O Βοσκός, Ο Πιστός του Φίλος, Ο κυρ-Μήτσος κι ο Τοτός κι ένα Ιντερλούδιο για τις Ευρωεκλογές

Ο Βοσκός.

«Κάλλιο λάχανο με γλύκα, παρά ζάχαρη με πίκρα» [1]




Πολιτικό intermezzo [2]




__________________________________

[1] Διασκευή Μύθου του Αισώπου
[2] Το κείμενο στα αγγλικά είναι το μόνο που δεν είναι από τα δικά μου παιδικά χρόνια.

© Ελένη Καλλιανέζου ~☺~ Vejen 7 Ioυνίου 2009

Στο ιστολόγιο ΕΥ-ΩΝΥΜΑ, 8 Ιουνίου 2009: Ευρωεκλογές στην Ευρώπη 2009. Μήνυμα ελήφθη;

Ιλαροτραγωδίες και ο Κλαυσίγελως της Ξενητεμένης

O εις εξ’ αυτών τάσσεται υπέρ της συνθήκης της Λισσαβόνας και προτείνει δημοψήφισμα για την επικύρωση ή απόρριψή της από τον ελληνικό λαό.
Ο έτερος Καππαδόκης και πρώην πρωθυπουργός (και αυτός υπέρ της συνθήκης) κάνει συστάσεις. «Κακό παιδί», του λέει. «Ο μπαμπάς σου δε θα το έκανε αυτό». Και με την ίδια τη φρασεολογία του πρώην πρωθυπουργού και νυν εκτός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ: «Με έκπληξη πληροφορήθηκα ότι μετά από απόφασή σου το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την κύρωση της Νέας Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διαφωνώ. Η πρακτική των κυβερνήσεων τόσο του πατέρα σου όσο και των δικών μου ήταν η κύρωση των Συνθηκών από τη Βουλή. Τούτο γιατί η Ελλάδα χρειάζεται να ισχυροποιήσει τη θέση της στην Ένωση και να είναι χώρα που επηρεάζει τις εξελίξεις».
Και αφού ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε στη Βουλή μεγαλοφώνως ότι ο ηγέτης του 21ου αιώνα επιθυμεί την ενεργή συμμετοχή ενημερωμένων πολιτών σε μια συνθήκη που αναιρεί στην ουσία την ίδια τη δημοκρατία, (ενημέρωση και ενεργή συμμετοχή σε τι; «Ελεύθερα αποφασίζω και ψηφίζω να σταματήσω εφεξής να ψηφίζω», θέση αρχής που βεβαίως διαφέρει από τις θέσεις Σημίτη του «δε σου πέφτει λόγος να ενημερωθείς και να ψηφίσεις για το ότι θα πάψεις να ψηφίζεις»), δηλώνει αργότερα από τη Βάλμη Ηλείας σε επερώτηση για τη διαγραφή Σημίτη:
«Μοναδικός στόχος και μοναδική μου έγνοια, μοναδική έγνοια ολόκληρης της παράταξης, είναι να απαλλάξουμε τη χώρα από ένα άθλιο κατεστημένο συγκεκριμένων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων, που έχουν ως προστάτη τον κ. Καραμανλή και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας». Πρόταση τουλάχιστον πιο αληθοφανής απ’ τις άλλες του δηλώσεις: «Μοναδικός μας στόχος είναι να αλλάξουμε την Ελλάδα και να ξαναφέρουμε το χαμόγελο και την ελπίδα στα πρόσωπα των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Να κάνουμε την Ελλάδα χώρα Δικαιοσύνης, ευημερίας, ανάπτυξης, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς», παραλείποντας βέβαια να δηλώσει το ευκόλως εννοούμενο «ακολουθώντας ακριβώς την ίδια πολιτική του προστάτη του άθλιου κατεστημένου των συγκεκριμένων οικονομικών παραγόντων ή έτι αθλιοτέρα, αφού ο τρισάθλιος πρωθυπουργός δε δηλώνει και την αλληλεγγύη του στους συντρόφους βιομηχάνους, όπως εμείς, με στόχο το χαμόγελο και την ελπίδα στα πρόσωπα των Ελλήνων και των Ελληνίδων ή κάποιων εξ’ αυτών».
Δε γνωρίζω αν οι προθέσεις Παπανδρέου, όπως διαφαίνονται μέσα από τις δηλώσεις του, έφεραν χαμόγελα στα πρόσωπα των Ελλήνων. Στο δικό μου όμως πρόσωπο, της Ελληνίδας ξενητεμένης, χαμόγελο θυμηδίας έφεραν για την πασιφανή ηλιθιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την ψευδεπίφαση δημοκρατικότητας στο νέο ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ και κλαυσίγελω για τον ομαδικό αβδηρητισμό των Ελλήνων που χάσκοντες και μουρμουρίζοντες για τα ενίοτε οικονομικά καπελώματα, πνίγουν τον πόνο τους μπροστά στις οθόνες της τηλεόρασης, αλλαλάζοντες για το ποδόσφαιρο. Και επί χούντας εξάλλου αυτό γινόταν.

© Eλένη Καλλιανέζου, Vejen, 16 Ιουνίου 2008

H Aλεπού και το τυρί. (Λαϊκό παραμύθι)

Μια φορά, που λέτε, κι έναν καιρό μια αλεπού βλέπει στο μύλο ενός μυλωνά ένα μεγάλο κεφάλι λαχταριστό τυρί... Το έβλεπε και της τρέχανε τα σάλια. Έλα όμως που το ήθελε όλο δικό της; Τι θα έλεγε στις φιλενάδες της για να μην πάρουν χαμπάρι;
-Άι, που να στα λέω συμπεθέρα, λέει η αλεπού στη φιλενάδα της. Μεγαλεία! Ο δήμαρχος του διπλανού χωριού βαφτίζει το γιο του και θέλουν να με κάνουνε νουνά.
-Και πότε με το καλό η βάφτιση;
-Να, καλέ. Την Κυριακή, απαντάει η αλεπού.
Έρχεται η Κυριακή και μια και δυο τρέχει η πονηρή η αλεπού στο μύλο. Τρώει – τρώει, χορταίνει, το φχαριστιέται και μετά ξανά γυρνάει πίσω στις φιλενάδες της.
-Ωραία η βάφτιση, κουμπάρα;
-Τρέλα! Λέει η αλεπού κι έγλυφε και τα μουστάκια της.
-Και πώς το βγάλανε το παιδί;
-Αρχασούλη. Απαντάει η πονηρή (και σκεφτόταν μέσα της ότι έφαγε την αρχή του τυριού)
Δεύτερη φορά, ξανά το ίδιο κόλπο, πάλι κουμπάρα η αλεπού. Τρώει, τρώει και χορταίνει και γυρίζει πίσω...
-Καλή η βάφτιση;
-Όνειρο! Κόσμος, γλέντι, πανηγύρι!
-Και πώς το βγάλανε το παιδί;
-Μεσατούλη, απαντάει η κυρά Μάρω (και σκεφτόταν ότι έφαγε το τυρί μέχρι τη μέση)
Τρίτη φορά, τα ίδια.
-Και πώς το βγάλανε το παιδί;
-Πατούλη, απαντάει εκείνη και το είχε καταφχαριστηθεί, γιατί το έφαγε όλο το τυρί και κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι!


(Λαϊκό παραμύθι σε ελεύθερη απόδοση από μνήμης)