Πολυαγαπημένε μου ξάδερφε,
Θυμήθηκα σήμερα εκείνη τη φορά, βραδιά καλοκαιριάτικη στην αυλή της ταβέρνας «Ο Οινοποιών» στα Εξάρχεια. Η αιτία ήταν ένα μήλο.
Μια μέρα, όταν ο Νεύτων καθόταν κάτω από μια μηλιά, τού έπεσε ένα μήλο στο κεφάλι και ανακάλυψε το νόμο της βαρύτητας. Εκείνο το βράδυ, όπως καθόμουν με την πλάτη ακουμπισμένη στην μεγάλου ύψους πέτρινη μάντρα της ταβέρνας, μια γάτα, στην πεζούλα της μάντρας ψάχνοντας απεγνωσμένα τρόπο να κατέβει στη γη έκανε το κεφάλι μου εφαλτήριο. Από εκεί πήδησε στο δεξί μου χέρι, κατόπιν στο πέτρινο πεζούλι και κάτω. Άλμα σε τέσσερις χρόνους, ωστόσο το μεγαλύτερο εξ’ αυτών ήταν το από τη μάντρα στο κεφάλι μου.
Εν πρώτοις, ξαφνιάστηκα πολύ και με έπιασε και πονοκέφαλος, ενώ όλοι οι συνεσθιαζόμενοι και συμπότες έστρεψαν τα κεφάλια τους προς το μέρος μου. Αισθάνθηκα ότι κάτι θα έπρεπε να ανακαλύψω, εξίσου μεγάλης βαρύτητας με το νόμο της βαρύτητας , αλλά φευ! Το μόνο που ανακάλυψα φεύγοντας από την ταβέρνα ήταν ένας πρώην μου με την τότε του, πιθανώς και νυν του, ο οποίος προσποιήθηκε ότι δε με είδε, ομοίως όπως και εγώ προσποιήθηκα ότι δεν είδα ότι προσποιήθηκε ότι δε με είδε.
Θυμήθηκα σήμερα εκείνη τη φορά, βραδιά καλοκαιριάτικη στην αυλή της ταβέρνας «Ο Οινοποιών» στα Εξάρχεια. Η αιτία ήταν ένα μήλο.
Μια μέρα, όταν ο Νεύτων καθόταν κάτω από μια μηλιά, τού έπεσε ένα μήλο στο κεφάλι και ανακάλυψε το νόμο της βαρύτητας. Εκείνο το βράδυ, όπως καθόμουν με την πλάτη ακουμπισμένη στην μεγάλου ύψους πέτρινη μάντρα της ταβέρνας, μια γάτα, στην πεζούλα της μάντρας ψάχνοντας απεγνωσμένα τρόπο να κατέβει στη γη έκανε το κεφάλι μου εφαλτήριο. Από εκεί πήδησε στο δεξί μου χέρι, κατόπιν στο πέτρινο πεζούλι και κάτω. Άλμα σε τέσσερις χρόνους, ωστόσο το μεγαλύτερο εξ’ αυτών ήταν το από τη μάντρα στο κεφάλι μου.
Εν πρώτοις, ξαφνιάστηκα πολύ και με έπιασε και πονοκέφαλος, ενώ όλοι οι συνεσθιαζόμενοι και συμπότες έστρεψαν τα κεφάλια τους προς το μέρος μου. Αισθάνθηκα ότι κάτι θα έπρεπε να ανακαλύψω, εξίσου μεγάλης βαρύτητας με το νόμο της βαρύτητας , αλλά φευ! Το μόνο που ανακάλυψα φεύγοντας από την ταβέρνα ήταν ένας πρώην μου με την τότε του, πιθανώς και νυν του, ο οποίος προσποιήθηκε ότι δε με είδε, ομοίως όπως και εγώ προσποιήθηκα ότι δεν είδα ότι προσποιήθηκε ότι δε με είδε.
Όταν σου πέφτει ένα μήλο στο κεφάλι, μπορείς εντούτοις και να το φας, πριν καταπιαστείς με προβλήματα της Φυσικής. Όταν σου πέφτει μια γάτα όμως; Δεν την τρως ή μη μόνον σε περίοδο Κατοχής και λιμού.
Η γάτα, όπως είπαμε και στις Ιστορίες της Γένεσης, τρώει τα ποντίκια που τρώνε το Φεγγάρι.
Επίσης για πολλές γυναίκες υπάρχει η έκφρασις «γάτα η κυρία», την έχουν πει και για μένα με την πρόσθετη επισήμανση «το νου σου, μη σου ξεφύγει κουβέντα μπροστά της για την άλλη, γιατί είναι γάτα». Και απορώ η... «γάτα».... Πότε άραγε νιαούρησα σε στέγες ή πότε κατασπάραξα ή κατέσχισα με τα μη-μυτερά μου νύχια τους οχτρούς μου, ώστε να δικαιολογείται ένας τέτοιος φόβος; Ή σε παραλλαγή: Όταν μια γάτα παίζει με το φαΐ της και δεν το φάει τελικά, παύει να είναι γάτα;
Δώσε δυο φιλιά από εμένα στον παππού
Η ξαδέλφη σου Λιλίκα
© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen, 14 Iουλίου 2008
Αναρτήσεις
