως ο Πρωθυπουργός σαφώς και ρητώς φέρει πολιτική ευθύνη για τις επιλογές του.

Είναι λοιπόν κατ' εμέ σαφές ότι εάν όντως υπάρχει πολιτική βούληση διαφάνειας στον πολιτικό βίο και η περί πολλού ηθοποίηση της πολιτικής ζωής έχει και κάποιο νόημα στην πράξη, τότε οι επιτροπές πρέπει να λειτουργήσουν και οι δύο και εκ παραλλήλου.

Σαφέστατο επίσης ότι όπως διαμορφώνεται το πολιτικό κλίμα, μόνο εκλογές δεν μπορούμε να ζητάμε άμεσα, αφού πέραν της πενταετίας ή δύο κοινοβουλευτικών περιόδων ποινικά αδικήματα των πολιτικών προσώπων παραγράφονται.

Τι αναμένεται να γίνει; Να αρχίσει το έργο της η εξεταστική επιτροπή από τον Ιανουάριο του 2009 και σύμφωνα με βεβαιώσεις υψηλών στελεχών της ΝΔ να περατωθεί το έργο τους εντός ενός μηνός, ώστε να προχωρήσουμε αν χρειαστεί στη σύσταση της προανακριτικής επιτροπής, όταν για να ανοιχθούν τραπεζικοί λογαριασμοί χρειάζεται περίοδος περίπου ενός τετραμήνου;

Μα ήδη από το Φεβρουάριο μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο για τις ευρωεκλογές.

Υπόθεση εργασίας: Έστω ότι όλα τα αντιπολιτευτικά κόμματα συναινούν και ψηφίζουν τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Αφού η Κυβέρνηση εμφανίζει αυτοδυναμία για να υπερψηφιστεί παρόμοια πρόταση απαιτούνται διαρροές από το κυβερνών κόμμα.

Το κατά πόσον ενδεχόμενες τέτοιες διαρροές θα σημάνουν και πολιτική αυτοχειρία των όποιων ανταρτών κατά κ. Ψαρούδα – Μπενάκη δε χρήζει εμβριθούς αναλύσεως. Μάλλον η «νομιμότητα της ιεραρχίας εξασφαλίζει και το ηθικά αποδεκτό». Μας το δήλωσε και πριν από λίγο καιρό ο κ. Βουλγαράκης. Αυτό όμως που κανείς δε δηλώνει είναι ότι οι νόμοι υπάρχουν ακριβώς επειδή δε ζούμε σε κράτος δικαίου, γιατί τότε δε θα χρειάζονταν παραθυράκια νόμων και τροποποιήσεις για να αποδείξουν ένα ακόμη αυτονόητο: Ότι το δίκαιο και όχι το νόμιμο είναι το ηθικά αποδεκτό.

Και στους περί δικαίου λόγους ή μύδρους πολιτική επιζήμια για τον τόπο δεν παραγράφεται μετά το πέρας της πενταετίας, αλλιώς θα συνεχίζονται επ' άπειρον οργουελικές αναλύσεις τύπου Φάρμας των Ζώων αν όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά τα γουρούνια πιο ίσα από τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας.

Τελικά, δύο ευσυνείδητοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης ήταν αρκετοί για να αναγκάσουν τον πρωθυπουργό να δει την αναγκαιότητα της διερεύνησης του θέματος από τη Βουλή, αφού δεν υπέκυψαν σε πιέσεις άνωθεν. Οψόμεθα!

______________________________

Το άρθρο 86 του Συντάγματος:

  1. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων.
  2. Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3. Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα και τα αδικήματα της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση, προανάκριση ή εξέταση.
  3. Πρόταση άσκησης δίωξης υποβάλλεται από τριάντα τουλάχιστον βουλευτές. Η Βουλή, με απόφασή της που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών συγκροτεί ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, διαφορετικά, η πρόταση απορρίπτεται ως προδήλως αβάσιμη. Το πόρισμα της επιτροπής του προηγούμενου εδαφίου εισάγεται στην Ολομέλεια της Βουλής, η οποία αποφασίζει για την άσκηση ή μη δίωξης. Η σχετική απόφαση λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος. Με τη διαδικασία και την πλειοψηφία του πρώτου εδαφίου της παραγράφου αυτής η Βουλή μπορεί οποτεδήποτε να ανακαλεί την απόφασή της ή να αναστέλλει τη δίωξη, την προδικασία ή την κύρια διαδικασία.
  4. Αρμόδιο για την εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων σε πρώτο και τελευταίο βαθμό είναι, ως ανώτατο δικαστήριο, Ειδικό Δικαστήριο που συγκροτείται για κάθε υπόθεση από έξι μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και επτά μέλη του Αρείου Πάγου. Τα τακτικά και αναπληρωματικά μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου κληρώνονται, μετά την άσκηση δίωξης, από τον Πρόεδρο της Βουλής σε δημόσια συνεδρίαση της Βουλής, μεταξύ των μελών των δύο ανώτατων αυτών δικαστηρίων, που έχουν διορισθεί ή προαχθεί στο βαθμό που κατέχουν πριν από την υποβολή πρότασης για άσκηση δίωξης. Του Ειδικού Δικαστηρίου προεδρεύει ο ανώτερος σε βαθμό από τα μέλη του Αρείου Πάγου που κληρώθηκαν και μεταξύ ομοιόβαθμών ο αρχαιότερος. Στο πλαίσιο του Ειδικού Δικαστηρίου της παραγράφου αυτής λειτουργεί Δικαστικό Συμβούλιο που συγκροτείται για κάθε υπόθεση από δύο μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και τρία μέλη του Αρείου Πάγου. Τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου δεν μπορεί να είναι και μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου. Με απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου ορίζεται ένα από τα μέλη του που ανήκει στον Αρειο Πάγο ως ανακριτής. Η προδικασία λήγει με την έκδοση βουλεύματος. Καθήκοντα εισαγγελέα στο Ειδικό Δικαστήριο και στο Δικαστικό Συμβούλιο της παραγράφου αυτής ασκεί μέλος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου που κληρώνεται μαζί με τον αναπληρωτή του. Το δεύτερο και τρίτο εδάφιο της παραγράφου αυτής εφαρμόζονται και για τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου ενώ το δεύτερο εδάφιο και για τον εισαγγελέα. Σε περίπτωση παραπομπής προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου συμπαραπέμπονται και οι τυχόν συμμέτοχοι, όπως νόμος ορίζει.
  5. Αν για οποιονδήποτε άλλο λόγο, στον οποίο περιλαμβάνεται και η παραγραφή, δεν περατωθεί η διαδικασία που αφορά δίωξη κατά προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός, η Βουλή μπορεί, ύστερα από αίτηση του ίδιου ή των κληρονόμων του, να συστήσει ειδική επιτροπή στην οποία μπορούν να μετέχουν και ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί για τον έλεγχο της κατηγορίας.
Update, Αθήνα, 22 Οκτωβρίου 2008
Έφτασε σήμερα στη Βουλή ο φάκελλος για την υπόθεση του Βατοπεδίου, λίγες ώρες πριν από την ψηφοφορία από τη Βουλή για τη σύγκληση Εξεταστικής Επιτροπής, η οποία προβλέπεται για σήμερα τα μεσάνυχτα. Η τρίτη εισαγγελέας που ερευνά την υπόθεση κ. Ευσταθία Σπυροπούλου θεώρησε ότι ο φάκελλος έπρεπε να διαβιβαστεί με ενεργοποίηση του άρθρου 86 του Συντάγματος "Περί Ευθύνης Υπουργών", όπως και οι υπό παραίτησιν εισαγγελείς κ.κ. Ηλίας Κολιούσης και Ελένη Σωτηροπούλου. Εντούτοις, με αξιολόγηση του κ. Σανιδά, ο φάκελλος έφτασε με ενεργοποίηση του άρθρου 147 της Ποινικής Δικονομίας, το οποίο προβλέπει τα κάτωθι:
Άρθρο 147. - Αντίγραφα.
Αντίγραφα των αποφάσεων, των διατάξεων, των πρακτικών, των βουλευμάτων, καθώς και κάθε εγγράφου της ποινικής διαδικασίας δίνονται μετά το τέλος της σε κάθε διάδικο της ποινικής δίκης, ενώ σε οποιονδήποτε άλλον που έχει συμφέρον δίνονται με αίτησή του και με έγκριση του προέδρου του δικαστηρίου ή του πταισματοδίκη. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 101, 104, 107 και 108• σε οποιονδήποτε τρίτο που έχει έννομο συμφέρον είναι δυνατό να δοθούν αντίγραφα με ομόφωνη έγκριση του ανακριτή και του εισαγγελέα.


© Eλένη Καλλιανέζου

buzz it!

Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2008

Vendetta!


William-Adolphe Bouguereau, H Βοσκοπούλα, 1889, Philbrook Museum of Art


Καλή μου θεία,

Ανακατατάξεις, ανασχηματισμοί, δρόμοι προς την Αλλαγή, ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει κι αυτός δεν ξέρει τι, κάποιοι ξέρουν (ξεράδια), στη Δανία βρέχει, στην Ελλάδα βρέχει, λεφτά δε βρέχει – ξεραΐλα κι Άγιος ο Θεός...

Κι έχει και κρύο κι ήρθα στην Αθήνα με δυο καλοκαιρινές αηδίες, συν το μαύρο μακρυμάνικο πουκάμισο που αγόρασα για την κηδεία του πατέρα μου και θα χρειάζομαι τουλάχιστον μπουφάν για να πάω για λίγο στα μη-πάτρια, μέχρι να επιστρέψω οριστικά στα πάτρια, να κάνω τι – δεν ξέρω (ξεράδια), αλλά κι εκεί να μείνω πάλι δεν ξέρω (δηλαδή πάλι ξεράδια)...

Μετά με πιάνουν οι Δονκιχωτισμοί, πως τάχα δε μασάει η κατσίκα ταραμά, αλλά καταπώς μας είπε και η Μπέττυ, αυτό είναι λάθος και η κατσίκα και ταραμά μασάει και φτύνει και τα κουκούτσια, απ' όπου φύονται ταραμόδεντρα με ωραία λουλουδάκια, που κάνουν και γαμώ τους σομόν ίσκιους (όπως λέει και ο Άγγελος).

Το θέμα είναι ότι τα ταραμόδεντρα δεν επιδοτούνται και δεν αποφέρουν κέρδος (ή πάλι όχι);

Η άλλη ιδέα είναι να την κάνω σε κανένα νησάκι και να επιδοθώ στις σαλιγκαροκαλλιέργειες, καθόσον δεν είμαι και της αγροτικής ζωής να κουραστώ με αμπέλια και τα τοιαύτα.

Να πουλήσω το κορμί μου είμαι γριά, να πουλήσω τα βιβλία μου, βράστα, μόνο 10% επί της λιανικής τα συγγραφικά, (ααααχ, εκμετάλλευσις), να γράψω άλλα, χαιρέτα μας τον πλάτανο, στην Ελλάδα το 80% δηλώνουν συγγραφείς -μέχρι κι αυτή η πώς την λένε λαϊκή αΗδός που απ' την Κρήτη ατενίζει τις θάλασσες του Ατλαντικού...

Και κοντά σ' όλα τ' άλλα, πήγε κι ο Καποδίστριας και φυλάκισε τον Πέτρο Μαυρομιχάλη, χωρίς να υπολογίσει τι κουμάσι ήταν ο αδερφός του ο Γιώργης, που πήγε με το γιο του και τον καθάρισαν. Αποτέλεσμα: Δεν έγινε η Ελλάδα Ελβετία κατά το όραμα του αειμνήστου κι εγώ βασανίζομαι που βλέπω πολυκατοικίες κι όχι ωραία σπίτια με κεντητά κουρτινάκια, κήπους και λουλουδάκια στα παράθυρα να είμαι χαρούμενη ως πολιτισμένη – διανοούμενη Χάιντι, που όταν δεν αρμέγει προβατάκια ή δεν έχει για αποκούμπι τη γκλίτσα του τσοπάνη για να ξυέται, ρίχνει τις φλαουτιές της στη σοφίτα με Βενέδικτο Μαρτσέλλο, Κλαύδιο Δεβυσσί ή Γαβρίλη Φωρέ! Από σήμερα δηλώνω εχθρός των Μαυρομιχαλαίων και μην δω απογόνους τους στο δρόμο, γιατί ίσως ξυπνήσει μέσα μου το Μεσολογγιτοαθηναϊκομακεδονομικρασιάτικο και θα συνεχίσω τη βεντέττα!

Οι Μαυρομιχαλαίοι φταίνε για όλα! Ουφ, τα είπα και ξεθύμανα!

Πώς τα πάει ο μπάρμπας με τη χοληστερίνη του;

Φιλιά στην Κατινίτσα


Η ανηψιά σου

Σουλπικία


© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα, 21 Σεπτεμβρίου 2008

buzz it!

Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008

To δίλημμα του Corneille

Όταν ο Γάλλος δραματουργός Pierre Corneille[1] έγραψε το 1636 την τραγικοκωμωδία του Le Cid[2] σίγουρα κατέρριψε πολλούς από τους παραδεδομένους κανόνες για το θέατρο. Το έργο απάντησε τεράστια επιτυχία από το κοινό, αλλά αντιμετώπισε και τη δριμεία πολεμική του Καρδιναλίου Ρισελιέ, ο οποίος ήταν και επικεφαλής της Γαλλικής Ακαδημίας.

Πρώτα απ’ όλα, ο σκόπιμα προτεινόμενος από τον Corneille νεολογισμός ‘τραγικοκωμωδία’ (ιλαροτραγωδία) κατέρριπτε τον παραδεδομένο έως τότε αυστηρό διαχωρισμό του θεατρικού έργου σε αμιγώς κωμωδία ή τραγωδία. Το θέατρο αποκτούσε και άλλες διαστάσεις πέραν του μαύρου – άσπρου των οιμωγών του δράματος και της κωμικής, συχνά γκροτέσκας φάρσας ή φαρσοκωμωδίας.

Αλλά ο όρος ‘τραγικοκωμωδία’ (tragi-comédie) δεν ήταν ο μόνος λόγος που ο Corneille σόκαρε την υπό τη σκιά του Καρδιναλίου Ρισελιέ Ακαδημία, λογικό -μιας και ήταν ο ιδρυτής της. Ανέσυρε στην επιφάνεια κι άλλα ακανθώδη ερωτήματα θεολογικής υφής για την αθανασία λογουχάριν της ψυχής, τη στιγμή που η παραδεδομένη αντίληψη ήταν ότι το θέατρο οφείλει να διδάσκει ήθος.

Οι ενστάσεις ωστόσο της Γαλλικής Ακαδημίας δεν επικεντρώθηκαν σ’ αυτά τα δύο βασικά ερωτήματα. Το ζήτημα Σιντ, όπως ονομάστηκε, προτάσσει επισήμως ως αιτιάσεις για τη δριμεία κριτική του έργου το γεγονός ότι δραματουργικά ο Corneille δε σεβάστηκε τους τρεις βασικούς κλασσικούς κανόνες ενότητας στο δράμα: Την ενότητα κοντολογίς του Χρόνου, του Τόπου και της Δράσης. Σύμφωνα με αυτούς, η υπόθεση έπρεπε να εξελίσσεται μέσα σ’ ένα εικοσιτετράωρο, στον ίδιο τόπο και χρησιμοποιώντας ένα μόνο σκηνικό, ενώ η υπόθεση θα έπρεπε να επικεντρώνεται σε ένα και μοναδικό ερώτημα ή εσωτερική διαμάχη. Kαι το έργο του Corneille σίγουρα εξελίσσεται σε πολλαπλά επίπεδα.

Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ο Rodrigo Díaz de Vivar, θρυλικός ήρωας της Ισπανίας του Μεσαίωνα, γνωστός ως El Cid el Campeador (Ο Κύριος, ο Δάσκαλος των πολεμικών τεχνών). Ο Rodrigo Díaz υμνήθηκε από τους Ισπανούς σε σημείο που η ύπαρξή του να θεωρείται μυθική από κάποιους μελετητές του, όπως ο Masdeu. Θα εμπνεύσει από τον ανώνυμο ποιητή του 13ου αιώνα στο Cantar de Mio Cid ή El Poema del Cid (Το τραγούδι του Σιντ μου ή Το Ποίημα του Σιντ) μέχρι και το Θερβάντες που θα αντλήσει έμπνευση για το Ροσινάντη, το άλογο του Δον Κιχώτη από το άλογο του Ελ Σιντ, τον Μπαμπιέκα. Ο Jules Massenet θα γράψει όπερα τιτλούμενη Le Cid, μέχρι και ο Ezra Pound θα αναφέρει τον θρυλικό ήρωα στο Cantos III από τη συλλογή του The Cantos. Θα γυριστεί σε ταινίες, θα εμπνεύσει ακόμη και παιχνίδια του υπολογιστή, όπως το Age of Empire II. O Pierre Corneille όμως θα στηρίξει την υπόθεση του έργου του πάνω στο έργο Las Mocedades del Cid του Guillén de Castro y Bellvís[3], που γράφτηκε το 1621.

Συνοπτικά η υπόθεση του έργου αναφέρεται στον έρωτα του Δον Ροντρίγκο (Ελ Σιντ) και της Σιμένης, ο οποίος όμως κωλύεται απ’ τη διαμάχη του πατέρα του Δον Ροντρίγο, του στρατηγού Δον Ντιέγκο και του πατέρα της Σιμένης, κόμη του Γκορμάς. Η διαμάχη των δύο οικογενειών είναι σχεδόν Σαιξπηρική: Ο πατέρας της Σιμένης θα προσβάλλει τον πατέρα του Ελ Σιντ. Διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον να υπερασπιστεί τον πατέρα του και στον έρωτά του για τη Σιμένη, ο Δον Ροντρίγκο τελικά θα λαβώσει θανάσιμα σε μονομαχία τον πατέρα της καλής του. Η Σιμένη από την άλλη, χωρίς να αρνηθεί την αγάπη της, ζητά την κεφαλή του φονιά του πατέρα της επί πίνακι («απαιτώ δικαιοσύνη»).

Αργότερα ο Ροντρίγκο θα δώσει νικηφόρες μάχες με τους Μαυριτανούς, το κύρος και η υπόληψή του θα επανακτηθούν, και η Σιμένη θα ζητήσει τελικά από το βασιλιά κάποιος από τους ιππότες του να μονομαχήσει για χάρη της με το Δον Ροντρίγκο, για να της φέρει το κεφάλι του, ενώ συμφωνεί να παντρευτεί το νικητή, όποιος κι αν είναι αυτός. Ο Ροντρίγκο διστάζει και συνομιλώντας μαζί της ιδιαιτέρως της δηλώνει ότι δε θα μονομαχήσει με κανέναν για το χέρι της («μη χαραμίζεις το αίμα μου, δοκίμασε χωρίς αντίσταση τη χαρά της καταστροφής μου και δικής σου εκδίκησης»).

Τελικά η Σιμένη θα τον πείσει με το επιχείρημα ότι αν νικήσει, θα παντρευτούν. Η αγωνία της Σιμένης θα κορυφωθεί, όταν προς στιγμήν νομίζει ότι ο αγαπημένος της σκοτώθηκε βλέποντας το μονομάχο του βασιλιά να κουβαλά ένα ματωμένο σπαθί. Αυτός όμως θα της πει ότι ο Δον Ροντρίγκο στην πραγματικότητα τον αφόπλισε και του χάρισε της ζωή.

Αν και οι δυο ήρωες αγαπιούνται, μένουν αναποφάσιστοι προκειμένου να παντρευτούν, λόγω της προϊστορίας τους. Ο βασιλιάς τους επισημαίνει ότι οι συνθήκες απέδειξαν ότι είναι πλασμένοι οι δυο τους ο ένας για τον άλλον, κατανοεί εντούτοις, ότι χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν. Η Σιμένη θα ορίσει τις ημερομηνίες του γάμου τους για τον επόμενο χρόνο, ενώ στο μεταξύ ο Ροντρίγκο με το προσωνύμιο πλέον Ελ Σιντ – Ο Κύριος θα ξεκινήσει μάχες για να υπερασπιστεί την Ισπανία από τους Μαυριτανούς.

Το δίλημμα του Corneille.
Aυτό που είναι πρόδηλο μέσα στο έργο του Γάλλου δραματουργού είναι το δίλημμα του Corneille ή η επιλογή του Corneille σ’ ένα θανάσιμο στοίχημα, όπου δεν υπάρχει νικητής. Ο ήρωας παραπαίει ανάμεσα στον έρωτα και το καθήκον ή την τιμή και τη φυσική του αβίαστη κλίση. Δυο αγωνιώδη ερωτήματα: θα υπερασπιστεί ο Δον Ροντρίγκο την τιμή του πατέρα του εκδικούμενος για την προσβολή που του έγινε κινδυνεύοντας να χάσει για πάντα τη γυναίκα που αγαπά ή θα αγνοήσει το καθήκον του προς την οικογένεια για την αγάπη μιας γυναίκας στηλιτεύοντας το όνομά του;


Ο Ελ Σιντ με το άλογό του Μπαμπιέκα από γκραβούρα της Catholic Encyclopedia, έκδοση 1908


Όταν έγραφα τον Ιππόκαμπο ( βλέπε Ο Ερωτευμένος Ιππόκαμπος), εκείνο που μου ερχόταν αβίαστα στο νου ήταν η απάντηση από το πουθενά στο δίλημμα της ηρωΐδας:

-Όταν τα φώτα του μυαλού σου έχουν σβηστεί
και ψάχνεις δρόμο νά ‘βρεις στη ζωή σου,
στο δίλημμά σου δε θα σου απαντήσει ο νους,
ζήτα και βρες τις απαντήσεις στην ψυχή σου...


Kαι μου ήρθε με τρόπο απλό, σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Για να κάνουμε δηλαδή τη σωστή επιλογή ελέγχουμε τι δίνει στην ψυχή ελαφράδα, τι μας δίνει φτερά, τι σκεφτόμαστε αυθόρμητα δίχως να το ενδύσουμε με μια δεοντολογία συχνά ξένη προς τα δικά μας ζητούμενα. Και μου φαίνεται ακόμη σωστό οκτώ χρόνια μετά τη συγγραφή εκείνου του βιβλίου. Για περιπτώσεις απλές είναι ίσως η πιο φυσική ανθρώπινη επιλογή.

Ας βάλουμε όμως μέσα στο παιχνίδι μιαν ακόμη παράμετρο. Ας αντικαταστήσουμε τη λέξη «καθήκον» και «τιμή» που ηχούν ξύλινες και ενίοτε ανούσιες με τη λέξη «αγάπη».

Αγάπη του Ελ Σιντ για τον πατέρα. Και αγάπη του Ελ Σιντ για τη Σιμένη. Σε μια κοινωνία που δεν είναι πρόθυμη να κατανοήσει ή και να συγχωρήσει. Και πώς άλλωστε αυτό θα ήταν δυνατό σε μια μεσαιωνική κάστα ή ακόμη και την ίδια την κοινωνία της εποχής του Corneille, της Γαλλίας του 17ου αιώνα, όταν ακόμη και στις μέρες μας έννοιες παρόμοιες παραμένουν ακόμη ασαφείς και συγκεχυμένες. Καθήκον- τιμή και φυσική κλίση – αβίαστη ροπή. Λέμε «στο λόγο της τιμής μου» κι έχει ο λόγος αυτός βαρύτητα και κύρος. Αν λέγαμε «στο λόγο του έρωτά μου», πιθανόν και κανείς να μη μας έπαιρνε στα σοβαρά.
_________
Σημειώσεις:

[1] Βιογραφικό του Pierre Corneille στα αγγλικά εδώ

[2] Ολόκληρο το έργο Le Cid του Pierre Corneille online στα αγγλικά εδώ
[3] Το έργο Las Mocedades del Cid του Guillén de Castro y Bellvís στα ισπανικά εδώ και στα αγγλικά εδώ



© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 6 Ιουνίου 2008

buzz it!

Κυριακή 11 Μαΐου 2008

Imprimatur


Όταν ήρθα στη Δανία τα Χριστούγεννα του 2005, έπεσα πάνω στη μεγάλη κρίση του Μωάμεθ. Θυμίζω τα γεγονότα: Η τοπική εφημερίδα Jyllands - Posten είχε δημοσιεύσει γελοιογραφίες του Μωάμεθ, που ξεσήκωσαν τότε τον Ισλαμικό κόσμο με συνεπακόλουθα να καίγονται οι δανέζικες σημαίες, να πυρπολούνται πρεσβείες και προξενεία της Δανίας στη Μέση Ανατολή, και να απειλείται το δανέζικο εξαγωγικό εμπόριο, αφού ο Αραβικός κόσμος απέκλεισε τα δανέζικα προϊόντα με εμπάργκο. Σ’ όλα αυτά προστέθηκαν και απειλές για τη ζωή δημοσιογράφων. Πρακτική συνήθης για φονταμενταλιστές, παρόμοια είχαν αντιδράσει εξάλλου και παλιότερα για το συγγραφέα των “Σατανικών Στίχων” Salman Rushdie.



Ο φονταμενταλισμός όμως δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό των μουσουλμάνων. Οι χριστιανοί πρώτοι και καλύτεροι εξέδωσαν Index Librorum Prohibitorum ήδη από το 1529 στην Ολλανδία και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ακολούθησε. Επιβλήθηκε λογοκρισία στον έντυπο λόγο κι όλα τα βιβλία που περνούσαν επιτυχώς την εκκλησιαστική επιθεώρηση έφεραν στην πρώτη τους σελίδα την ένδειξη “nihil obstat” ή “imprimatur”.
Η χθεσινή όμως μέρα, η 10η Μαΐου στάθηκε σημαδιακή στην ιστορία της λογοκρισίας και της ελευθεροτυπίας. Στις 10 Μαΐου του 1768 φυλακίστηκε ο John Wilkes, ριζοσπάστης δημοσιογράφος και πολιτικός στην Αγγλία του 18ου αιώνα για ένα επικριτικό άρθρο για το Γεώργιο Γ’ που δημοσίευσε στην εφημερίδα “North Briton”, ενώ στη Ναζιστική Γερμανία του 1933, ίδια μέρα – 10 του Μάη καίγονται βιβλία μαζικά.
Παρόμοιες σκηνές λογοκρισίας είδε και η Ελλάδα, όχι μόνο στην εποχή του ψυχρού πολέμου ή κατά την περίοδο δικτατοριών. Σάλο είχε προκαλέσει η ταινία του Σκορτσέζε «Ο Τελευταίος Πειρασμός» πάνω στο ομώνυμο βιβλίο του Καζαντζάκη με στίφη ευλαβών χριστιανών να επελαύνουν εν πλήρει ταπεινότητι στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας πριν κάποια χρόνια και σεμνά να βανδαλίζουν κινηματογραφικές οθόνες και καθίσματα κινηματογραφικών αιθουσών, ενώ το βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη “Mι εις τη νι”, θα ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών όχι μόνο σε ανοιχτούς χώρους και πλατείες (όπου αυτόπτες μάρτυρες θέλουν και τον Ψωμιάδη «ως αγανακτισμένο πολίτη» να συμμετέχει στην ομαδική καύση του βιβλίου), αλλά ακόμη και στην αίθουσα του Δικαστικού Μεγάρου στη Θεσσαλονίκη, όταν δεκάδες μέλη χριστιανικών και παραχριστιανικών οργανώσεων όρμησαν κατά την ακροαματική διαδικασία της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων για την απόσυρση του βιβλίου.
Το σκηνικό είναι γνωστό και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το είδαμε και ως σενάριο και στην ταινία του François Truffaut “Fahrenheit 451” του 1966, η οποία βασιζόταν πάνω σ’ ένα βιβλίο του Ray Bradbury με τον ίδιο τίτλο, που είχε δημοσιευτεί το 1951. Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: Σε μια μελλοντική απολυταρχική κοινωνία, όπου και το διάβασμα απαγορεύεται, τα βιβλία καίγονται από την πυροσβεστική υπηρεσία στους 451 βαθμούς Φαρενάιτ (θερμοκρασία ανάφλεξης του χαρτιού). Ένας πυροσβέστης σταδιακά προβληματίζεται μέσα από τη γνωριμία μιας γυναίκας κι αρχίζει να διαβάζει, με αποτέλεσμα να γίνει και κυβερνητικός στόχος και τέλος να δραπετεύσει στην «Πόλη των Βιβλίων», όπου κάθε άνθρωπος αποστηθίζει και το αγαπημένο του βιβλίο για να μη χαθεί η γνώση.

Το φιλμ το ξαναέφερα στη μνήμη πέρσι και απηύθυνα πρόσκληση για ομαδικό παιχνίδι. Αν ζούσαμε σε μια παρόμοια κοινωνία, ποιο θα ήταν το βιβλίο αυτό που θα επέλεγαν να αποστηθίσουν και γιατί.
Ένας φίλος με εξέπληξε. «Τι σου φέρνει στο μυαλό το δίλημμα του Χαλίφη Ομάρ;», με ρωτάει.
Τι ήξερα για το Δίλημμα του Χαλίφη Ομάρ; Έχει να κάνει με την πυρκαγιά τον 7ο μ.Χ αιώνα στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η οποία αποδώθηκε μεν στον Χαλίφη Ομάρ, αλλά δεν αποδεικνύεται ιστορικά ότι αυτός ήταν και ο εμπρηστής. Eπιπλέον, υπάρχουν ιστορικές ενδείξεις ότι πίσω από τα επεισόδια ήταν ο χριστιανός επίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος, που αντιμετώπιζε τότε προβλήματα μέσα στις χριστιανικές φράξιες με το Μονοφυσιτισμό.
Ο Χαλίφης Ομάρ λοιπόν ή έβαλε φωτιά ή αρνήθηκε να τη σβήσει όταν είδε ότι μπήκε και αναφέρεται να λέει στον υπασπιστή του: «Αν πιστεύεις ότι τα βιβλία εκεί πέρα έρχονται απ’ το στόμα του Θεού, τότε δε χρειάζονται. Αν πάλι τίποτα το θείο δεν υπάρχει σ’ αυτά, πάλι δε χρειάζονται. Κάψτα».
Κι άλλη μια έκπληξη. Μια άλλη φίλη μου λέει: «έχω έναν φίλο τρελό, συγγραφέα ταλαντούχο και καλλιτέχνη, που μου είπε ότι ο διάβολος έβαλε το χέρι του στην καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, έτσι ώστε η παλιά γνώση να γίνει στάχτες και καινούργια βιβλία να γραφτούν».
Ριζοσπαστική άποψη, κι αν υπάρχει διάβολος που να ενδιαφέρεται όντως τόσο για τη γνώση, ίσως και να γινόμουν και ενθουσιώδης οπαδός του. Εξάλλου, οι εκπρόσωποι του θεού επί της γης, σε όποιο θρήσκευμα κι αν ανήκουν, πάντα Index Librorum Prohibitorum εκδίδουν, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υδρογείου ήδη από την εποχή του κοσμικού ωού.


______________

Σημ: Στους συνδέσμους της ανάρτησης ενσωμάτωσα Index Librorum Prohibitorum από το 1557 μέχρι το 1966. Στους απαγορευμένους συγγραφείς και τίτλους δεν περιλαμβάνονται μόνο οι μεγάλοι αιρετικοί, όπως ο Hobbes, ο Montaigne, o Zola ή ο Jean - Paul Sartre, αλλά ακόμη και οι μύθοι του La Fontaine! Πιθανόν και “Ο Λύκος με τα επτά κατσικάκια” να αποτελεί ομοίως επικίνδυνο ανάγνωσμα, που απομακρύνει τη νεολαία από τα χρηστά ήθη και προάγει την αίρεση και την αθεΐα. Kαι τι άραγε το εκμαυλιστικό έχουν “Οι Άθλιοι” του Ουγκώ ή το μεγάλο λεξικό του Pierre Larousse σε σχέση με την Παλαιά Διαθήκη, όπου ναι μεν ο Μέγας Γιαχβέ καταστρέφει τα Σόδομα και τα Γόμορρα ή μετατρέπει σε στήλη άλατος τη γυναίκα του Λωτ, όταν η τελευταία θέλησε να κοιτάξει την πόλη της, αλλά αφήνει ατιμώρητο τον ίδιο το Λωτ και τις θυγατέρες του, όταν συνάπτουν άνομες σχέσεις μεταξύ τους «ίνα μη χαθεί το σπέρμα αυτού» (!)


© Ελένη Καλλιανέζου


buzz it!

Τετάρτη 30 Απριλίου 2008

O Ερωτευμένος Ιππόκαμπος




Η βασιλοπούλα κατέβηκε τα σκαλιά του παλατιού και βγήκε στον κήπο. Πλησίασε μια τριανταφυλλιά και μύρισε τα ρόδα της, χάιδεψε το σκυλάκι της που την ακολουθούσε κουνώντας την ουρά και κάνοντας της παιχνίδια, άνοιξε τη βαριά εξώπορτα του κήπου και βγήκε στο δρόμο.
Άφησε πίσω της το παλάτι και τους κήπους, τα σκιερά δέντρα και τα μυρωδάτα λουλούδια. Άφησε πίσω της τον πλατύ δρόμο με τις αλέες και τις μαρμάρινες βρύσες, όπου έτρεχαν νερά απ’ το στόμα λιονταριών. Άφησε πίσω της τα κιόσκια με τα σιντριβάνια στη μέση και τις λιμνούλες με τα νούφαρα. Οι επάλξεις του πύργου της μόλις και φαίνονταν αχνά στο βάθος του ορίζοντα.
Κατηφόρισε προς τη θάλασσα κι έφτασε σ’ ένα ακρογιάλι μυστικό, που χρόνια το ‘ χε καταφύγιο. Κι έδυσε ο ήλιος βάφοντας τον ουρανό με χρώματα πένθους. Κι ανέτειλε το φεγγάρι χλωμό και ατελές κι ένας κομήτης διέγραψε στον ουρανό τροχιά με την ουρά του.
Κοίταζε η Ελιάνα το χλωμό φεγγάρι και το δρόμο του φεγγαριού πάνω στα νερά. Όμως, ο δρόμος του φεγγαριού πότε ζάρωνε και στένευε και πότε απλωνόταν και μάκραινε.
Κοίταζε η βασιλοπούλα τη θάλασσα με τα νερά της. Όμως, τα νερά της θάλασσας φούσκωναν κι ανέβαιναν και μετά πάλι έπεφταν και χαμήλωνε η στάθμη τους.
-Θάλασσα, πικροθάλασσα πού έχεις κρυμμένη την αγάπη μου; στέναζε η Ελιάνα.
Μα η θάλασσα απάντηση δεν έδινε.
-Θάλασσα, γλυκοθάλασσα, πού είναι οι θησαυροί σου; ρωτούσε η βασιλοπούλα. Μα πάλι η θάλασσα έμενε βουβή.
-Μάνα μου, θάλασσα γαλάζια, όταν τα βράδια ονειρευόμουν τους βυθούς σου, ψέματα λέγαν τα όνειρά μου; θρηνούσε η βασιλοπούλα.
Σιωπηλή έμεινε πάλι η θάλασσα κι ούτε το κύμα της μπορούσε ν’ ακουστεί μήτε το τραγούδι της, σαν τα ψάρια, που μόνο ανοιγοκλείνουν το στόμα, χωρίς να βγάζουν φωνή.
Σηκώθηκε η κόρη κι έκανε να φύγει. Στο βάθος πέρα είδε το δάσος και της φάνηκε γνώριμο. Κίνησε κατακεί.
Στην καρδιά του δάσους, τα δέντρα έσμιγαν τους κορμούς τους απειλητικά σαν τείχος θεόρατο. Η Ελιάνα όμως δε φοβόταν τα δέντρα, αλλά την παρουσία των ανθρώπων.
Μέσα από μια κουφάλα, για να μη δίνει στόχο, η βασιλοπούλα ρώτησε τα δέντρα:
-Δέντρα μου γέρικα, δέντρα μου σοφά, ήμουν ελάφι πριν από κάποια χρόνια; Τα δέντρα σάλεψαν τα κλαδιά τους κι ακούστηκε το θρόισμα των φύλλων τους.
-Βατομουριές μου πυκνές με τα γλυκά βατόμουρα, πείτε μου, έχει δίκιο ο πατέρας μου ή οι γητειές που έζησα και τα μάγια που είδα; ζήτησε να μάθει η Ελιάνα. Μέσα απ’ τις βατομουριές, δυο αλεπούδες ξεπήδησαν με ορμή τινάζοντάς τες και κάνοντάς τες να λυγούν τις κορυφές τους ως το έδαφος.
-Δάσος μου πυκνό με τις κρυφές σου χάρες, ν’ ακολουθήσω τη φωνή του ελαφιού που ήμουν ή της βασίλισσας που μέλλω να γίνω; ρώτησε πάλι η βασιλοπούλα. Χαχανητά και κουδουνίσματα ακούστηκαν απ’ τις κορφές των δέντρων και πήρε την απάντηση απ’ τη φωνή ενός παιδιού, που ακουγόταν μα δε φαινόταν πουθενά:

-Όταν τα φώτα του μυαλού σου έχουν σβηστεί
και ψάχνεις δρόμο νά ‘βρεις στη ζωή σου,
στο δίλημμά σου δεν θα σου απαντήσει ο νους,
ζήτα και βρες τις απαντήσεις στην ψυχή σου…

Άστραψε τότε το πρόσωπο της ωραίας Ελιάνας κι ένα χαμόγελο πλατύ το φώτισε, λαμπρό σαν άστρο της αυγής.
Κατάκοπη απ’ το περπάτημα και νανουρισμένη απ’ τα τριζόνια και τους χουρχουλιούς αποκοιμήθηκε πάνω σ’ ένα στρώμα από φύλλα, ώσπου χάραξε η επόμενη μέρα.
___________________________
Απόσπασμα από το βιβλίο της Ελένης Καλλιανέζου, Ο Ερωτευμένος Ιππόκαμπος, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα 2001, Νεανική Βιβλιοθήκη

buzz it!