Ήρθε προς το μέρος μου χωρίς να πει λέξη. Βγάζει απ’ την τσέπη ένα εκκρεμές μ’ ένα χαλαζία και το άφησε να αιωρείται για κάμποσο πάνω απ’ το κεφάλι μου.
-Τι δουλειά είπαμε ότι κάνεις; Αποφάσισε τότε να ρωτήσει ο Ίων ή Ιωανάκι.
-Αρχαιολόγος.
-Ωχ! Πρέπει μετά να σε δω μόνη σου, μου ψιθυρίζει με ύφος συνωμοτικό.
Το βράδυ πίναμε ποτό στο Ημεροβίγλι ρεμβάζοντας. Έρχεται και κάθεται δίπλα μου.
-Τους αρχαιολόγους και τους αστρονόμους τους κυνηγούν.
-Ποιοι;
-Οι Ιλλουμινάτι.
-Έλα, σοβαρά;
-Λόγω τιμής... Ο Ταρκόφσκι νομίζεις ότι πέθανε από καρκίνο; Μούσι.
-Σώπα!
-Είχαν βάλει ραδιενεργό υλικό στις μπρίζες του σπιτιού του. Γι’ αυτό κι εγώ δε δίνω ποτέ διεύθυνση και τηλέφωνο, για να μη με βρουν. Είναι εχθροί του ελληνικού πολιτισμού, λέει και κλείνει το μάτι.
Χαμογέλασα ευγενικά.
-Τις τρύπες από τους πασσάλους στο Ακρωτήρι τις είδες;
-Τις είδα.
-Ποια είναι η επιστημονική σου άποψη γι’ αυτούς;
-Υποστύλωση των προϊστορικών οικιών λόγω σαθρού εδάφους, λέω κι εγώ η αφελής.
-Αμ, δε! (Ύφος θριάμβου). Δεν το λένε βέβαια, οι κρετίνοι, γιατί εμάς μας εχθρεύονται.
-Εμάς ποιους;
-Της ομάδας Ε, μου λέει με νόημα.
-Αχά! Για λέγε λοιπόν τι είναι οι τρύπες;
-Αεραγωγοί. Γιατί, όπως βέβαια θα γνωρίζεις, η γη είναι κούφια κι από κάτω ζουν οι Ανδρομεδείς που έκαναν κατάληψη στη Γη το 10.000 π.Χ. Και οι θαμμένοι στο Κόσσοβο που βρήκαν τελευταία και είπαν ότι είναι θύματα πολέμου... Χα! Σε ποιους τα πουλάνε! Τροφή για τους αποκάτω ήτανε!
Ξαναχαμογελώ και δίνω μια ακαδημαϊκή απάντηση, όσο μπορούσα πιο αόριστη.
-Στο σπίτι σου τα βράδια, έχεις καμιά φορά γουργούρισμα στο στομάχι;
-Έχω.
-Ε, αυτό είναι! Σε εντοπίσανε! Ξέρεις τι να κάνεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις;
-Όχι, για πες μου εσύ, που είσαι σοφός.
-Λοιπόν, πρόσεχε: Θα αρχίσεις να κάνεις ζάπινγκ τρελό και θα δυναμώσεις τον ήχο της τηλεόρασης. Στη διαπασών. Μετά πήγαινε σε όλες τις βρύσες κι άνοιξέ τις. Με προσέχεις;
-Δε χάνω λέξη.
-Το πρωί με την ανατολή του ηλίου θα λιβανίσεις όλο το σπίτι από ανατολάς προς δυσμάς και μετά θα σκορπίσεις στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα από μια χούφτα χοντρό αλάτι.
-Χίλια ευχαριστώ. Με σώζεις!
Το άλλο βράδυ μπαίνει ο Γιώργης στο δωμάτιό του. Πάνω στο κρεβάτι είχε το Ιωνάκι δυο πιτσιρίκες γυμνές απ’ τη μέση κι επάνω κι αυτός ήταν με το εκκρεμές πάνω απ’ το στήθος τους. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος! Τους καθάριζε την αύρα, γιατί μάλλον κι αυτές τις είχαν εντοπίσει οι Ανδρομεδείς με τα τσιράκια τους, τους Ιλλουμινάτους.
-Τι δουλειά είπαμε ότι κάνεις; Αποφάσισε τότε να ρωτήσει ο Ίων ή Ιωανάκι.
-Αρχαιολόγος.
-Ωχ! Πρέπει μετά να σε δω μόνη σου, μου ψιθυρίζει με ύφος συνωμοτικό.
Το βράδυ πίναμε ποτό στο Ημεροβίγλι ρεμβάζοντας. Έρχεται και κάθεται δίπλα μου.
-Τους αρχαιολόγους και τους αστρονόμους τους κυνηγούν.
-Ποιοι;
-Οι Ιλλουμινάτι.
-Έλα, σοβαρά;
-Λόγω τιμής... Ο Ταρκόφσκι νομίζεις ότι πέθανε από καρκίνο; Μούσι.
-Σώπα!
-Είχαν βάλει ραδιενεργό υλικό στις μπρίζες του σπιτιού του. Γι’ αυτό κι εγώ δε δίνω ποτέ διεύθυνση και τηλέφωνο, για να μη με βρουν. Είναι εχθροί του ελληνικού πολιτισμού, λέει και κλείνει το μάτι.
Χαμογέλασα ευγενικά.
-Τις τρύπες από τους πασσάλους στο Ακρωτήρι τις είδες;
-Τις είδα.
-Ποια είναι η επιστημονική σου άποψη γι’ αυτούς;
-Υποστύλωση των προϊστορικών οικιών λόγω σαθρού εδάφους, λέω κι εγώ η αφελής.
-Αμ, δε! (Ύφος θριάμβου). Δεν το λένε βέβαια, οι κρετίνοι, γιατί εμάς μας εχθρεύονται.
-Εμάς ποιους;
-Της ομάδας Ε, μου λέει με νόημα.
-Αχά! Για λέγε λοιπόν τι είναι οι τρύπες;
-Αεραγωγοί. Γιατί, όπως βέβαια θα γνωρίζεις, η γη είναι κούφια κι από κάτω ζουν οι Ανδρομεδείς που έκαναν κατάληψη στη Γη το 10.000 π.Χ. Και οι θαμμένοι στο Κόσσοβο που βρήκαν τελευταία και είπαν ότι είναι θύματα πολέμου... Χα! Σε ποιους τα πουλάνε! Τροφή για τους αποκάτω ήτανε!
Ξαναχαμογελώ και δίνω μια ακαδημαϊκή απάντηση, όσο μπορούσα πιο αόριστη.
-Στο σπίτι σου τα βράδια, έχεις καμιά φορά γουργούρισμα στο στομάχι;
-Έχω.
-Ε, αυτό είναι! Σε εντοπίσανε! Ξέρεις τι να κάνεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις;
-Όχι, για πες μου εσύ, που είσαι σοφός.
-Λοιπόν, πρόσεχε: Θα αρχίσεις να κάνεις ζάπινγκ τρελό και θα δυναμώσεις τον ήχο της τηλεόρασης. Στη διαπασών. Μετά πήγαινε σε όλες τις βρύσες κι άνοιξέ τις. Με προσέχεις;
-Δε χάνω λέξη.
-Το πρωί με την ανατολή του ηλίου θα λιβανίσεις όλο το σπίτι από ανατολάς προς δυσμάς και μετά θα σκορπίσεις στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα από μια χούφτα χοντρό αλάτι.
-Χίλια ευχαριστώ. Με σώζεις!
Το άλλο βράδυ μπαίνει ο Γιώργης στο δωμάτιό του. Πάνω στο κρεβάτι είχε το Ιωνάκι δυο πιτσιρίκες γυμνές απ’ τη μέση κι επάνω κι αυτός ήταν με το εκκρεμές πάνω απ’ το στήθος τους. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος! Τους καθάριζε την αύρα, γιατί μάλλον κι αυτές τις είχαν εντοπίσει οι Ανδρομεδείς με τα τσιράκια τους, τους Ιλλουμινάτους.
© Αστερόεσσα, Vejen 25 Μαΐου 2008, Χρονικό Σαντορίνης - καλοκαίρι 2000
Αναρτήσεις
