Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Ο Αριστείδης, το Σαντούρι του και ο Ψύλλος


Στη μνήμη του Αριστείδη Μόσχου

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας μικρός τρίβολος ο Αριστείδης, που αγαπούσε πολύ το σαντούρι και χάλασε τον κόσμο να μάθει να παίζει κι αυτός. Με τα πολλά του φέρνει ο πατέρας του ένα κι άρχισε ο μικρός μαθήματα μ' ένα Ρουμάνο μάστορα στην τέχνη. Κι έγινε ο μικρός ξεφτέρι. Μα δεν έφτανε αυτό.

Μια μέρα πέφτει ο Αριστείδης να κοιμηθεί κι ήτανε στο μαξιλάρι του ένας ψύλλος.

-Βρε, ζαβολιάρη όλο τσιμπάς και δε μ' αφήνεις να κοιμηθώ. Ήρθε το τέλος σου!

Κι άρχισε ο Αριστείδης να βαράει δώθε – κείθε με μια πατσαβούρα να ξεπαστρέψει τον ψύλλο.

Ο ψύλλος του βγάνει τότε μια γλώσσα δυο χιλιόμετρα και του εκαυχήθηκε πως αν τονε αφήσει ζωντανό, θα γίνει στην τέχνη του σαντουριού άφθαστος.




Frederic Leighton, Music Lesson (Μάθημα Μουσικής), 1877, Guild Hall Art Gallery, Λονδίνο


-Και πώς, βρε του διαόλου μαμούνι θα γένει αυτό;

Ο ψύλλος τότε τον είπε βόδι και ζαγάρι και χαϊβάνι και ζωντόβολο κι αφού τον στόλισε κανονικά, τέλος του λέγει:

-Μπιτ μυαλό δεν έχεις! Θα σε τσιμπάω εγώ και θα σου ρουφώ το αίμα και μετά θα σου κάνω μάθημα μουσικής πάνω στις χορδές.

Του Αριστείδη του ανέβηκε τότες το αίμα στο κεφάλι, αλλά ο ψύλλος ήτανε ήδη πάνω στο σαντούρι.

Πιάνει τις μπαγκέτες κι ετοιμάζεται να τονε κάνει λυώμα, αλλά δίνει ο ψύλλος έναν πήδο και να 'σου τονε σε άλλη χορδή.

Πάει να τον κοπανήσει ο Αριστείδης ξαναπηδάει σε άλλη χορδή ο ψύλλος. Έτσι με το κυνήγι πατ εδώ και πατ εκεί κοπάναγε ο Αριστείδης τις χορδές κι έγινε μουσικός μεγάλος και τρανός.

Κάθε που έπαιζε σαντούρι, ο ψύλλος παρέα. Αυτός του έδειχνε τις νότες. Αλλά το βράδυ τον τσίμπαγε και τον δαιμόνιζε. Μα σαν πέθανε ο Αριστείδης, γέρος πια και δάσκαλος στης μουσικής την τέχνη, απόθανε κι ο ψύλλος απ' την πείνα.

Έψαχνα κι εγώ να βρω έναν τέτοιο ψύλλο να με μάθει να παίζω μουσική, αλλά μου είπανε ότι άλλο πράμα τα κοινά παράσιτα κι άλλο οι διακεκριμένοι ψύλλοι που γνωρίζουνε μουσική και συχνάζουν στα καφέ αμάν.


© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 3 Δεκεμβρίου 2008

buzz it!

5 σχόλια:

tovene592 είπε...

γνωριζόσασταν;
αντί για τα άχυρα ο ψύλλος στο σαντούρι λοιπόν

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Παιδια, δεν εχετε φυλαξει προβατα και δεν ξερετε πως πιανουν τους ψυλλους. Λοιπον, οι ψυλλοι δεν σκοτωνονται με κοπανημα αλλα σαλιωνεις την ακρη του δαχτυλου σου και τον κολλας απανω... υστερα τον λιωνεις αργα και βασανιστικα...

Αστερόεσσα είπε...

@ tovene592

Με ποιον γνωριζόμουν; Με τον ψύλλο ή το Μόσχο;



@ Άσκαρ,

Δε θέμε κοινό ψύλλο. Ψάχνουμε για ψύλλο εστέτ.

tovene592 είπε...

με τον μόσχο προφανως
νομίζω η καταγωγή είναι κοινή, αν και δεν λέει τίποτα αυτο

Αστερόεσσα είπε...

Όχι, δεν τον ήξερα. Ο Μόσχος καταγόταν απ' την Πεντάλοφο Μεσολογγίου, ο πατέρας μου ήταν μέσα απ' την πόλη του Μεσολογγίου.

Μεγάλος μουσικός ο Μόσχος!