Στην πραγματικότητα αυτός με εξημέρωσε και με υιοθέτησε και όχι εγώ αυτόν. Ο συγκεκριμένος ήταν και περιττοδάκτυλος, όμοια όπως και η ατυχήσασα δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου του Η’ και ιδιαίτερα προσφιλής μου Άννα Μπολέυν, που, όπως θρυλείται, είχε στο ένα χέρι έξι δάχτυλα, το σύνολον έντεκα δάκτυλα στα χέρια και δέκα στα πόδια. Η Άννα των εικοσιενός δακτύλων και των χιλίων ημερών έχασε μία μέρα του Μαΐου (σε ημερομηνία που έδιδε αριθμόν περιττόν) το κεφάλι της - κι ας ήτο καλλιεργημένον και γοητευτικόν (αν και όχι ιδιαίτερα εύμορφον, ως λέγεται). Το κεφάλι της Άννας κατηγορήθηκε επί μοιχεία και μαγεία.
Ο πλατύπους μου όμως ο περιττοδάκτυλος κεφάλι έχει και είναι και αστείο. Βγάζει γλώσσα και αντιμιλάει, αλλά είναι ντροπαλός πολύ. Αφού όταν ήμουν μικρή και μπαίναμε σε ένα κατάστημα, ο πλατύπους κρυβόταν πίσω μου κρατώντας μου το φουστανάκι κι εγώ κρυβόμουν πίσω από τον πατέρα μου κρατώντας του το παντελόνι και ο πατέρας μου κρυβόταν πίσω από ένα ύφος άνεσης κρατώντας τον κόσμο απ’ το μανίκι κι ο κόσμος κρυβόταν πίσω από ένα «Καλημέρα σας, πώς είσθε, καλά ευχαριστώ» και το «Καλημέρα σας, πώς είσθε, καλά ευχαριστώ» κρυβόταν πίσω από χαμόγελα και τα χαμόγελα κρύβονταν πίσω από μύτες. Μύτες κάθε λογής: ελληνικές ορθογώνιες και πυθαγόρειες, Ρωμαϊκές στυλ Ιουλίου Καίσαρα, γαλλικές τύπου Μαντάμ Πομπαντούρ ή Συρανό ντε Μπερζεράκ και αγγλικές τύπου γκουβερνάντας με ομπρελίνο.
Το ουσιαστικότερο πράγμα στον κόσμο είναι οι μύτες. Μύτες συναχωμένες, μύτες με τουπέ, μύτες με κρεατάκια, μύτες που μερικές φορές φέρνουν κι έναν άνθρωπο πίσω, μύτες κάποτε με μπιμπίκια ή πόρους, τους οποίους ζουλάς και κάνουν «πλιτς» και βγαίνει από μέσα ένα μακαρόνι ή σμήγμα.
Pieter Bruegel o Πρεσβύτερος, Ο Πύργος της Βαβέλ, 1563, Kunsthistorisches Museum, Βιέννη
Ο πλατύπους μου όμως ο περιττοδάκτυλος έλυσε το πρόβλημα των μυτών άπαξ διά παντός, γιατί αντί μύτης έχει ράμφος. Ανοίγει και το ψυγείο και μου τρώει και την τελευταία φέτα του ψωμιού και τότε δεν έχω πού να αλείψω το βούτυρό μου και γρυλίζω.
Ο πλατύπους τότε, ως μέγας μαλαγάνας, πλησιάζει με το ντροπαλό ακαταμάχητο γελάκι και μου τρίβεται και δείχνοντάς μου τα δάκτυλά του (των οποίων ο αριθμός είναι περιττός) λέει ναζιάρικα:
-Έλα τώρα! Μη θυμώνεις, είναι περιττόν!
-Εάν εσένα σου περιττεύει μια, εμένα μου περιττεύει δυο, του απαντώ.
Και τότε λέει:
-Όχι, όχι, αν εμένα μου περιττεύει περιττώς, εσένα σου περιττεύει αρτίως.
-Περιττώς μου περιττεύει, αρτίως καταβρόχθισες την περιττή μου φέτα άρτου, του αντιγυρνώ.
-Ουκ επ’ άρτω ζήσεται μόνον άνθρωπος, με αποστομώνει ο πλατύπους μου ο περιττοδάκτυλος.
Κι εγώ χαμογελώ και τότε αυτός μουρτζουφλιάζει, γιατί δεν μπορούμε να χαμογελάμε και οι δυο, αφού το άθροισμα των χαμογέλων θα ήτο αριθμός άρτιος και ουχί περιττός.
Εικονογράφηση του John Tenniel από το βιβλίο του Lewis Carroll Through the Looking Glass, and What Alice Found There
__________
Πλήρες κείμενο των βιβλίων του Lewis Carrol Alices Adventures in Wonderland και Through the Looking-Glass, and What Alice Found There στα αγγλικά εδώ.
© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen, 13 Iουλίου 2008
Αναρτήσεις
