"Ειρηνική" και "βίαιη" επανάσταση

"Ειρηνική" επανάσταση δεν υφίσταται ως έννοια, ακόμη κι αν εκδηλώνεται μη-βίαια και κατά τρόπο ειρηνικό. Επί της ουσίας επανάσταση σημαίνει βαθειά δομική αλλαγή του ίδιου του κυττάρου ή μιας παγιωμένης αταβιστικής συμπεριφοράς. Μια τέτοια διαδικασία είναι και επίπονη και δραματική. Και το δράμα δεν είναι ποτέ ειρηνικό. Ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο είναι πόλεμος ενάντια στον ίδιο τον εαυτό. Ο χρόνος που απαιτείται για ορατό αποτέλεσμα της ελάχιστης δυνατής δομικής αλλαγής είναι αυτός που "ομαλοποιεί" την έκφραση του εκπεφρασμένου αποτελέσματος, ώστε η επανάσταση στο τέλος να εμφανίζεται ως "ειρηνική".

Jakob Jordaens, Der gefesselte Prometheus, περί το 1640, Wallraf-Richartz-Museum, Κολωνία

© Ελένη Καλλιανέζου, 20 Σεπτεμβρίου 2011 από το Kolding της Δανίας

O Βοσκός, Ο Πιστός του Φίλος, Ο κυρ-Μήτσος κι ο Τοτός κι ένα Ιντερλούδιο για τις Ευρωεκλογές

Ο Βοσκός.

«Κάλλιο λάχανο με γλύκα, παρά ζάχαρη με πίκρα» [1]




Πολιτικό intermezzo [2]




__________________________________

[1] Διασκευή Μύθου του Αισώπου
[2] Το κείμενο στα αγγλικά είναι το μόνο που δεν είναι από τα δικά μου παιδικά χρόνια.

© Ελένη Καλλιανέζου ~☺~ Vejen 7 Ioυνίου 2009

Στο ιστολόγιο ΕΥ-ΩΝΥΜΑ, 8 Ιουνίου 2009: Ευρωεκλογές στην Ευρώπη 2009. Μήνυμα ελήφθη;

«Κάνει κρύο – κάνει τσίφι, για το δόλιο το κοτσύφι» ή το Ζεϊμπέκικο του Μιχάλη

Μπορεί να ‘ναι κι αυτό που λένε «μετάθεση συναισθήματος», σύνηθες στους εσωστρεφείς ή στους «διανοητικούς», κοινοτοπία σε κάποιους «υπερσυναισθηματικούς» που αποφεύγουν τα αρκουδάκια, τις καρδούλες, το ροζ και τα μπλιμπλίκια... Περισσότερο ή λιγότερο αλήθεια, λίγο ρόλο παίζει. Αν στο θάνατο της άγνωστής μου Ίρμας έκλαψα σαν παιδί, όπως δεν το ‘κανα στης μάνας μου, αν στην κηδεία του Γιάννη –που ήταν χριστιανός- ένοιωσα σαν ξένο σώμα ανάμεσα σ’ αυτούς που ψάλλανε το «Χριστός Ανέστη» κι εκλαμβάνανε το θάνατο σαν τη χαρούμενη συνάντηση με το Θεό, (κάτι που μου ‘φερε τότε στο νου τον Καβάφη και το «Μύρης, Αλεξάνδρεια 340 μ.Χ» κι ένοιωσα ξένη και μ’ αυτούς και τη χαρά τους και τα συνήθη λόγια παρηγοριάς που λέγονται σ’ αυτές τις περιστάσεις).

Σ’ αυτό ας προσθέσουμε και το θάνατο του πατέρα μου• μου στοίχισε πολύ – πάρα πολύ, αλλά σιχαίνομαι να κοινωνώ ό,τι αισθάνομαι σ’ αγνώστους και δεν τα μπορώ τα λόγια παρηγοριάς και ιδίως τις φιλοσοφίες και τ’ αποφθέγματα, τα ξέρω κι εγώ, μα αισθάνομαι πως δεν αρμόζουν...

Κι έφυγε σήμερα ο Μιχάλης, όπως πριν από λίγο καιρό έφυγε ο Ευγένιος, ο Ελύτης και ο Μάνος... Κι αισθάνθηκα το ίδιο μικρή και μόνη, όπως τότε, να κρυώνω και να μην τολμώ να πω «αγαπώ» ή «μ’ αρέσει», γιατί ακροβατούσα ανάμεσα στην ταύτιση με αγνώστους από τότε που έβλεπα στη μύξα των λυχναριών τα ίχνη καύσης κι αναρωτιόμουν, όταν τα κατέγραφα, ποια τάχα χέρια τα έπιασαν, ποιοι τ’ άναψαν, ποιανών τις νύχτες φώτισαν και γιατί ό,τι γεννιέται πεθαίνει...

Άντε να μιλήσεις για στεγνή τυπολογία των νεκρών, όταν οι ανάσες σταματούν, όταν ό,τι υπάρχει παύει να υπάρχει... έτσι... απλά... ένα τσακ και μια ανάσα ατελείωτη... και μετά παρελθόν... και μετά τι... Χρόνος... υπάρχει, δεν υπάρχει... δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αν εγώ δεν υπάρχω να τον μετρήσω. Γαμώτο! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κόλαση απ’ τον ίδιο το θάνατο, γι’ αυτό κι όμοια κόλαση μπορεί να γίνει κι η ζωή κι ο έρωτας κι ό,τι ανήκει στον κύκλο της γέννησης – του έρωτα – και του θανάτου.

Ευτυχείς αυτοί οι Ινδιάνοι, που γέροντες πήγαιναν στο βουνό για να πεθάνουν. Τους ξεπάστρεψε η «Νέα Τάξη» και τ’ Αμερικανάκια, για να φοβόμαστε περισσότερο τις σκιές και να φτύνουμε και τον κόρφο μας στη θέα της νεκροφόρας και να μην κλαίμε πια τους νεκρούς μας στα σπίτια μας. Ψυγείο – κηδεία και φύτεμα. Και μετά πάμε γι’ άλλα.

Έφυγε σήμερα ο Μιχάλης ο Παπαγιαννάκης και πάει... κι έχουμε και τον πιτσιρικά να μας καλεί στην εκλογική αναμέτρηση... σιγά, ρε φίλε... ώπα! Δε χάθηκε ο κόσμος αν ένας θάνατος ενός συντρόφου δε γίνει αφορμή για εκλογικό κάλεσμα. Ακόμη δεν έφυγε η σκόνη του. Κι όταν έχεις κηδεία, σκεπάζεις τους καθρέφτες, όχι γιατί πιστεύεις κατ’ ανάγκην στη λαϊκή δοξασία ότι μέσα απ’ τα κάτοπτρα περνάει ο Χάρος και ζηλεύει που σε βλέπει και θέλει να σε πάρει, αλλά είναι ύβρις κι αμαρτία να καθρεφτίζεις ναρκισσιστικά τη φάτσα σου να πονά για να σε συμπονέσουν.

«Κάνει κρύο, κάνει τσίφι, για το δόλιο το κοτσύφι».





Ρίξε, βρε Μιχάλη τις ζεϊμπεκιές σου!




© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 26 Mαΐου 2009

"Πωπώ! Συμπτώσεις!" (Διαστροφικά παραπολιτικά σενάρια)

Τα παρακάτω δεν έχουν χαρακτήρα ενημέρωσης ή πληροφόρησης. Ποιητική αδεία και μιας και, ως γνωστόν, παραμυθού είμαι και η φαντασία μου οργιάζει, φτιάχνω ένα παραπολιτικό σενάριο.

Καλοκαίρι του 2008 στην ένδοξον ημών πατρίδα κάπου εις τας εξοχάς ο γκιώνης λαλεί, τα τζιτζίκια τεμπελιάζουν και άδουσι και τα τριζόνια νανουρίζουν τα ώτα των τυχερών που βρίσκονται εις τας εξοχάς, ενώ ο θαλασσινός φλοίσβος και οι ανατολές της σελήνης μας προδιαθέτουν διά μίαν ερωτικήν μέθεξιν. Κάπου εις τα ψιλά των ειδήσεων ακούμε για Lehman Brothers, αλλά μας απασχολούν μόνο τα μέτρα του Αλογοσκούφη με τον οποίον έχουμε και προηγούμενα με τα ομόλογα του Δημοσίου, κάποιες σποραδικές συζητήσεις γίνονται για τη Siemens, μέχρι που έρχεται το φθινόπωρο που τα φύλλα πέφτουν και τα ευγενή ημών τεκνάρια ετοιμάζονται εκ νέου να υπάγουν εις τα φροντιστήριά τους πρωτευόντως και δευτερευόντως στο σχολείο.

Ο κ. Βουλγαράκης μας προκαλεί την φρίκην με την σοφήν φράσιν του "το νόμιμο είναι και ηθικό", μέχρι που έρχεται η ώρα να παρακολουθήσουμε τα τεκταινόμενα από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου ο καταλληλότερος θα εξαγγείλει τα μέτρα για την οικονομία και παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα, για να δούμε πού θα μας τσούξει. Βλέπουμε έναν πρωθυπουργό με πυγμή, κύριο των γεγονότων που χτυπά το χέρι του στο έδρανο "μπαμ - μπουμ!" και εφησυχάζουμε, καθόσον ο καταλληλότερος είναι ο... καταλληλότερος...

Κάπου εκεί "ΜΠΑΑΑΑΑΜ" ένα σκάνδαλο ακόμη για να μας ξυπνήσει τα αίματα (γιατί τα παλιά ήσαντε ξενέρωτα και καθόλου trendy): το Βατοπέδι και ο νέος Ρασπούτιν ηγούμενος Εφραίμ και ο κολλητός νομικός σύμβουλός του Αρσένιος και τα Τάτσι - Μήτσι - Κώστα με το Ρουσόπουλο. Ο κ. Σανιδάς διατάζει έρευνα στο Άγιον Όρος και αναμένουμε με ανυπομονησία. Αναλαμβάνουσιν οι γνωστοί δικαστικοί και αρχίζουν τα παρατράγουδα, ανάβουν οι συζητήσεις για χωρισμό Κράτους - Εκκλησίας, το λαϊκό αίσθημα απαιτεί διαφάνεια, να και τηλεοπτικά debates για εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές της Βουλής, αντιλαμβανόμαστε ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι διόλου τυφλή και ότι διάκριση των εξουσιών δεν υφίσταται, αλλά συνεχίζουμε να ελπίζουμε...

Και έρχεται η ώρα του πορίσματος για το Βατοπέδι και παρακολουθούμε εναγωνίως, αν επιτέλους σ' αυτή τη χώρα θα τιμωρηθούν οι ένοχοι, αλλά αντ' αυτού προκύπτουν πέντε διαφορετικά πορίσματα...

Ξαφνικά (;) τα νερά τα ταράζει η δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό και ο λαός βγαίνει σύσσωμος στους δρόμους (ως αναμενόμενον) να καταγγείλει τη βία της αστυνομίας, ενώ τα ιστολόγια παίρνουν φωτιά με συγκρίσεις του γεγονότος με την υπόθεση Καλτεζά. Κάποια σποραδικά δημοσιεύματα περιέγραφαν το δολοφόνο ως "Ράμπο", και "επιθεωρητή Κάλλαχαν", αλλά επειδή ο καθείς δικαιούται υπεράσπισης και ουδείς θεωρείται ένοχος σε μια δημοκρατία προ της δίκης του, ο Αλέξης Κούγιας αναλαμβάνει την υπεράσπισή του και ακούμε διάφορα σκανδαλώδη σενάρια για "εξοστρακισμό της σφαίρας από τον ουρανό και ατυχές περιστατικό διά χειρός Θεού". Προς επίρρωσιν της υπεράσπισης του κατηγορουμένου μαθαίνουμε ότι είναι και πατέρας τριών παιδιών (λες κι αυτό αποτελεί αδιάσειστο τεκμήριο αθωότητας, γιατί οι δολοφόνοι από πρόθεση ή από αμέλεια οφείλουν να είναι άτεκνοι. Κι εδώ φυσικά παραβλέπω το γεγονός ότι στατιστικά οι περισσότεροι παιδόφιλοι ή ένοχοι κακοποίησης ανηλίκων είναι γονείς, αλλά εν πάση περιπτώσει, ας υποθέσουμε ότι οποιοσδήποτε συνουσιάζεται και τεκνοποιεί είναι καταρχήν αθώος).

Στο μεταξύ οι διαδηλώσεις κλιμακώνονται, αρχίζουμε να μιλάμε για γενικευμένη οργή, η δολοφονία του Αλέξη θεωρείται η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι και αρχίζουν και τα παραεπεισόδια: κουκουλοφόροι, βία, ξύλο, πετροπόλεμος, πλιάτσικο και βανδαλισμοί, ενώ η Αριστερά ονειρεύεται τη μετατροπή των χωρίς στόχο εκδηλώσεων οργής σε παλλαϊκό (μην πω και παγκόσμιο) κίνημα που στηρίζεται και στις εξεγέρσεις στην Ιταλία, Γαλλία και Λος Άντζελες. Ίσως είναι η ώρα για τη Μεγάλη Αριστερά και την επανάσταση και ο μέγας Τσάβες εξάλλου είναι και πρότυπο, όπως παλαιότερα ο μέγας Τίτο, ο παμμέγιστος Στάλιν, ο έτσι κι έτσι μέγας Περόν κ.ο.κ. Και καταδικάζει τα επεισόδια βίας μ' ένα "ναι μεν, αλλά...", που στο γενικό οίστρο και τις εξάρσεις προστίθενται κι άλλες κορωνίδες, όπως η απεχθέστατη βεβήλωση της Ακρόπολης που ονομάστηκε ακτιβιστική πράξη, η ταύτιση αυτών που θεώρησαν την πράξη ιερόσυλη με Πρετεντεριστές και αφελή επιχειρήματα του τύπου "ο Μανώλης Γλέζος το επιδοκίμασε". Ναι, αλλά ο Μανώλης Γλέζος μαζί με το Λάκη Σάντα το 1941 στην Ακρόπολη απάντησε στην υπάρχουσα βεβήλωση κατεβάζοντας τη ναζιστική σημαία κι όχι αναρτώντας το δικό του πανώ ή σημαία, αλλά ούτε και ο Μανώλης Γλέζος είναι ειδικός να ομιλήσει σε θέματα περί Ακρόπολης και του τι καλείται ή όχι ακτιβισμός στα εθνικά μνημεία.

Το σούργελο συνεχίστηκε με το πανώ στην ΕΡΤ, γιατί φυσικά δεν έπαιρνε τους "ακτιβιστές" (my ass) να προβούν σε αντίστοιχες πράξεις στο MEGA π.χ. ή τον ANT1 με τους σεκιουριτάδες...

Κι εκεί που τα επεισόδια κλιμακώνονταν και οι κουκουλοφόροι αυξάνονται και πληθύνονται μαγικά (!), επιτίθενται στην Κούνεβα, απαγάγουν επιχειρηματίες κλπ., τραυματίζουν αστυνομικό με καλάζνικωφ μέρα μεσημέρι, έχουμε μπαράζ ληστειών, χτύπημα στον ALTER, φουφούλισμα βαγονιών του Μετρό, χτύπημα Τραπεζών, ξυλοδαρμό του Πανούση, δολοφονία αστυνομικού εν ώρα καθήκοντος, αστυνομία αδρανή όταν πρέπει να επέμβει και καθόλου αδρανή όταν δεν έχει κανέναν λόγο να επέμβει. Κι εμφανίζεται νέα μορφή τρομοκρατίας. Και πολλοί κουκουλοφόροι.

Και πριν από μια περίπου βδομάδα γίνεται το Κολωνάκι Γης Μαδιάμ και τα όργανα παρακαλουθούν απαθώς το μπάχαλο. Και βέβαια κέντρα διασκέδασης δεν πειράχτηκαν καθόλου, αλλά το ιστορικό βιβλιοπωλείο της Εστίας, ο Κάουφμαν, ο Ιανός...

Κολωνάκι είπαμε γίνανε τα επεισόδια, ε; Και Κολωνάκι έχει μαγαζί η μητέρα του άτυχου Αλέξη Γρηγορόπουλου, ε; Και η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μας ήρθε ταυτόχρονα με τα σκάνδαλα στο Βατοπέδι, οποία σύμπτωσις! Και η σφαίρα είχε κατεύθυνση από πάνω προς τα κάτω. Δηλαδή, γιατί να μην σκεφτώ ότι ο Γρηγορόπουλος καθόταν κάπου ή ήταν γονατιστός και την έφαγε εν ψυχρώ στο κεφάλι;

Και γιατί να μην υποθέσω ότι στους δύο υπάρχοντες κολαούζους, Κράτος και Εκκλησία, και ας μου επιτρέψουν οι άθεοι αναγνώστες την άποψη ότι εμπιστεύομαι περισσότερο σε οικονομική διαχείριση την Εκκλησία παρά το παντελώς ανίκανο Κράτος, προστέθηκε ένας τρίτος κολαούζος: η Μαφία. Μήπως θυμόμαστε και πότε στην Αμερική οι γκάνγκστερς μοίραζαν τις γειτονιές και οι νονοί είχαν τ' απάνω τους; Πάλι μετά το 1929 και το κραχ. Κι έχουμε πάλι κραχ. Ή μήπως όχι;



Άειντε, παιδιά... Omertà και καλά ξεμπερδέματα! Πλάκα - πλάκα στην "αντιαμερικάνικη" σε γενικές γραμμές Ελλάδα, δεν έμεινε κουσούρι για κουσούρι της που να μην της έχουμε πάρει: απ' τον υπερκαταναλωτισμό, στη νεοφιλελεύθερη οικονομία κι απ' τις ξανθιές Μπάρμπυ και τις σαπουνόπερες μέχρι τα reality-shows. Να μην την αντιγράψουμε και στο γκανγκστερισμό; Κουκουλοφόροι δόξα τω Θεώ υπάρχουν. Κι αν δεν έχουμε εμείς δικούς μας, μπορούμε πάντα να εισαγάγουμε. Η γείτων χώρα Ιταλία (una faccia - una razza) μας δίνει και καλό παράδειγμα. Η Μαφία ανθεί στον εξαθλιωμένο νότο. Και η Αριστερά με τους νέους μόσχους της τους σιτευτούς ομιλεί ακόμη για "επανάσταση και λαϊκές εξεγέρσεις" τρώγοντας αμάσητη την κάθε φόλα.

"Είμαι πικραμένος. Όχι τόσο από τους αντιπάλους μου, που έκαναν στο κάτω κάτω τη δουλειά τους, αλλά από τους ομόφρονές μου. Δεν άφησαν πεπονόφλουδα που τους πετούσε η ντόπια ή η ξένη αντίδραση που να μην την πατήσουν... Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα χρειαζόταν τόμους χειρογράφων με σοβαρές αναλύσεις... Θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα μικρό χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο «Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες». Δυστυχώς, οι γκάφες των ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω. "

Ηλίας Ηλιού, σε συνέντευξή του το 1981, όταν αποσυρόταν από την πολιτική.

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 21 Mαρτίου 2009

Ευρώπη ώρα 0

Josef Koudelka, Ρολόι, Τσεχοσλοβακία 1968

Πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε και τι αλλάζει στο ευρωκοινοβούλιο με τις παρούσες Ευρωεκλογές. Επισημάνσεις εδώ

Update 19/02/2008

Καταδικάζω ως βάρβαρη, ανήθικη και άνανδρη την επίθεση των κουκουλοφόρων κατά του εγκληματολόγου Γιάννη Πανούση και τους βανδαλισμούς που επακολούθησαν. Όσοι την υποθάλπουν ή έστω επιχειρηματολογούν υπέρ της επιχειρώντας να τη νομιμοποιήσουν ευαγγελιζόμενοι ότι είναι αριστεροί, είναι είτε αμορραλιστές είτε φασίστες.

Είναι μια βάρβαρη, άνανδρη και εγκληματική πράξη που πλήττει τη Δημοκρατία και κάθε έννοια δικαίου. Η Ελλάδα παραδόθηκε βορά στον τρόμο και στο χάος.

Δεν έχω τίποτε άλλο να πω πέρα απ' το να ξαναθυμηθώ το Σεφέρη. "Όπου κι αν πάω, η Ελλάδα με πληγώνει".

Τελεία.

Tabula Rasa και Quo Vadis

Luise Dahl-Wolfe, In Sarasota, 1947

Έξυπνη κίνηση πολιτικού τακτικισμού, εν μέσω πανεκπαιδευτικών συλλαλητηρίων εκ μέρους του Υπουργού Παιδείας κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου η πρόσκληση σε ανοιχτό εθνικό διάλογο από μηδενικής βάσεως, αφού επί της ουσίας αδειάζει οποιοδήποτε αντιπολιτευτικό επιχείρημα του τύπου «δεν κουβεντιάζουμε επί αυτών των αρχών», όταν όλες οι αρχές επαναπροσδιορίζονται ab ovo.

Σαφές επίσης ότι το αντεπιχείρημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης διά στόματος κ. Άννας Διαμαντοπούλου «Μετά από πέντε χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και αλλαγή τριών υπουργών, σήμερα ο υπουργός Παιδείας είπε ότι όλα ξεκινούν από μηδενική βάση και ότι η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης είναι 'tabula rasa'. Αυτό είναι μια εύκολη απάντηση για να οδηγηθούν σε εκλογές και σε προεκλογική περίοδο, δεν είναι όμως αυτό που θέλει η χώρα. Η χώρα χρειάζεται απαντήσεις στο quo vadis.» για να καταλήξει στο αναμενόμενο «Και αυτές τις απαντήσεις θα τις δίνει καθημερινά και με συγκεκριμένο τρόπο το ΠΑΣΟΚ» έχει δύο κυρίως στόχους:

Αφενός να μας ξαναθυμίσει τα λατινικά μας και αφετέρου να αναμασήσει την προσδοκώμενη εκλογολογία.

Τελικά, μία κοινοβουλευτική περίοδος σε αυτή τη χώρα έχει μεταλλαχθεί σε μία υπερδιεσταλμένη εκλογική περίοδο με την αρωγή των δημοσκοπικών εταιριών και παν μέτρο δεν είναι τίποτε άλλο από προεκλογική εξαγγελία;

Όμως, το quo vadis δεν είναι αυτό που πραγματικά χρειάζεται η χώρα. Και ο πλέον απαίδευτος έχει πια αντιληφθεί ότι ο δρόμος οδηγεί στο γκρεμό. Μία επιπλέον διαπίστωση δεν κρίνεται απαραίτητη και από αναλύσεις πολιτικές και παρα-πολιτικές αυτή η χώρα βρίθει.

Δει δη λύσεως, ω, πολίτες της Ελλάδος και άνευ τούτης ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων.

Βεβαίως, η κ. Διαμαντοπούλου αμέσως μετά δηλώνει ότι «Το ΠΑΣΟΚ θα καταθέσει σε όλα τα θέματα τη συγκεκριμένη πρότασή του», καίτοι «Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει από μόνο του. Η αλλαγή του συστήματος πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προϋποθέτει πολύ σημαντικές αλλαγές στο Γενικό και στο Τεχνικό Λύκειο». Γνωστό. Ουδεμία γλαύκα εις Αθήνας επ' αυτού εκόμισε.

Ρητορική, δημοσκοπική ή όχι, η πρόταση του Άρη Σπηλιωτόπουλου, πέραν της αδυναμίας της Κυβέρνησης να δώσει λύσεις ουσιαστικές επί του ζητήματος, είναι καινοφανής για τα ελληνικά δεδομένα και νοοτροπίες.

Εκτός τόπου και χρόνου το ΚΚΕ θα τονίσει ότι τα δύο μεγάλα κόμματα μας παραπλανούν: «Είναι οι βασικές κατευθύνσεις της ΕΕ για την Παιδεία που και οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με συνέπεια υλοποιούν, η εμπορευματοποίηση - ιδιωτικοποίηση και η προώθηση αντιδραστικών αλλαγών, ώστε όλη η εκπαίδευση να υπηρετεί τις σημερινές ανάγκες της κερδοφορίας της πλουτοκρατίας» καλώντας σε αγώνες «για να μην υλοποιηθούν οι αντιδραστικές αλλαγές στην Παιδεία».

Ερώτημα: Ποιες αντιδραστικές αλλαγές;

1. Εάν το θέμα συζητηθεί εξ' αρχής, καλείται και το ΚΚΕ να συμβάλλει παραγωγικά, ώστε οι όποιες αλλαγές να πάψουν να είναι αντιδραστικές.

2. Είτε μας αρέσει είτε όχι, το Κεφάλαιο δεν καταργείται. Παρακάτω;

Σε αυτά να προσθέσουμε:

Η πλουτοκρατία και η εμπορευματοποίηση στην Παιδεία πώς ορίζεται; Με τη θέσπιση ιδιωτικών σχολείων και ΑΕΙ ή με τη δωρεάν προς όλους κακής ποιότητας δωρεάν παιδείας, που, ως γνωστόν, ευνοεί την άνθιση της Παραπαιδείας; Και εδώ έχουμε δύο τελείως διαφορετικές ποιοτικές παραμέτρους.

Το ιδανικό θα ήταν βεβαίως υψηλής ποιότητας δωρεάν παιδεία προς όλους, αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα παραμείνει μία ακόμη ουτοπία στους πόθους των τελευταίων ρομαντικών.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το άρθρο του Νίκου Φωτόπουλου «Χτίζονται Πολιτείες Απαίδευτων», που δημοσιεύθηκε και στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 15ης Νοεμβρίου 2008 προτείνοντας μοντέλα των Education Action Zones που εφαρμόστηκαν στη Βρετανία και των Ζones d' éducation prioritaire εκ Γαλλίας, επισημαίνοντας ότι οι δείκτες εκπαίδευσης και ανάπτυξης ανά περιοχές είναι συμφυείς, κατά συνέπεια, ο ήδη ταξικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης επιβαρύνεται και από μία σειρά τοπικών και περιφερειακών ανισοτήτων. Το μοντέλο αφορά στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και έχει να κάνει πολύ λίγο -έως καθόλου με ΤΕΙ και ΑΕΙ- και δεν είναι καινούργιο. Εφαρμόζεται στη Μεγάλη Βρετανία και στη Γαλλία από τις αρχές της δεκαετίας του '80.

Η διαφορά βέβαια είναι ότι η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος προαπαιτεί και ένα κράτος αποκεντρωμένο και ικανό να λειτουργήσει στην περιφέρεια, η οποία μονίμως εν Ελλάδι πάσχει από δυσανεξία εφ' όλης της ύλης και σε όλους τους τομείς, πόσο μάλλον στην Παιδεία.

Και επιπλέον ασχολείται μάλλον με το πρόβλημα ποιότητας στην Παιδεία της περιφέρειας με στόχο την είσοδο στα ΑΕΙ σε μια κοινωνία που αδυνατεί να απορροφήσει εργασιακά τους χιλιάδες αποφοίτους Ανώτερων και Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, με πρόσθετη τη σκιά της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Φαίνεται ότι η χώρα μας έχει μακρύ δρόμο ακόμα να διανύσει, ώστε στον αρχαίο της πολιτισμό να προσθέσει και κάτι ακόμη απ' το σύγχρονο, για να μπορεί στην αυγή της τρίτης χιλιετίας να καλείται ακόμη το κράτος - λίκνο της Ευρώπης.

Αd referandum και επί τω έργω. Για να θυμηθούμε κι άλλο τα λατινικά μας. Altissima quaeque flumina minimo sono labi. [1]

______________________

Σημειώσεις

[1] Οι βαθείς ποταμοί κυλούν με το μικρότερο δυνατό θόρυβο.

*Aναλύσεις των αποτελεσμάτων της εφαρμογής των Zones d’éducation prioritaire στα γαλλικά εδώ

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 14 Ιανουαρίου 2009

Griots – Αύξηση της Εντροπίας του Υπάρχοντος Συστήματος – Απόπειρες ερμηνείας – Λαϊκισμός.

Garry Winogrand, Άτιτλο, 1950

Κοινωνική Εντροπία.

Προσφάτως ο Σπίθας ονόμασε την κρίση που εμφανίστηκε τελευταία στα ελληνικά δρώμενα ως συστημική κρίση. Και όντως το φαινόμενο της βίας και της πολλαπλώς εκπεφρασμένης κοινωνικής αγανάκτησης χρήζει άλλης πολιτικής και κοινωνιολογικής ερμηνείας, προκειμένου να εξευρεθούν λύσεις επί της ουσίας, πολλώ δε μάλλον αφού απειλούμαστε κι από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.

Στη θερμοδυναμική, θεωρούμε ότι η εντροπία είναι μέτρο της αταξίας ενός συστήματος. Ας το μεταφέρουμε στην πολιτική ζωή επιχειρώντας να ερμηνεύσουμε κοινωνικές δομές. Εάν μια διάταξη στο χώρο, η οποία θεωρείται κανονική αποδιοργανώνεται, τότε η εντροπία ολόκληρου του συστήματος αυξάνει.

Τι θα μπορούσαμε εν προκειμένου να ονομάσουμε αποδιοργάνωση του κανονικού συστήματος; Απλοϊκό να πούμε ελαφρώς ότι τα φαινόμενα βίας αυξάνουν την εντροπία του συστήματος, γιατί και αυτά είναι απότοκο ενός κράτους διεφθαρμένου και μη-οργανωμένου, όπου οι θεσμοί δε λειτουργούν.

Άρα, η αύξηση της κοινωνικής εντροπίας βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με το οικονομικο-πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, που με τη σειρά του αδυνατεί πλέον να ελέγξει ή να ερμηνεύσει τις αλλαγές στον κοινωνικό ιστό.

Συστημική Επιστήμη.

Σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει η Βικιπαίδεια η συστημική είναι μια ολιστική Επιστήμη με κλάδο την Κυβερνητική που ως όρος ταράζει τα νερά στη μεταπολεμική κοινωνία.

Πιο συγκεκριμένα: [...Θεωρία συστημάτων είναι ένα διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο το οποίο παρέχει ένα ενοποιητικό, φιλοσοφικό πλαίσιο εννοιών για τη μελέτη ολοκληρωμένων συστημάτων, ανεξαρτήτως από τη διάσπαση τους σε πιο θεμελιώδεις δομικούς λίθους και λαμβάνοντας υπ' όψιν τις αλληλεπιδράσεις αυτών των θεμέλιων λίθων. Ο εν λόγω τρόπος σκέψης ονομάζεται ολισμός και αποτελεί το αντίθετο της προσέγγισης της μελέτης ενός συστήματος αποκλειστικά με αναγωγή του στα δομικά του μέρη, δηλαδή ενός άλλου τρόπου σκέψης που καλείται αναγωγισμός. Η θεωρία συστημάτων αναπτύχθηκε ως αντίδραση στον αναγωγισμό και στους περιορισμούς του...]

Άρα, δι' αυτής της λογικής, κάθε συστημική κρίση μπορεί να ερμηνευτεί διά της επιστήμης της Κυβερνητικής.

Αν θεωρήσουμε την κοινωνία ως ένα πολύπλοκο σύστημα με σύνθετη δομή που χαρακτηρίζεται από ισχυρή εξάρτηση και ποικιλομορφία μεταξύ των μερών του, τότε δεν είναι αναγκαίο να μεταβληθεί ολόκληρο το σύστημα. Αρκεί να μεταβληθεί επί της ουσίας μία και μόνο συνιστώσα του για να επηρεαστεί δραστικά και να μεταβληθεί και ολόκληρο το σύστημα και η εντροπία του. (Βλέπε π.χ. εξεγέρσεις στην Ελλάδα και διά της θεωρίας του ντόμινο, αντίστοιχες εξεγέρσεις στην Νότια Ευρώπη, Γαλλία ή Αμερική. Όμως στη Γαλλία οι φοιτητές είχαν πολύ συγκεκριμένα αιτήματα που έφεραν σε αμηχανία το κόμμα του Σαρκοζί).

Πολιτικές εφαρμογές.

Εάν υπάρξει θεωρητικά μια επί της ουσίας ποιοτική αλλαγή σε τμήμα του πολιτικού χώρου επηρεάζεται δραστικά κι ολόκληρος ο πολιτικός χώρος.

Είναι όντως αναγκαίο να υπάρξουν κι άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί, αφού οι υπάρχοντες (και εν προκειμένω η Αριστερά) φαίνονται να αποτυγχάνουν λίγο ως πολύ στην ερμηνεία των κοινωνικών εκρήξεων χρησιμοποιώντας παλιομοδίτικους όρους ή θωπεύοντας ηλικιακούς χώρους οδηγώντας εκόντες – άκοντες σε πολώσεις;

«Στη Δημοκρατία καμία μορφή βίας δεν είναι ανεκτή από καμία κοινωνική ή ηλικιακή ομάδα» (Αν.Αρ. Ηρακλείου)

Θεωρώ ότι αν υπάρξει δραστική ποιοτική αλλαγή σε τμήμα του υπάρχοντος πολιτικού χώρου (π.χ. ενός και μόνο κόμματος, όσο μικρή κι αν είναι η δύναμή του) θα επηρεαστεί δραστικά κι όλη η πολιτική ζωή. Αρκεί η αλλαγή αυτή να είναι ουσιαστική και ξεκάθαρη, που να προασπίζει τους θεσμούς δικαίου προτείνοντας λύσεις εφαρμόσιμες και με συναίσθηση της πραγματικότητας μέσω των κοινοβουλευτικών θεσμών.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με κατεξοχήν συναισθηματικούς ιθαγενείς – που επηρεάζονται τα μάλλα από το θυμικό τους είναι πιθανόν ουτοπικό να μιλάμε για άρδην ποιοτική αλλαγή στα ήθη, όταν ο πολιτικός λόγος (από όλους τους χώρους -πλην ελαχίστων μεμονωμένων φωνών) διέπεται από λαϊκισμό και δημαγωγία.

Εμείς οι Ελληναράδες.

Ησυχάζοντας λίγο από τα επεισόδια βλέπουμε στις ειδήσεις στα ΜΜΕ τίτλους όπως: «Κατακόρυφη άνοδος στις βιαιότητες στις ληστείες» κλπ, που μαθηματικά θα οδηγήσει ύπουλα σε ποιο λαϊκό αίτημα αν όχι στο «Θέλουμε αστυνομία ισχυρή που να προστατεύει τον πολίτη»; Κι αν στο κάτω – κάτω υπάρξει και αθώωση αργότερα του αστυνομικού που δολοφόνησε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, πιθανόν να περάσει και στα ψιλά, αν η Αστυνομία σκληρύνει τις μεθόδους της και μας «προστατεύει» αποτελεσματικότερα.

Μέχρι το επόμενο κρούσμα που θα μας συγκλονήσει. Γιατί όπως είπε κι ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή της Κυριακής «Σ' αυτή τη χώρα είμαστε επαγγελματίες συγκλονισμένοι.»

Συγκλονιζόμαστε και σήμερα απ' τις ειδήσεις για τα ύψη που θα εκτοξευθεί το Χριστουγεννιάτικο Τραπέζι. Απ' όσο όμως θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Καθαρή Δευτέρα συνηθίζουμε να «συγκλονιζόμαστε» για το ίδιο ακριβώς πράγμα. Κι ακούμε στα νέα για την εγκληματικότητα τα ίδια πανομοιότυπα πράγματα: «Ανθρωποκυνηγητό εξαπέλυσε η Αστυνομία για τη σύλληψη των κακοποιών».

Αλλά, αφού ταυτόχρονα μαθαίνουμε ότι άνοιξαν και οι χιονοδρομικές πίστες του Παρνασσού και των Γρεβενών και τα Πρωϊνάδικα και τα Μεσημεριανάδικα ζουν ακόμη και βασιλεύουν, ίσως η κρίση δεν είναι τόσο σοβαρή. Ή μήπως το αντίθετο;

Έχουμε τους πολιτικούς που εμείς εκλέξαμε και τα δικά μας χαρακτηριστικά φέρουν. Το να τα φορτώνουμε όλα σε αυτούς είναι άηθες.

Προς τι λοιπόν ο αποτροπιασμός της κοινής γνώμης, όταν ο Υπουργός Παιδείας το βράδυ του Σαββάτου της 6ης Δεκεμβρίου βρισκόταν σε λαϊκό κέντρο; Μήπως η πλειοψηφία των Ελλήνων συχνάζει σε κοντσέρτα του Μάλερ και ξημεροβραδιάζεται ακούγοντας μουσική κουαρτέττων εγχόρδων;

Ή έγιναν οι γέροντες άρδην χεβυμεταλλάδες για να αφουγκραστούν καλύτερα τα αιτήματα της νεολαίας; Αν έγιναν χεβυμεταλλάδες, ας προσέξουν καλά μην τους φύγει η καραμπογιά απ' το μαλλί και ξεπροβάλλει καμιά άσπρη τρίχα, γιατί θα γίνει ο χαμός.

Εκτός κι αν εμφανιστούν πρόωρα άσπρες τρίχες στην κόμη της νεολαίας απ' τα βάσανα που θα τους φέρει μια θέση στο δημόσιο, όταν οι χεβυμεταλλάδες γονείς τους γλείψουν πειστικά το μπάρμπα απ' την Κορώνη (είτε χεβυμεταλλά είτε fan των κλαρίνων είτε οπαδό μουσικής πεθαμενατζίδικης). Απίστευτο και όμως αληθινό! Συμβαίνει! Μπρρρρ!

Υ.Γ. Άκουσα κάποιες ανεπιβεβαίωτες φήμες ότι ο Άγιος Βασίλης δε θα φέρει φέτος στη νεολαία Play Station 3 και Nintendo. Πιάστηκε ως κουκουλοφόρος με τους επτά νάνους της Χιονάτης και πάει για εξακρίβωση στοιχείων. Αλλά δεν πειράζει. Πειράζει; Όταν όλη η νεολαία είναι σε τέτοιο βαθμό συνειδητοποιημένη πολιτικά, όπως σήμερα, απορρίπτει η ίδια αυτά τα καταναλωτικά ξεράσματα ομοίως και τις μάρκες στα επαναστατικά της ρούχα.

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 23 Δεκεμβρίου 2008

Αρχίζοντας από την Αλφαβήτα, όπου Άλφα = Αστυνομία και Βήτα = Βία

Αστυνομίας Γένεση.

Το 1884 ο Φρήντριχ Ένγκελς θα δημοσιεύσει το διάσημο βιβλίο του Η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους, αναλύοντας με ιστορικά παραδείγματα πώς περνούμε από τη φυλετική κοινωνία στην πολιτική, πώς διαχειρίζονται οι πηγές πλούτου για να οδηγήσουν στις ταξικές διαφορές με τη δημιουργία τάξεων και κοινωνικής διαστρωμάτωσης μέσα από τα στάδια που χαρακτηρίζει ο ίδιος Άγρια Κατάσταση, Βαρβαρότητα και Πολιτισμός. Όταν ιδρύεται κράτος, συγκροτείται και αστυνομία. Αναφέρει λοιπόν:

Οι Αθηναίοι ίδρυσαν λοιπόν ταυτόχρονα με το κράτος τους και αστυνομία, μια σωστή χωροφυλακή από πεζούς και έφιππους τοξότες κυνηγούς της υπαίθρου (Landjager), όπως τους λένε στη Νότια Γερμανία και στην Ελβετία. Η χωροφυλακή αυτή όμως σχηματίστηκε από δούλους. Τόσο εξευτελιστική φαινόταν στον ελεύθερο Αθηναίο αυτή η υπηρεσία του χωροφύλακα που προτιμούσε να τον συλλαμβάνει ο οπλισμένος δούλος παρά να ασχολείται ο ίδιος με τέτοιες ατιμωτικές πράξεις. Εδώ εκφράζεται ακόμα η παλιά νοοτροπία των γενών. Το κράτος δεν μπορούσε να υπάρχει χωρίς την αστυνομία, ήταν, όμως, ακόμα νέο και δεν είχε ακόμα αρκετό ηθικό κύρος για να κάνει σεβαστό ένα επάγγελμα που αναγκαστικά φαινόταν ατιμωτικό στα πρώην μέλη του γένους.

Ο Ένγκελς δε θα αναφερθεί στο διάσημο βιβλίο του για το ότι Σκύθες χωροφύλακες αναλάμβαναν καθημερινά να συγκεντρώνουν τους Αθηναίους στην Εκκλησία του Δήμου, όταν η πολιτική απάθεια έπαιρνε διαστάσεις ανησυχητικές. Ο συμμετέχων στα κοινά έπαιρνε μίσθιο μιας δραχμής. Κρατώντας ένα σχοινί βαμμένο με μίνιο οι Σκύθες χωροφύλακες μάζευαν τους αποσκιρτήσαντες από τη δημόσια συγκέντρωση. Ο φέρων μίνιο στο χιτώνα του πολίτης δεν έπαιρνε το μέρισμά του από το δημόσιο μισθό, ως αδιάφορος στα κοινά. Αλλά φυσικά, άλλα πραγματεύεται ο Ένγκελς στο πόνημά του. Πιο κάτω θα πει:

Το δεύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η εγκαθίδρυση μιας δημόσιας εξουσίας, που δεν συμπίπτει πια άμεσα με τον αυτοοργανωμένο σε ένοπλη δύναμη πληθυσμό. Αυτή η ιδιαίτερη δημόσια εξουσία χρειάζεται, γιατί από τότε που διασπάστηκε η κοινωνία σε τάξεις έγινε αδύνατη μια αυτενεργός ένοπλη οργάνωση του πληθυσμού. Και οι δούλοι ανήκουν στον πληθυσμό. Οι 90.000 αθηναίοι πολίτες αποτελούν μονάχα μια προνομιούχα τάξη απέναντι στους 365.000 δούλους. Ο λαϊκός στρατός της αθηναϊκής δημοκρατίας ήταν μια αριστοκρατική δημόσια εξουσία απέναντι στους δούλους και τους χαλιναγωγούσε. Αλλά για να χαλιναγωγούνται οι πολίτες, έγινε απαραίτητη, όπως είπαμε πιο πάνω, η χωροφυλακή. Αυτή η δημόσια εξουσία υπάρχει σε κάθε κράτος. Δεν αποτελείται μονάχα από οπλισμένους ανθρώπους, αλλά και από υλικά εξαρτήματα, από φυλακές και κάθε λογής ιδρύματα καταναγκασμού που ήταν άγνωστα στην κοινωνία των γενών. Μπορεί η δημόσια αυτή εξουσία να είναι πολύ ασήμαντη, σχεδόν μηδαμινή σε κοινωνίες με ανεξέλικτες ακόμα τις ταξικές αντιθέσεις και σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως γίνεται κάπου και κάποτε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ενισχύεται όμως στο βαθμό που οξύνονται οι ταξικές αντιθέσεις μέσα στο κράτος και στο βαθμό που τα κράτη που συνορεύουν μεταξύ τους γίνονται μεγαλύτερα και πολυπληθέστερα. Ας δούμε μόνο τη σημερινή μας Ευρώπη, όπου η ταξική πάλη και ο ανταγωνισμός για κατακτήσεις ανέβασαν τη δημόσια εξουσία σε τέτοια ύψη, που απειλούν να καταβροχθίσουν ολόκληρη την κοινωνία, ακόμα και το κράτος.

Για να διατηρείται αυτή η δημόσια εξουσία χρειάζονται οι εισφορές των πολιτών — οι φόροι. Οι φόροι ήταν τελείως άγνωστοι στην κοινωνία των γενών. Εμείς όμως σήμερα ξέρουμε να πούμε πολλά γι' αυτούς. Με την πρόοδο του πολιτισμού δεν φτάνουν πια ούτε κι αυτοί. Το κράτος εκδίδει γραμμάτια για το μέλλον, κάνει δάνεια, κρατικά χρέη. Η γρια-Ευρώπη έχει πικρή πείρα και απ' αυτά.

Η γριά Ευρώπη του Ένγκελς ήταν αρκετά πιο νεαρή, αφού το βιβλίο γράφτηκε το 1884 και σίγουρα έχουμε πολλά ακόμη να πούμε και πολλά ιστορικά παραδείγματα να δώσουμε πικρής εμπειρίας επί των φόρων για τη διατήρηση της δημόσιας εξουσίας.


Βίβλος Γενέσεως ΜΑΤ και ΜΕΑ

Αλλά τι γίνεται εν Ελλάδι με την ίδρυση των ΜΑΤ και ΜΕΑ; Ένα αποκαλυπτικότατο χρονικό μας δίνεται εδώ, όπου ο απόστρατος αξιωματικός της αστυνομίας πόλεων Ηλίας Ψυχογιός, με μακρόχρονη πορεία από το 1945 στην προδικτατορική καταστολή συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων στα Ιουλιανά και στο Πολυτεχνείο, θα αναλάβει μεταδικτατορικά την οργάνωση του καινούργιου σώματος καταστολής:

Δεν υπήρχε πρότυπον, τίποτα. Το βασικό, τους έλεγα εγώ, είναι να φτιάξουμε μια δύναμη που θα απασχολείται αποκλειστικά (ή σχεδόν αποκλειστικά) με το θέμα αυτό. Να υπάρχουν 100 άνδρες και, όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε κάποια συνάθροιση, να καλούμε αυτούς κι όχι άλλους θα πει ο Ηλίας Ψυχογιός, ο οποίος πιο κάτω θα πει:

Ως αρχική ιδέα χρησιμοποίησε όσα είχε δει στην Αμερική, επέφερε όμως αλλαγές για να τα προσαρμόσει "στα ελληνικά δεδομένα". Ενίσχυσε, λχ, το βάθος της αστυνομικής παράταξης που έρχεται αντιμέτωπη με τους διαδηλωτές: "Τους μάζεψα όλους μαζί, για να μην μπορούνε να μας διασπάσουν, μπροστά οι ψηλοί και οι πιο δυνατοί". Κάποιες από τις ιδέες του, όπως η "σφήνα" (για τον διεμβολισμό των συγκεντρώσεων και την "ριζικήν μεταβολήν της ψυχολογίας των εις το κέντρον της μάζης ευρισκομένων"), ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν στην πράξη.
…
"Οι αναρχικοί έλαβαν ένα καλό μάθημα. Αντελήφθησαν ότι το Κράτος είναι πανίσχυρον και όποιος αντιτάσσεται προς τας επιταγάς του, υφίσταται σοβαράς συνεπείας"
...
Αργότερα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τα ΜΕΑ θα υποκαταστήσουν προσωρινά τα ΜΑΤ, ως αιχμή του δόρατος της πολιτικής καταστολής. Ντυμένοι με πολιτικά, οι άνδρες τους μπορούσαν να διαλύουν στα μουλωχτά ανεπιθύμητες συγκεντρώσεις (όπως του κινήματος για το στρατό), χωρίς να εκτίθεται δημόσια η πολιτική ηγεσία της "Αλλαγής".

Τι είναι λοιπόν τα ΜΑΤ και τίνι τρόπω εκπαιδεύονται; Μα δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία ότι είναι σώμα καταστολής.



Η Δολοφονία ενός 16άχρονου και η ιερόσυλη καπηλεία της.

Πάμε τώρα στο δολοφόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σε άρθρο της (9.12.2008) τον περιγράφει ως το λάθος άνθρωπο στην λάθος θέση με modus vivendi το «πρώτα πυροβόλησε και μετά ρώτα». Προς τι λοιπόν η έκπληξη για το αμετανόητον και για την έλλειψη συγγνώμης για το 16χρονο; Ο Πάσχος Μανδραβέλης στο άρθρο του Πότε ξεκίνησε το «κακό»; θα το περιγράψει ούτε λίγο ούτε πολύ ως χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Φαίνεται όμως ότι έχουμε τόσο πολύ εθιστεί στο show που αδυνατούμε πλέον να αντιληφθούμε εγκαίρως τα ουσιώδη, τα οποία περνούν στα ψιλά γράμματα και αποτελούν στόχο χλευασμού από την «επαναστατημένη – ενεργή πλειοψηφία» απέναντι σ' «εμάς τους συμβιβασμένους».

Με μια μικρή λεπτομέρεια όμως: Κάποιοι από «εμάς τους συμβιβασμένους» αρνηθήκαμε θέση στο Δημόσιο, όταν διοριζόμαστε -χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη και χωρίς εχέγγυα καλύτερου μέλλοντος- όταν «ο επαναστάτης» σύντροφος Αλέξης Τσίπρας έπαιρνε το δαχτυλίδι του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να είναι εκλεγμένος, για να βαφτίζει αυθαίρετα την ψυχολογία του όχλου που βανδαλίζει ως «λαϊκή εξέγερση» βγαίνοντας προς άγραν ψήφων από τη νεολαία.

Mε δεδομένη τη στάση μιας Κυβέρνησης που αποδείχθηκε ανίκανη έως και σ' αυτούς που την πίστεψαν, πόσο μάλλον σ' εμάς, με μια αξιωματική αντιπολίτευση που ακολουθεί τη γνωστή τακτική "Πέσε εσύ ν' ανέβω εγώ" και το ΚΚΕ με σταθερή κι άκαμπτη γραμμή απ' το '74 κι εδώθε να περιμένει να πέσει ο καπιταλισμός, μόνη ελπίδα φαινόταν να απομένει η Ανανεωτική Αριστερά.

Λαϊκή εξέγερση όμως, δεν υπάρχει χωρίς κεντρικά αιτήματα και οκτάχρονοι πιτσιρικάδες που βγαίνουν στους δρόμους και πετροβολούν δεν είναι Γαβριάδες στην κομμούνα των Παρισίων.

Δεν αλώθηκε καμιά Βαστίλλη. Αντίθετα, δίνονται ερείσματα να χτιστούν περισσότερες. Γιατί η Βία γεννά Βία. Και όσο αυτή γενικεύεται από τα πλήθη, τόσο περισσότερο θα θεωρηθεί αργότερα τεχνηέντως αναγκαία η εκ του Κράτους. Και τέτοια έχουμε δει με την κατάφωρη καταστρατήγηση των θεσμών στην Ελλάδα, την απαξίωση του ανθρώπου, την εξαθλίωση. Απεκδυόμενοι την ταυτότητα του ανθρώπου, δεν μπορούμε μετά ως άνθρωποι να αξιώνουμε ή να απαιτούμε. Απλώς θα επαιτούμε. Και «beggars can't be choosers».

Πολύ ενδιαφέρουσα, κατά την άποψή μου, συζήτηση εξελίσσεται στο ιστολόγιο του Σπίθα, ενώ ο Pølsemannen μας καλεί να σκεφτούμε.

John Gutmann, The Jump, 1939, Courtesy Castelli Graphics



© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 11 Νοεμβρίου 2008

Υγείαν έχω, το αυτό και δι' υμάς ποθώ.

Καλορίζικος. Να ζήση
Ο νηός γάϊδαρος, ν' αξίνη.
Να σου ζήση, να σου γίνη
Ως καθώς επιθυμάς.

Να σου αξένουνε τ' αυτιά του,
Και ναν' τα συχνοτσουλώνη.
Να χοντρένη, ν 'αψηλώνη,
Ως καθώς επιθυμάς.

Να σου ζήση. Ο Θειός να κάμη
Να σου ζήση ο γάϊδαρός σου.
Ναν τον έχης πάντα ομπρός σου
Ως καθώς επιθυμάς.

Να σου ζήση ο γάϊδαρός σου
Και να ζήσης κι η αφεντιά σου,
Ναν τον έχης στη δουλειά σου
Ως καθώς επιθυμάς.

Ανδρέας Λασκαράτος, Συχαριάσματα Εις Γενέθλια Γαϊδάρου

Κατα - κατα- κατα - REO

Μπας και είμαι μάγισσα ή προφήτης;


«Γιατί χαίρεται ο ήλιος και χαμογελάει, πατέρα;»


Αναρ(ω)τήθηκε η Αστερόεσσα στον Οίκο Αντοχής.

Ηγερίες

Émile-Antoine Bayard, Gavroche (Γαβριάς), εικονογράφηση από το βιβλίο του Β. Ουγκώ, Les Μisérables (Oι Άθλιοι)

Τραγουδώ χειμώνα – θέρος

σ' αυτό φταίει ο Βολταίρος.

Φτώχεια έχω για προικιό

γράψε λάθος του Ρουσσώ.

Βίκτωρ Ουγκώ, διά στόματος Γαβριά, "Οι Άθλιοι".

Claude Lorrain, H Ηγερία θρηνεί το Νουμά, 1669, Galleria Nazionale di Capodimonte, Ιταλία - Νάπολη

"Όταν η κοινωνία τρέχει τον κατήφορον της διαφθοράς, μη διηγείσαι κακοήθη συμβάντα, μήτε κατηγορώντας τα· επειδή τότε κανείς δεν ψηφά την κατηγορίαν σου, αλλά καθένας εμψυχώνεται βλέποντας ότι έχει συντρόφους." - Ανδρέας Λασκαράτος.

Ενοχλούμαι από την απαξίωση του πολιτικού βίου κι απ' το λιντσάρισμα των πολιτικών προσώπων σε τηλεόραση, ιστολόγια, ραδιόφωνo και Tύπο.

Ενοχλούμαι από τα παρα-πολιτικά πυρά και τον αμετροεπή καταγγελτικό λόγο, που στόχο έχουν να κερδίσουν μεγάλες ακροαματικότητες.

Έχοντας μάθει να διοχετεύουμε το θυμό μας σε κορωνίδες και με την υπερχρήση των θαυμαστικών ξεχάσαμε το νόημα των αποσιωποιητικών και της τελείας.

Όμως η εκφορά της απαξίας δεν οδηγεί σε αξιώσεις, με τον ίδιο τρόπο που η ασχήμια ή η συχνή προβολή του ανήθικου δεν παράγουν ομορφιά ή ήθος.

Αντίθετα, το ανήθικο, το κραυγαλέο ή το άσχημο μπορούν να παράξουν ομορφιά διαδραστικώς μόνο όταν ο λόγος αλλάζει και η άνους κραυγή απαντηθεί με επιχειρηματολογία και ήθος -χωρίς ο λόγος να πέφτει στην παγίδα του ηθικολογικού.

Ήταν απαγορευμένο στην αρχαία Αθήνα της ακμής όσοι αγόρευαν στην Εκκλησία του Δήμου να χειρονομούν υπερβολικά. Ύστερα από την τυραννία των Τριάκοντα άρχισε πλέον να γίνεται συνήθης και η αλλαγή στη σημειολογία των κινήσεων.

Οι δημαγωγοί ανέκαθεν χρησιμοποιούν το «πιασάρικο» και το εύπεπτο για να κερδίσουν κοινό, ένα παζάρεμα με το συναίσθημα των μαζών που αγγίζει το ίδιο τη γιαγιά που παρακολουθεί το σήριαλ του Φώσκολου, τη θεια μου τη Μαρίτσα που πήγε φυλακή ως κομμουνίστρια γιατί δεν υπέγραφε δήλωση, μέχρι το παιδί που ζει ημι-προστατευμένο σε μια μπάσταρδη δεοντολογία καλής συμπεριφοράς με ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης και αντι-βίας από τη μια και παιχνίδια στον υπολογιστή όπου η εξολόθρευση των κακών πριμοδοτείται με πόντους από την άλλη.

Αξιώνω λόγο που διέπεται από κάποιες αρχές σημαίνει ότι και ο δικός μου λόγος οφείλει να στηρίζεται στις αρχές που αξιώνω από τους άλλους.

Andrei Tarkovski, Σκηνή από την ταινία Offret (Θυσία), 1986. Στο ρόλο του Alexander o Erland Josephson. Little Man o Tommy Kjellkvist.

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 26 Οκτωβρίου 2008

Πολιτικά Ψευδοδιλήμματα

Συνοψίζοντας.

Εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και κατόπιν εξαγγελίας αντιλαϊκών φορολογικών μέτρων από την Κυβέρνηση αποφασίζεται (επιτέλους) από τις εισαγγελικές αρχές διερεύνηση της εκκλησιαστικής περιουσίας του Αγίου Όρους.

Το γιατί επιλέγεται η συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να αποδειχθεί αν το ελληνικό κράτος λειτουργεί καισαροπαπικά ή παποκαισαρικά είναι ένα άλλο ζήτημα που δημιουργεί σκεπτικισμό. Το θέμα ήταν ανοιχτό και παρόν ήδη από τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους, όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος για λόγους σκοπιμότητος προήδρευσε στη Σύνοδο της Νικαίας, που οδήγησε και στην από εκκλησίας αγιοποίησή του.

Η έρευνα οδηγεί σε εκπλήξεις (;) και ένα ακόμη σκάνδαλο με εμπλοκή πολιτικών προσώπων. Απόδειξη πως η ηθοποίηση ή η αγιοποίηση ακόμη εξαγοράζονται.

Το ειδησιογραφικό κλίμα αλλάζει και η εκλογολογία με τις σφυγμομετρήσεις για το ποιο κόμμα προηγείται στην πρόθεση ψήφου δίνει τη θέση του στη δικαστική διερεύνηση του υπό αποκάλυψιν σκανδάλου του Βατοπεδίου.

Οι επιφορτισμένοι με καθήκοντα εισαγγελείς να πράξουν το αυτονόητο, να εκτελέσουν δηλαδή ευσυνείδητα την εργασία τους, κ. Σωτηροπούλου και κ. Κολιούσης παραιτούνται από την υπόθεση και από το δικαστικό σώμα, όταν παρακωλύθηκαν στο έργο τους. (Να υπενθυμίσουμε ότι ο κ. Ηλ. Κολιούσης τον Ιούνιο του 2007, όταν με κλήρωση βρέθηκε στην έδρα του Τριμελούς Εφετείου κακουργημάτων Αθηνών δίκασε τους κατηγορουμένους για την υπόθεση της ΔΕΚΑ και είχε δηλώσει τότε ότι «κανείς, ούτε ο πρωθυπουργός της χώρας δεν μπορεί να επηρεάσει την κρίση των Ελλήνων δικαστών». Η δε κ. Ε. Σωτηροπούλου σημειωτέον δε θεμελιώνει δικαίωμα συνταξιοδότησης, αντίθετα με τα λεγόμενα της κ. Ψαρούδα - Μπενάκη στη χθεσινή τηλεοπτική συζήτηση Λαβύρινθος της ΕΤ 3 με συμμετοχή των κ.κ. Πετσάλνικου και Κουβέλη. Βλέπε και σημερινό ρεπορτάζ της Μίνας Μουστάκα, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ).

Δε θα σταθώ στο αν τους ασκήθηκαν ή όχι πιέσεις από πολιτικά πρόσωπα ή από την προϊσταμένη αρχή τους, και παρουσιάστηκαν ως μη ευπειθείς στην υπαλληλική ιεραρχία, κατά τα λεγόμενα της κ. Ψαρούδα – Μπενάκη, γιατί το θεωρώ ήσσονος σημασίας. Όταν οι εισαγγελείς φέρουν αμελλητί -κατά το νόμο- το θέμα στη Βουλή, ως μη αρμόδιοι από το Σύνταγμα να προχωρήσουν στην υπόθεση, αφού εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, ο κ. Σανιδάς αποφαίνεται απαραδέκτως και παρανόμως, όταν τους ζητά να συνεχίσουν την έρευνα. Άρα, πιέσεις τους ασκήθηκαν, αν όχι από πολιτικά πρόσωπα, από την προϊσταμένη αρχή τους και αυτό είναι γεγονός de facto.

Η κυβέρνηση για να χρησιμοποιήσω και φρασεολογία του Χ. Βερελή, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ σε άλλη τηλεοπτική συζήτηση με τον Κ. Αγοραστό της Ν.Δ. και το Φ. Κουβέλη του ΣΥΝ θα παράξει, πιεσμένη από τα γεγονότα όχι πολιτική αλλά επικοινωνιακές εικόνες. Θα ζητήσει δηλαδή τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, όταν ο πρωθυπουργός, πριν από λίγο μόλις καιρό μας δήλωνε ότι οι εξεταστικές επιτροπές δεν τελεσφορούν επί της ουσίας.

Τι γνωρίζουμε από τα τηλεοπτικά μέσα για τις διαφορές αυτών των δύο επιτροπών;

Η εξεταστική επιτροπή απαιτεί πλειοψηφία 120 βουλευτών σε φανερή ψηφοφορία και αποδίδει πολιτικές ευθύνες.

Η προανακριτική επιτροπή ή κατά κ. Σταθόπουλο, πρώην υπουργό Δικαιοσύνης προκαταρτική της προανάκρισης επιτροπή της Βουλής δεν λειτουργεί ως επί της ουσίας προανακριτική, αλλά διερευνά κατά πόσον μπορεί να συσταθεί φάκελλος με στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα στο Ειδικό Δικαστήριο. Η ψηφοφορία είναι μυστική και απαιτείται πλειοψηφία 151 βουλευτών που θα αποδώσουν σε πρόσωπα ποινική ευθύνη.

Εάν μέλη κυβέρνησης φέρουν ποινική ή πολιτική ευθύνη για πράξεις τους που ζημιώνουν το δημόσιο συμφέρον, το μόνο όργανο να αποφανθεί και να γνωμοδοτήσει είναι το Κοινοβούλιο με τη σύσταση αναλόγως προανακριτικής ή εξεταστικής επιτροπής. Σε κάθε περίπτωση δε αποδεδειγμένης ατασθαλίας μελών κυβερνήσεως ο Πρωθυπουργός σαφώς και ρητώς φέρει πολιτική ευθύνη για τις επιλογές του.

Είναι λοιπόν κατ' εμέ σαφές ότι εάν όντως υπάρχει πολιτική βούληση διαφάνειας στον πολιτικό βίο και η περί πολλού ηθοποίηση της πολιτικής ζωής έχει και κάποιο νόημα στην πράξη, τότε οι επιτροπές πρέπει να λειτουργήσουν και οι δύο και εκ παραλλήλου.

Σαφέστατο επίσης ότι όπως διαμορφώνεται το πολιτικό κλίμα, μόνο εκλογές δεν μπορούμε να ζητάμε άμεσα, αφού πέραν της πενταετίας ή δύο κοινοβουλευτικών περιόδων ποινικά αδικήματα των πολιτικών προσώπων παραγράφονται.

Τι αναμένεται να γίνει; Να αρχίσει το έργο της η εξεταστική επιτροπή από τον Ιανουάριο του 2009 και σύμφωνα με βεβαιώσεις υψηλών στελεχών της ΝΔ να περατωθεί το έργο τους εντός ενός μηνός, ώστε να προχωρήσουμε αν χρειαστεί στη σύσταση της προανακριτικής επιτροπής, όταν για να ανοιχθούν τραπεζικοί λογαριασμοί χρειάζεται περίοδος περίπου ενός τετραμήνου;

Μα ήδη από το Φεβρουάριο μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο για τις ευρωεκλογές.

Υπόθεση εργασίας: Έστω ότι όλα τα αντιπολιτευτικά κόμματα συναινούν και ψηφίζουν τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Αφού η Κυβέρνηση εμφανίζει αυτοδυναμία για να υπερψηφιστεί παρόμοια πρόταση απαιτούνται διαρροές από το κυβερνών κόμμα.

Το κατά πόσον ενδεχόμενες τέτοιες διαρροές θα σημάνουν και πολιτική αυτοχειρία των όποιων ανταρτών κατά κ. Ψαρούδα – Μπενάκη δε χρήζει εμβριθούς αναλύσεως. Μάλλον η «νομιμότητα της ιεραρχίας εξασφαλίζει και το ηθικά αποδεκτό». Μας το δήλωσε και πριν από λίγο καιρό ο κ. Βουλγαράκης. Αυτό όμως που κανείς δε δηλώνει είναι ότι οι νόμοι υπάρχουν ακριβώς επειδή δε ζούμε σε κράτος δικαίου, γιατί τότε δε θα χρειάζονταν παραθυράκια νόμων και τροποποιήσεις για να αποδείξουν ένα ακόμη αυτονόητο: Ότι το δίκαιο και όχι το νόμιμο είναι το ηθικά αποδεκτό.

Και στους περί δικαίου λόγους ή μύδρους πολιτική επιζήμια για τον τόπο δεν παραγράφεται μετά το πέρας της πενταετίας, αλλιώς θα συνεχίζονται επ' άπειρον οργουελικές αναλύσεις τύπου Φάρμας των Ζώων αν όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά τα γουρούνια πιο ίσα από τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας.

Τελικά, δύο ευσυνείδητοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης ήταν αρκετοί για να αναγκάσουν τον πρωθυπουργό να δει την αναγκαιότητα της διερεύνησης του θέματος από τη Βουλή, αφού δεν υπέκυψαν σε πιέσεις άνωθεν. Οψόμεθα!

______________________________

Το άρθρο 86 του Συντάγματος:

1. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων.
2. Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3. Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα και τα αδικήματα της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση, προανάκριση ή εξέταση.
3. Πρόταση άσκησης δίωξης υποβάλλεται από τριάντα τουλάχιστον βουλευτές. Η Βουλή, με απόφασή της που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών συγκροτεί ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, διαφορετικά, η πρόταση απορρίπτεται ως προδήλως αβάσιμη. Το πόρισμα της επιτροπής του προηγούμενου εδαφίου εισάγεται στην Ολομέλεια της Βουλής, η οποία αποφασίζει για την άσκηση ή μη δίωξης. Η σχετική απόφαση λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος. Με τη διαδικασία και την πλειοψηφία του πρώτου εδαφίου της παραγράφου αυτής η Βουλή μπορεί οποτεδήποτε να ανακαλεί την απόφασή της ή να αναστέλλει τη δίωξη, την προδικασία ή την κύρια διαδικασία.
4. Αρμόδιο για την εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων σε πρώτο και τελευταίο βαθμό είναι, ως ανώτατο δικαστήριο, Ειδικό Δικαστήριο που συγκροτείται για κάθε υπόθεση από έξι μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και επτά μέλη του Αρείου Πάγου. Τα τακτικά και αναπληρωματικά μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου κληρώνονται, μετά την άσκηση δίωξης, από τον Πρόεδρο της Βουλής σε δημόσια συνεδρίαση της Βουλής, μεταξύ των μελών των δύο ανώτατων αυτών δικαστηρίων, που έχουν διορισθεί ή προαχθεί στο βαθμό που κατέχουν πριν από την υποβολή πρότασης για άσκηση δίωξης. Του Ειδικού Δικαστηρίου προεδρεύει ο ανώτερος σε βαθμό από τα μέλη του Αρείου Πάγου που κληρώθηκαν και μεταξύ ομοιόβαθμών ο αρχαιότερος. Στο πλαίσιο του Ειδικού Δικαστηρίου της παραγράφου αυτής λειτουργεί Δικαστικό Συμβούλιο που συγκροτείται για κάθε υπόθεση από δύο μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας και τρία μέλη του Αρείου Πάγου. Τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου δεν μπορεί να είναι και μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου. Με απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου ορίζεται ένα από τα μέλη του που ανήκει στον Αρειο Πάγο ως ανακριτής. Η προδικασία λήγει με την έκδοση βουλεύματος. Καθήκοντα εισαγγελέα στο Ειδικό Δικαστήριο και στο Δικαστικό Συμβούλιο της παραγράφου αυτής ασκεί μέλος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου που κληρώνεται μαζί με τον αναπληρωτή του. Το δεύτερο και τρίτο εδάφιο της παραγράφου αυτής εφαρμόζονται και για τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου ενώ το δεύτερο εδάφιο και για τον εισαγγελέα. Σε περίπτωση παραπομπής προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου συμπαραπέμπονται και οι τυχόν συμμέτοχοι, όπως νόμος ορίζει.
5. Αν για οποιονδήποτε άλλο λόγο, στον οποίο περιλαμβάνεται και η παραγραφή, δεν περατωθεί η διαδικασία που αφορά δίωξη κατά προσώπου που είναι ή διετέλεσε μέλος της Κυβέρνησης ή Υφυπουργός, η Βουλή μπορεί, ύστερα από αίτηση του ίδιου ή των κληρονόμων του, να συστήσει ειδική επιτροπή στην οποία μπορούν να μετέχουν και ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί για τον έλεγχο της κατηγορίας.

Update, Αθήνα, 22 Οκτωβρίου 2008

Έφτασε σήμερα στη Βουλή ο φάκελλος για την υπόθεση του Βατοπεδίου, λίγες ώρες πριν από την ψηφοφορία από τη Βουλή για τη σύγκληση Εξεταστικής Επιτροπής, η οποία προβλέπεται για σήμερα τα μεσάνυχτα. Η τρίτη εισαγγελέας που ερευνά την υπόθεση κ. Ευσταθία Σπυροπούλου θεώρησε ότι ο φάκελλος έπρεπε να διαβιβαστεί με ενεργοποίηση του άρθρου 86 του Συντάγματος "Περί Ευθύνης Υπουργών", όπως και οι υπό παραίτησιν εισαγγελείς κ.κ. Ηλίας Κολιούσης και Ελένη Σωτηροπούλου. Εντούτοις, με αξιολόγηση του κ. Σανιδά, ο φάκελλος έφτασε με ενεργοποίηση του άρθρου 147 της Ποινικής Δικονομίας, το οποίο προβλέπει τα κάτωθι:

Άρθρο 147. - Αντίγραφα.

Αντίγραφα των αποφάσεων, των διατάξεων, των πρακτικών, των βουλευμάτων, καθώς και κάθε εγγράφου της ποινικής διαδικασίας δίνονται μετά το τέλος της σε κάθε διάδικο της ποινικής δίκης, ενώ σε οποιονδήποτε άλλον που έχει συμφέρον δίνονται με αίτησή του και με έγκριση του προέδρου του δικαστηρίου ή του πταισματοδίκη. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 101, 104, 107 και 108• σε οποιονδήποτε τρίτο που έχει έννομο συμφέρον είναι δυνατό να δοθούν αντίγραφα με ομόφωνη έγκριση του ανακριτή και του εισαγγελέα.

© Eλένη Καλλιανέζου

Ιλαροτραγωδίες και ο Κλαυσίγελως της Ξενητεμένης

O εις εξ’ αυτών τάσσεται υπέρ της συνθήκης της Λισσαβόνας και προτείνει δημοψήφισμα για την επικύρωση ή απόρριψή της από τον ελληνικό λαό.
Ο έτερος Καππαδόκης και πρώην πρωθυπουργός (και αυτός υπέρ της συνθήκης) κάνει συστάσεις. «Κακό παιδί», του λέει. «Ο μπαμπάς σου δε θα το έκανε αυτό». Και με την ίδια τη φρασεολογία του πρώην πρωθυπουργού και νυν εκτός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ: «Με έκπληξη πληροφορήθηκα ότι μετά από απόφασή σου το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την κύρωση της Νέας Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διαφωνώ. Η πρακτική των κυβερνήσεων τόσο του πατέρα σου όσο και των δικών μου ήταν η κύρωση των Συνθηκών από τη Βουλή. Τούτο γιατί η Ελλάδα χρειάζεται να ισχυροποιήσει τη θέση της στην Ένωση και να είναι χώρα που επηρεάζει τις εξελίξεις».
Και αφού ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε στη Βουλή μεγαλοφώνως ότι ο ηγέτης του 21ου αιώνα επιθυμεί την ενεργή συμμετοχή ενημερωμένων πολιτών σε μια συνθήκη που αναιρεί στην ουσία την ίδια τη δημοκρατία, (ενημέρωση και ενεργή συμμετοχή σε τι; «Ελεύθερα αποφασίζω και ψηφίζω να σταματήσω εφεξής να ψηφίζω», θέση αρχής που βεβαίως διαφέρει από τις θέσεις Σημίτη του «δε σου πέφτει λόγος να ενημερωθείς και να ψηφίσεις για το ότι θα πάψεις να ψηφίζεις»), δηλώνει αργότερα από τη Βάλμη Ηλείας σε επερώτηση για τη διαγραφή Σημίτη:
«Μοναδικός στόχος και μοναδική μου έγνοια, μοναδική έγνοια ολόκληρης της παράταξης, είναι να απαλλάξουμε τη χώρα από ένα άθλιο κατεστημένο συγκεκριμένων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων, που έχουν ως προστάτη τον κ. Καραμανλή και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας». Πρόταση τουλάχιστον πιο αληθοφανής απ’ τις άλλες του δηλώσεις: «Μοναδικός μας στόχος είναι να αλλάξουμε την Ελλάδα και να ξαναφέρουμε το χαμόγελο και την ελπίδα στα πρόσωπα των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Να κάνουμε την Ελλάδα χώρα Δικαιοσύνης, ευημερίας, ανάπτυξης, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς», παραλείποντας βέβαια να δηλώσει το ευκόλως εννοούμενο «ακολουθώντας ακριβώς την ίδια πολιτική του προστάτη του άθλιου κατεστημένου των συγκεκριμένων οικονομικών παραγόντων ή έτι αθλιοτέρα, αφού ο τρισάθλιος πρωθυπουργός δε δηλώνει και την αλληλεγγύη του στους συντρόφους βιομηχάνους, όπως εμείς, με στόχο το χαμόγελο και την ελπίδα στα πρόσωπα των Ελλήνων και των Ελληνίδων ή κάποιων εξ’ αυτών».
Δε γνωρίζω αν οι προθέσεις Παπανδρέου, όπως διαφαίνονται μέσα από τις δηλώσεις του, έφεραν χαμόγελα στα πρόσωπα των Ελλήνων. Στο δικό μου όμως πρόσωπο, της Ελληνίδας ξενητεμένης, χαμόγελο θυμηδίας έφεραν για την πασιφανή ηλιθιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την ψευδεπίφαση δημοκρατικότητας στο νέο ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ και κλαυσίγελω για τον ομαδικό αβδηρητισμό των Ελλήνων που χάσκοντες και μουρμουρίζοντες για τα ενίοτε οικονομικά καπελώματα, πνίγουν τον πόνο τους μπροστά στις οθόνες της τηλεόρασης, αλλαλάζοντες για το ποδόσφαιρο. Και επί χούντας εξάλλου αυτό γινόταν.

© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen, 16 Ιουνίου 2008