Begin early! S(h)ave yourself!
Φαβορίτες.
Οι ένθεες φαβορίτες των Εβραίων, οι αθεϊστικές φαβορίτες του Σοπενχάουερ, οι εν-δύο-τρία βαλσίζουσες παρά τω Δουνάβει του Γιόχαν Στράους, οι υπαρξιστικές του Κίρκεγκωρντ, οι «Μη-μου-κρατάς-κλειστή-την-πόρτα-βρέχει-ο-Θεός-και-θα-βραχώ» του Κόκοτα, οι ιππικές των Ουσσάρων, οι Αμερικάνικες του Αμβροσίου Μπερνσάιντ, οι δραματικές του Ίψεν, οι ιδεαλιστικές του Χέγκελ, οι μουσικομαγειρευτικές του Ροσσίνι:
Nacqui all'affanno e al pianto, [1]
Soffrì tacendo il core;
Ma per soave incanto
Dell'età mia nel fiore.
Non più mesta accanto al fuoco
Starò sola a gorgheggiar, no!
Ah fu un lampo, un sogno, un gioco
Il mio lungo palpitar.
Οι σατιρικές του Πούσκιν, οι Μαλθουσιανές της μείωσης των γεννήσεων, οι της θεωρίας των αριθμών του Γκάους, οι υπερβατικές φαβορίτες του Έμερσον, οι Μπρουνχιλντικές γιο - χο – τόχο που φέρνουν σύγκρυο του Βάγκνερ.
Μύστακες
Λεβέντικοι, στριφτοί της Κλεφτουριάς και της Αλληλεγγύης, της Καραϊσκάκειας αθυροστομίας και του Μακρυγιαννικού μέτρου, οι Κολοκοτρωνέικοι, οι Τρικούπειοι «η Ελλάς θέλει να ζήση και θα ζήση», ναι, ρε πατριώτη αλλά «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», η μια από ολίγον Χίτλερ του εθνοσωτήρος Παπαδόπουλου «Ελλάς Ελλήνων Κατιτί», οι Χαραλαμποπουλικοί, οι του «Ένα είναι το κόμμα και πάει μπροστά με παροιμίες και την εργατιά στο πλευρό», οι Νιτσεϊκοί, οι σουρρεαλιστικοί του Νταλί, οι τζαζοροκάδικοι του Φρανκ Ζάππα, o σχετικός του Αϊνστάιν, οι των Ζαπατίστας «Para todos todo, para nosotros nada», ο μύσταξ του Φου Μαντσού, ο ειρηνόφιλος του Γκάντι, ο σνομπ του Ροζ Πάνθηρα, ο πολλά βαρύς του Σταύρακα, ο τσιγκελωτός του μπαρμπα – Γιώργου.
Τελικά...Θέλεις θέρισε και δέσε, θέλεις δέσε και κουβάλα.
Figarooo!
__________________________________
Σημείωση
[1] Άρια από τη “Generentola” (Σταχτοπούτα) του Ροσσίνι
© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 10 Απριλίου 2009, 183 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου, 30 χρόνια απ’ το θάνατο του Νίνο Ρότα και 90 χρόνια απ' τη δολοφονία του Εμιλιάνο Ζαπάτα.
Στην εικόνα η μικρή υποτίθεται είμαι εγώ που ακούω τη γιαγιά μου τη Μαρίκα, κι η μαμά μου ρίχνει ξύλα στη φωτιά. Δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μου το τζάκι. Είχαμε τζάκι στη Νέα Σμύρνη.
Ποιος ξέρει τι νυσταλέα πράγματα λέγανε τότε σε παιδάκια της Α' Δημοτικού, που δε θυμάμαι τίποτα απ' τη γιορτή και το σκοπό της. Χάζευα κι ονειροπολούσα ως συνήθως.
Πίκρα...
Λυρισμός...
Ληξιαρχικά...
Πάντα είχα ευκολία στις περιγραφές, αλλά το συναίσθημα φρόντιζα να το κρύβω καλά.
© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 16 Mαρτίου 2009
Μποστ, [1] Πειναλέων – Ανεργίτσα και μαμά Ελλάς.
Χθες το πρωΐ σηκώθηκα και πήγα στο σαλόνι μας, όπου ο παππούς μού σέρβιρε ρεβυθόζουμο αντί για καφέ, εις ανάμνησιν της ημέρας και των θλιβερών καιρών της Κατοχής.
Μετά έκανα ιδαίτερο Ελληνικής Γλώσσας και Ιστορίας χωρίς λεφτά σ' ένα φτωχό παιδάκι, που όμως ήταν ταυτόχρονα και πολύ μπουμπούνας και με χτίκιασε.
Ύστερα είδα όοοοολα τα ντοκυμαντέρ της ΝΕΤ και της ΒΟΥΛΗΣ, αλλά και πάλι δεν ησύχασα, γιατί έπρεπε να διορθώσω και μια έκθεση ιδεών με θέμα «Οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. Σχολιάστε το». Το κείμενο ήταν γεμάτο ασυνταξίες και ορθογραφικά και είπα στο παιδάκι ότι δεν μπορώ να του ανοίξω το ξερό του με σφυρί για να ξεστραβωθεί κι ότι θα παραμείνει τούβλο και ντουβάρι μια ζωή και να παραδειγματιστεί απ' το μικρό ξωμάχο, που ξυπνά με την αυγούλα και πάνω ευθύς πετιέται από ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου. Και περπατάει το καψερό μες στο κρύο χιλιόοοοοομετρα για να πάει στο σχολειό και τουρτουρίζει και τα χέρια του παθαίνουν χιονίστρες και μετά γυρνάει να βοσκήσει τα πρόβατα και τα γίδια και διαβάζει το βράδυ στη στάνη στο φως του καντηλιού.
Το φτωχό παιδάκι, παρά την απαιδευσία του, παρουσιάζει μια άλφα φιλομάθεια, αλλά επειδή είναι και άθεο δεν ήξερε τι είναι καντήλι, γι' αυτό κι εγώ του το εξήγησα πολύ εμπεριστατωμένα και με εποπτικά παραδείγματα από βιβλίο τυπολογίας λύχνων και καντηλιών και στο τέλος το εμπέδωσε!
Κατόπιν, μιμήθηκα το παράδειγμα της γιαγιάς της Σμαρώς που είχε Αλτσχάιμερ κι έκανα ότι ξέχασα ότι το βαφτιστήρι μου έχει γενέθλια, γιατί εντάξει, το βαφτίσαμε και μας έφυγε ένας σκασμός λεφτά, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να βγούμε και στην επαιτεία για να του πάρουμε κι άλλο δωράκι, να αρκεστεί σ' αυτά που έχει!
Μετά πήγα σινεμά με ένα νεαρό και είδα το Vicky – Cristina – Barcelona και μου άρεσε πολύ. Με το νέο αυτό έχουμε πάει κι άλλες φορές σινεμά κι έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας μία συμπάθεια, αλλά φαίνεται τζώρας και ζοχάδας και όλο βρίζει στο σινεμά όσους μιλάνε κι όταν βλέπει ζευγαράκια να φιλιούνται στα σκοτεινά τους βαράει με την ομπρέλα του στο κεφάλι και τους ρωτάει: «Σπίτι δεν έχετε;» κι εγώ καταντρέπομαι και του φτύνω τα ποπ – κορν μου στη μούρη.
Χθες όμως στο σινεμά ήτανε μια χαζή που γλώσσα δεν έβαλε μέσα της κι επειδή έβλεπε ένα φυσιολογικότατο τρίο ερωτευμένων, όλο σχολίαζε και ρώταγε «Μα πώς είναι δυνατόν; Και δεν καταλαβαίνω. Και αυτά δε γίνονται!» και τέτοια και μου ήρθε να της βάλω μέσα στην Coca Cola της αποξηραμένα κουράδια παπαγάλου (που όπως έμαθα δηλητηριάζουν και δεν ανιχνεύονται), αλλά μετά θυμήθηκα ότι δεν έχω παπαγάλο κι αν αγοράσω έναν, αυτός μπορεί να με βρίζει και δε χρειάζομαι κι άλλο βρίσιμο, αρκετά βλάσφημοι είναι οι συνάνθρωποί μου. Παραδόξως ο συνοδός μου δεν τους σκυλόβρισε.
Μετά γύρισα σπίτι και είδα ξανά στην τηλεόραση το «Η Ζωή είναι Ωραία» και θυμήθηκα πάλι την εθνική μας επέτειο και την Κατοχή και βροντοφώναξα ΟΧΙ! στο σκυλί μας που ήθελε να σκαρφαλώσει στο κρεβάτι μου, γιατί όλη τη μέρα ήταν άτακτο κι έκανε πιπί του στο χωλ.
Και γυρνώντας στο εικόνισμα της Παναγίτσας, ένωσα τα χέρια μου ευλαβικά και είπα την προσευχή μου:
Τα χεράκια σταυρωμένα
τα ματάκια υψωμένα
Θεέ μου, σε παρακαλώ
κάνε με παιδί καλό!
Τέλος, έπεσα και κοιμήθηκα χαμογελώντας σαν αγγελούδι και με τη συνείδησή μου καθαρή, διότι εόρτασα το ΟΧΙ.
______________________________
[1] Περισσότερο Μποστ θα βρείτε εδώ και εδώ
© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα, 29 Οκτωβρίου 2008
Από τον πασατέμπο στην ένεση.
Η θεία μου η Αθηνά είχε ένα βιβλίο με τον Σπερμούλη και την Αυγούλα. Το ξεσκόνισα στο πιτς φυτίλι και έμαθα ότι η Αυγούλα πάει κομμωτήριο, βάζει το καλό της φουστανάκι κι ένα φιόγκο στα μαλλιά.
Ο Σπερμούλης την ερωτεύεται. Αφού λοιπόν της στείλει καμιά ντουζίνα ανθοδέσμες και κρυφοκοιτάζονται σε ραντεβού τη νύχτα, κάποια στιγμή τη φιλάει και συντελείται το μοιραίο:
Σπερμούλης και Αυγούλα ενώνονται και μεταμορφώνονται σε παιδάκι.
-Ποιος έχει τον Σπερμούλη;
-Ο μπαμπάς.
-Πού ακριβώς κατοικεί ο Σπερμούλης μέσα στον μπαμπά;
-Βρίσκεται μέσα στην ουρά του. (Οι άντρες διαφέρουν από τις γυναίκες, διότι έχουν χοντρή φωνή, γένια και ουρά).
-Πού ζει η Αυγούλα;
-Στη μαμά, μέσα από τον αφαλό της.
Άρα, σαφές και το βιβλικό χωρίο «Ο άνδρας γεννά η δε γυναίκα τίκτει».
Πέφτουμε όμως σε βαθειά περισυλλογή πώς δίνεται αυτό το ραντεβού του Σπερμούλη και της Αυγούλας για να γίνει ένα παιδάκι. Το ερώτημα τοποθετήθηκε σ' ένα συρταράκι στο κεφάλι της μικρής Λένας και μόνη της αναφώνησε μετά από λίγα χρόνια και πάλι το «Εύρηκα!». Διότι στο μεταξύ έμαθε ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει μεταξύ αντρών και γυναικών την πρώτη νύχτα του γάμου τους: Πρώτα φιλιούνται και αγκαλιάζονται (Κανένα πρόβλημα). Μετά όμως; Γδύνονται! (Πρόβλημα! Δεν ντρέπονται;)
Το σενάριο σκαρώνεται τότε ως εξής:
Μετά την εκκλησία, ο γαμπρός και η νύφη πάνε στην κρεβατοκάμαρα. Αγκαλιάζονται και φιλιούνται. Μετά ο γαμπρός πάει στην τουαλέτα. Παίρνει από την ουρά του το Σπερμούλη και τον τοποθετεί σε μια σύριγγα. Και αφού αγκαλιάζει και πάλι τη νύφη και της λέει να μη φοβάται τη βελόνα, της ζητάει ευγενικά να κατεβάσει το βρακί της για να της κάνει την ένεση στον πωπό της. Αυτή ντρέπεται, αλλά το ξεπερνά. Ε, μετά η εγκυμοσύνη είναι θέμα επιστημονικό και θα το μάθω, όταν μεγαλώσω.
Παιδικές εγκυμοσύνες.
Μετά τη Δευτέρα Δημοτικού με βάζανε να κάνω υποχρεωτικά παρέα με τη Σοφούλα, την οποία και δε χώνευα. Οι λόγοι που μου καθόταν στο στομάχι ήταν πολλοί.
Βρώμαγε. Ήταν χοντρή, αντιπαθητική και σκράπας στα μαθήματα, αλλά τακτική μαθήτρια στο Κατηχητικό, όπως και η μαμά της ήταν μέλος του Κύκλου των Κυριών της Ενορίας. Ενώ όμως η Σοφούλα ήξερε απέξω ρητά απ' τους μακαρισμούς κι έλεγε ότι νήστευε τις Σαρακοστές, διηγόταν κάτι σιχαμένες ιστορίες, όπως π.χ. πώς τη στρίμωχνε ο θείος της σε γωνίες, όταν δεν ήταν μπροστά η θεία της ή οι γονείς της και της πασπάτευε τα βυζιά κι αυτηνής της άρεσε, κάτι που θεωρούσα αηδιαστικό. Επίσης έλεγε και κάτι θηριώδη ψέματα πως τα ζευγάρια φιλιούνται ακουμπώντας τις γλώσσες τους! Μπλιαχ! Κανένα ζευγάρι δεν μπορεί να κάνει τέτοιες βλακείες! Η Σοφούλα επίσης ήταν καλή νοικοκυρά και ήξερε να κεντάει, κάτι που εγώ σνόμπαρα, κι είχε κεντήσει μέχρι τα δέκα της 32 κεντήματα με ανεβατό κι άλλα τόσα με σταυροβελονιά και δε θυμάμαι και πόσους τσεβρέδες, ενώ εγώ μετά βίας κατάφερα να κεντήσω το ¼ σε ένα πανί με σταμπωτά λουλουδάκια από τη Δευτέρα Δημοτικού ως την Έκτη. Η μάνα μου για να με φιλοτιμήσει μου έλεγε ότι θα στόλιζε το κέντημά μου στο ψυγείο, αλλά της απάντησα:
-Έλα μωρέ, μόνο η μία γωνία θα φαίνεται. Δε σου φτάνει;
Είδε κι απόειδε και το τελείωσε το κέντημα μόνη της, κάτι που και σ' αυτήν δεν άρεσε, γιατί στα οικοκυρικά ήταν εξίσου με μένα ή και ακόμη περισσότερο άσχετη.
-Δες, βρε τη Σοφούλα πόσα κεντήματα έχει φτιάξει!
-Προτιμάς να φτιάχνω κεντήματα και να φέρνω εφτά στην ορθογραφία ή να διαβάζω;
Το επιχείρημα ήταν ακλόνητο. Καλύτερα να έχεις κόρη διαβαστερή, που ακούει όπερα.
-Να πας να παίξεις με τη Σοφούλα!
Επιλογή δεν υπήρχε.
-Τι θα παίξουμε;
Την ξαπέστελνα με συνοπτικές διαδικασίες, επινοώντας το παιχνίδι:
-Λοιπόν, θα είμαστε βασίλισσες. Εσύ τάχα μου θα φοράς χρυσό φόρεμα και πέπλο κι εγώ ασημένιο φόρεμα και πέπλο. Είμαστε και οι δύο έγκυοι τώρα και θα καθήσουμε στον καναπέ. Μέχρι να γεννήσουμε, εσύ θα κεντάς κι εγώ θα διαβάζω.
Ευτυχώς, οι παιδικές μας εγκυμοσύνες ήταν απανωτές. Εκείνη τέλειωσε πολλά ακόμη κεντήματα και τέλος έμεινε κι έγκυος στ' αλήθεια, απ' ό,τι έμαθα, χωρίς να χρειαστεί να βελτιωθεί στην ορθογραφία, γιατί παντρεύτηκε. Εγώ διάβασα κάμποσα ακόμη βιβλία και παρέμεινα αχαīρευτη κι ανεπρόκοπη.
Συμπέρασμα: Το διάβασμα είναι ο καλύτερος τρόπος αντισύλληψης.
Το λάστιχο ποτίσματος.
-Χθες το απόγευμα η μαμά μου δε με άφησε να παίξω στο πάρκο, είπε η Ρένα.
-Γιατί;
-Άστα! Βρήκε στο πάρκο κάτι λάστιχα. Το είπε και στο μπαμπά μου κι αυτός βγήκε έξω κι έβρισε κι είπε ότι πετάνε τις καπότες τους όπου λάχει.
-Τι θα πει καπότες;
-Να είναι ένα λάστιχο σαν του ποτίσματος. Η μία άκρη μπαίνει στο πιπί του άντρα και η άλλη στης γυναίκας. Έτσι το κάνουνε.
-Πώς είναι δυνατόν να κάνουν τέτοια πράγματα με λάστιχο; Χωρίς ένεση; Και πώς θα γίνει μετά το παιδάκι;
-Βρε βλάκα, το λάστιχο είναι για να μην κάνουν παιδάκι!
-Καλά, ηλίθιοι είναι; Αντί να αγκαλιαστούνε κάθεται ο ένας στη μια άκρη και ο άλλος στην άλλη και βάζουνε στο πιπί τους λάστιχα ποτίσματος; Θα πάθουν μόλυνση!
Συναφείς αναρτήσεις:
Ο άνδρας γεννά η δε γυναίκα τίκτει ή από πού έρχονται τα μωρά
© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 24 Οκτωβρίου 2008
Καπνιστήριον.
Εις το Δημοδιδασκαλείον, η μικρά φιλομαθής ορφανή επαίτης – βοσκοπούλα Αστέρω γράφει την εκθεσούλα που της έβαλε η κυρία στο σχολείο με θέμα: «Πώς πέρασα την Κυριακή μου»
Χθες το πρωΐ σικόθηκα, πλίθηκα στην πηγή, βούρτσισα τα δόντια μου με αλισίβα, φόρεσα το φουστάνι μου, το ζιπούνι μου, την ποδιά μου και την κάπα μου, ίπια το γάλα μου (ο τσέλιγγας ήτο αραχτός) και πίγα να βοσκήσο τα πρόβατα και τα γίδια, ώπος κάθε μέρα.
Όταν τούτα εβόσκησαν χαρίεντα εις τους λόγγους, επέστρεψα εις την στάνι κι έψεισα στο μπρίκι καφέ διά τον τσέλιγγα και τους ληπούς τσοπαναρέους, ίτινες ήσαν συναθρισμένη εις την στρούγκα μας και εκουβέντιαζαν διά τα προβλίματα της τσοπανικής.
Τα ζα μας ήσαντε αργά, ο τσέλιγγας ήτο αραχτός, οι λιπή ποιμένες ανισιχούσαν διά την πειότητα του γάλακτος, καθόσον αυτό κόβοι, παρά το ηκολογικό χωρτάρι που βόσκουνε, φρέσκο και χορής επικίνδυναις Ε ουσίες.
Κατόπιν μάζεψα φρείγανα, άναψα το φούρνο μας κι έβαλα μέσα το σφαχτάρι με συνοδία από χυλοπίτες που εζύμοσα με τα χεράκια μου.
Θόλοσα η καψερή απ' τας πολάς εργασίας κι έριξα στο φαγητόν ωλίγον τι παραπάνο πιπέρη.
Του έβαλα να φάγη κι αποσίρθηκα εις την γονίαν μετά σεβασμού, αναμένοντας διαταγάς του, προτού φάγω μία μπουκίτσα φαγητού από τα αποφάγια του εβγνομονόντας τη γενεοδορήα του κηρίου μου.
Ο τσέλιγγας εκάψοσε απ' το πιπέρι και εδίδαξε εμένα την αμόρφοτι και ταποινή ψιχοκόρη (ο Θεός να του δίδη ηγείαν και μακροημέρεφσιν), πώς το τρίβουν το πηπέρι. Όταν το έμαθα, ξαναέφτηαξα καφέ, έφαγα ξερό πσομί, άρμεξα τα κτήνι, και αφού έκανα την προσεφχί μου έπαισα και κημίθικα.
Χώρος δια μη καπνιστάς.
Τηρώντας τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς αφιερώσαμε χώρο στο ιστολόγιό μας και διά μη- καπνιστάς, οι οποίοι μπορούν να μελετήσουν προς επιμόρφωσίν των τους συνδέσμους που δίδονται κάτω απ' τον πίνακα του Bouguereau. Εάν δεν ομιλούν την αγγλικήν, τη γαλλικήν ή άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες ώστε να συμπληρώσουν την μόρφωσή τους με τη ζωγραφική των Προραφαηλητών και ακαδημαϊκών ζωγράφων, είναι ευπρόσδεκτοι εις το καπνιστήριον για μελέτη θεμάτων της ελληνικής βλαχουριάς.
_-_Young_Shepherdess_Standing_(1887).jpg)
William- Adolphe Bouguereau, Nεαρή Όρθια Βοσκοπούλα, 1887
Το κορμί της θάλασσας είναι πότε νέο και πότε γέρικο με ρυτίδες. Αλλά το χρώμα της δέν έχει ηλικία. Το χρώμα της θάλασσας είναι αιώνιο.
Να και οι κανόνες:
Να λοιπόν δια χειρός Αστερόεσσας τι βλακείες έγραφε στην Πλειστόκαινο Περίοδο:
Και τέλος, μιας και η ιστοσελίδα μου εδώ είναι νεαρά, άρα δε με ξέρει σχεδόν ούτε η μακαρίτισσα η μαμάκα μου, (αν κι εγώ είμαι λαθραναγνώστρια σε πολλές προ πολλών αιώνων), προσκαλώ για συμμετοχή όποιον του κάνει κέφι.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
