Ο Καρπουζάκης[1] είναι ένας καλλικαντζαράκος, πού ζει σε μποστάνια με καρπουζιές. Πάει και κάμει τρύπες στα καρπούζια, ρουφάει το χυμό κι ύστερις αποπάνω κατουρεί. Ιδού κι ο λόγος που μερικά καρπούζια βγαίνουνε άνοστα ωσάν κολοκύθια. Είναι μαγαρισμένα καρπούζια απ’ τον καλλικάντζαρο.
Όμως ο Καρπουζάκης δεν είναι κακός. Παιχνιδιάρης είναι, κι άμα ξέρεις τον τρόπο, γίνεται φίλος γκαρδιακός και βοηθάει και τον περιβολάρη. Ο τρόπος οπού κάμεις φίλο έναν Καρπουζάκη είναι ο εξής:
Το πρώτο φεγγάρι μετά τον Κλήδονα, παγαίνεις στην πιο μεγάλη καρπουζιά και την αλείφεις μέλι. Πάει ο Καρπουζάκης ν’ ανοίξει τρύπα στο καρπούζι με το βελόνι του κι εκειά που ετοιμάζεται να ρουφήξει από μέσα το χυμό, βλέπει το μέλι και γλυκαίνεται. Γλείφει λίγο και γελάει κι ύστερις λιπαίνει το μποστάνι με την καλύτερη κοπριά απ’ τις γίδες του. Τότε ο περιβολάρης έχει και καλή σοδειά.
_____________
[1] Δεν υπάρχει, τουλάχιστον μέσα στη σφαίρα της γνώσης μου, παρόμοια παράδοση. Ο Καρπουζάκης είναι ένα καθαρό αποκύημα της φαντασίας μου. Επειδή όμως για κάποιο ανεξήγητο λόγο πιστεύω στη συμπαθητική μαγεία, μιας και δημιουργήθηκε απόψε αυτό το πλάσμα, λέω πως υπάρχει, και πως αυτός είναι και ο τρόπος να πιάσεις μαζί του φιλίες.
© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen, 5 Iουλίου 2008
Αναρτήσεις
