Ad astra per aspera

"Ειρηνική" και "βίαιη" επανάσταση

2011-10-20T12:52:00.007+02:00

"Ειρηνική" επανάσταση δεν υφίσταται ως έννοια, ακόμη κι αν εκδηλώνεται μη-βίαια και κατά τρόπο ειρηνικό. Επί της ουσίας επανάσταση σημαίνει βαθειά δομική αλλαγή του ίδιου του κυττάρου ή μιας παγιωμένης αταβιστικής συμπεριφοράς. Μια τέτοια διαδικασία είναι και επίπονη και δραματική. Και το δράμα δεν είναι ποτέ ειρηνικό. Ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο είναι πόλεμος ενάντια στον ίδιο τον εαυτό. Ο χρόνος που απαιτείται για ορατό αποτέλεσμα της ελάχιστης δυνατής δομικής αλλαγής είναι αυτός που "ομαλοποιεί" την έκφραση του εκπεφρασμένου αποτελέσματος, ώστε η επανάσταση στο τέλος να εμφανίζεται ως "ειρηνική".

Jakob Jordaens, Der gefesselte Prometheus, περί το 1640, Wallraf-Richartz-Museum, Κολωνία

Vae Victis!

2011-06-14T22:50:00.003+02:00

Ευλογημένοι οι οικτρά ηττημένοι, που ένας Βρέννος τους είπε το «Ουαί τοις ηττημένοις!» και κατάλαβαν ότι μόνη ελπίδα του χαμένου είναι να μην περιμένει σωτηρία από πουθενά. Μόνο έτσι χτίζεται και πάλι η Ρώμη, άσχετα αν οι Έρουλοι θα τη μακελέψουν και πάλι, αν γεννηθούν Καλλιγούλες, η Σύγκλητος πήξει και πάλι στη διαφθορά κι η Δημοκρατία κινδυνεύσει.

Paul Jamin, O Βρέννος και το μερίδιο των λαφύρων του, 1893, Ιδιωτική Συλλογή

© Ελένη Καλλιανέζου, 14 Ιουνίου 2011 εν Δανία

Οι Ασυνήθεις Υποψιασμένοι και το Μεγαλεπήβολο Σχέδιό τους που θα Ανέτρεπε τον Κόσμο

2011-06-13T21:16:00.006+02:00

[Η ιδέα ενός μαζικού ονειρικού κόσμου γεννήθηκε από τη νοσταλγία: μένουμε ολομόναχοι απέναντι στα όνειρά μας, και μες στην ίδια μας την αγκαλιά η αγαπημένη φεύγει μακριά, σε μοναχικά μέρη τρόμου ή ευτυχίας· και τι δε θα δίναμε για να μπορούσαμε να συνοδεύουμε την αγαπημένη μας στους εφιάλτες της και να την υπερασπιζόμαστε κι εκεί ακόμα απ’ τα ξεσηκωμένα δαιμόνια ή να μοιραζόμαστε μαζί της την τέλεια χαρά που προσφέρει η φαντασία] –Ούγκο Ιριάρτ, Γκαλαόρ· Ο Περιπλανώμενος Ιππότης και η Βαλσαμωμένη Κόρη, εκδ. Κέδρος, μτφρ. Βασιλική Κνήτου

Ασυνήθεις υποψιασμένοι ήταν Αυτός κι Αυτή που αποφάσισαν να μην πεθάνουν στην πόλη που θάβουν τους εστεμμένους.

Ο ασυνήθης Αυτός υπήρξε κάποτε εστεμμένος, τώρα έκπτωτος στη Xώρα των Yπερώων και των Kεραμοσκεπών, ψηλός αρκετά ώστε να βλέπει απευθείας τα δρώμενα των ουρανών χωρίς να πολυσηκώνει το κεφάλι του. Στη Xώρα των Yπερώων κρέμασε το μαγικό σπαθί του σ’ ένα δοκάρι της σκεπής ακριβώς πάνω απ’ το κρεβάτι του με τη λεπίδα να στοχεύει στο προσκεφάλι, όμως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας να πέσει ποτέ απ’ τα καρφιά που το συγκρατούσαν· δε θα έβγαιναν από τη θέση τους ακόμα κι αν ερχόταν η Συντέλεια και το σπαθί δε θα το ξεκρεμούσε ποτέ κανείς, ακόμα κι αν ήταν δωδεκάχρονος μέλλων βασιλιάς της Αγγλίας που κάποια μυστηριώδης μαγική δύναμη τον οδηγούσε στο πεπρωμένο του.

Ασυνήθης ήταν και Αυτή, μέλλουσα εστεμμένη στο Bασίλειο των Mεσαίων Oρόφων, πιθανώς και μια σοφίτας στη Χώρα των Μάλλον Χαμηλών Κτηρίων, αλλά Ψηλών Δέντρων. Το δικό της όπλο ήταν ένα μαγικό κουτί γεμάτο καρτελάκια με λέξεις· ήταν ένα παιχνίδι επινοήσεων, όπου τυχαία συνταίριαζε λέξεις χωρίς να έχει ιδέα εκ των προτέρων για το τι είδους ιστορία θα φτιαχτεί. Από τη στιγμή όμως που οι λέξεις κολλούσαν η μια δίπλα στην άλλη και η ιστορία τέλειωνε, γινόταν η ιστορία χρησμός που όριζε τα πεπρωμένα των ανθρώπων πέρα απ’ τις Χώρες των Υπερώων, των Κεραμοσκεπών και των Μάλλον Χαμηλών Κτηρίων. Όντα μυστηριακά και τέρατα, σκηνές κάλλους και αποτρόπαιες υπόκεινταν στο νόμο του κουτιού κι επιδρούσαν στην Ιστορία των Ανθρώπων.

Έτσι, κάθε κύριος ή κυρία του κουτιού στα βάθη του χρόνου επιφορτιζόταν και την ευθύνη για το πλέξιμο των γεγονότων του καιρού τους, που κάποτε έσπαζε και τα όρια του χρόνου και άλλαζε τα πάντα, ακόμα και την ίδια την ουσία του κουτιού και τη μαγική του δύναμη, κατά τρόπο αμετάκλητα μετακλητό –που πάει να πει: μετακλητό όσο υπάρχει φαντασία και αμετάκλητο όσο υπάρχει θάνατος.

Υποψιασμένοι οι δυο τους για το ασυνήθιστο των όπλων τους, το σπαθί που δε θα φέρει κανενός το θάνατο και το κουτί που γράφει τα πεπρωμένα και με τρόπο μετακλητά αμετάκλητο συναποφάσισαν μια παραμονή Πρωτομαγιάς ότι 1 + 1 δεν κάνει αμετάκλητα 2, αλλά και 0, 1, 3, 4 και ό,τι άλλο ένα γνωστό α (αλλά με άγνωστες περαιτέρω ιδιότητες) κι ένα ομοίως γνωστό-άγνωστο β συναποφασίσουν. Έτσι, συναποφάσισαν να κάνουν το σπαθί να λειτουργήσει κατά τρόπο αμετάκλητα μετακλητό, που πάει να πει: αν το σπαθί δε μέλλει να φέρει κανενός το θάνατο, διά της δύναμης των λέξεων του κουτιού οφείλει να καταργήσει και το θάνατο σε κάθε του μορφή, ακόμα κι εκεί που το ίδιο αυτό σπαθί δεν μπορεί από τη φύση του να επέμβει.

Βασική φυσικά προϋπόθεση σ’ αυτό το ξόρκι θα ήταν ένας συντονισμός ονείρων και μια αλχημιστική μεταμόρφωση που θα έκανε Αυτόν Κύριο του Κουτιού κι Εκείνην Κυρά του Σπαθιού που δεν κόβει, που θα έκανε Αυτόν γυναίκα κι Εκείνη άνδρα, Αυτόν μέλλοντα εστεμμένο στο Βασίλειο των μεσαίων ορόφων στη Χώρα των χαμηλών Κτηρίων – αλλά μάλλον ψηλών Δέντρων κι Εκείνη πρώην εστεμμένη στη Χώρα των Υπερώων και των Κεραμοσκεπών.

Κι είπαν με τη δύναμη των λέξεων του κουτιού: «Ας αρχίσει τώρα το σπαθί να κόβει και πρώτα απ’ όλα να σκοτώσει το Θάνατο».

Και τράβηξαν το σπαθί απ’ τα καρφιά του και το κάρφωσαν στην Κάρτα 13 της Μεγάλης Αρκάνας που απεικονίζει το Θάνατο και διαλύθηκε ο σκελετός της φιγούρας με το μαύρο μανδύα και έγιναν κουρνιαχτός και τέφρα τα κόκαλά του, κι ο Θάνατος πέθανε.

Επειδή όμως ήταν η πρώτη φορά που το σπαθί κατάφερνε θανάσιμο πλήγμα ακόμα και στον ίδιο το Θάνατο, άλλαξε η φύση του κι έπαψε να είναι πια το σπαθί που δεν έφερνε κανενός το θάνατο κι έγινε σπαθί θανάτου κατά τρόπο αμετάκλητα μετακλητό, που πάει να πει: μετακλητό όσο υπάρχει φαντασία και αμετάκλητο όσο υπάρχει θάνατος – ο προερχόμενος εκ του σπαθιού, γιατί κατά έναν περίεργο τρόπο ο θάνατος παραμένει αμετάκλητα αθάνατος και η ζωή αμετάκλητα θνητή και σ’ αυτό το γρίφο του παραλόγου δεν απάντησε ποτέ κανείς, ει μη μόνον κάποιοι γελωτοποιοί από αρχαιοτάτων χρόνων, όταν ήθελαν να σπάσουν πλάκα με τους φόβους των θνητών δίνοντάς τους φρούδες ελπίδες.

Κατάλαβαν ότι θα έπρεπε να εξαφανίσουν διά παντός το σπαθί που αντικατέστησε το θάνατο και με τη δύναμη των λέξεων του κουτιού είπαν: «Ας εξαφανιστεί το σπαθί διά παντός κι ας περάσει στην ανυπαρξία». Και πέρασε το σπαθί στην ανυπαρξία ως μη όπλο, που δεν επέφερε πλήγμα σε κανέναν –ούτε και στον ίδιο το θάνατο.

Τους έμεινε μόνο το κουτί με τις λέξεις, κατά τρόπο αμετάκλητα – μετακλητό, τυχαία να συνταιριάζουν λέξεις και να φτιάχνουν ιστορίες που επιδρούν στα πεπρωμένα κατά τρόπο αμετάκλητα μετακλητό, όσο δηλαδή κρατά το στιγμιαίο κι όσο να πεθάνει το ζωντανό, δίχως συνοχή και νόημα, καθώς όλα τα νοήματα είναι κι αυτά στιγμιαία και υποκειμενικά κι εφήμερα και μετακλητά, έως ότου έρθει το μόνο αμετάκλητο που δεν κατάφερε να σταματήσει το σπαθί που δεν υπήρξε ποτέ.

Έπεσαν και κοιμήθηκαν κι ονειρεύτηκαν κι οι δυο πως έσμιξαν και μετακλητά και στιγμιαία ξέχασαν το αμετάκλητο και ξύπνησαν αγκαλιασμένοι, μετακλητά κι εφήμερα ευτυχείς μέχρι το επόμενο μετακλητό ή αμετάκλητο. Ύστερα βγήκαν μια βόλτα στην πόλη και έριξαν μια ματιά σ’ ένα ζευγάρι ερωτευμένων που είχε την πεποίθηση ότι γνώριζε την ουσία της ζωής κι οι ασυνήθεις υποψιασμένοι χαμογέλασαν με την επίγνωση της πλήρους τους άγνοιας κι έκλεισαν το μάτι συναινετικά και κατεργάρικα μπροστά στη άγνοια της άγνοιας των συνήθων ανυποψίαστων και των μεγαλεπήβολων σχεδίων τους να ανατρέψουν τον Κόσμο. Επίσης διαπίστωσαν πως αγαπιούνταν κατά έναν τρόπο εξαίσια αμετάκλητα μετακλητό.

Η Γυναίκα με τη Ζυγαριά

2011-06-04T16:32:00.008+02:00

Με ύφος περισπούδαστο μαζεύτηκαν οι επαΐοντες και είπαν πως η έγκυος γυναίκα στον πίνακα του Βερμέερ με τη μικρή χρυσή ζυγαριά στο χέρι ήταν τάχα μου μια αλληγορία της ματαιότητας του κόσμου ή της Θείας Αλήθειας και Δικαιοσύνης ή ότι είναι η Παρθένος Μαρία που ζυγίζει τις ψυχές των αγέννητων παιδιών. Άλλοι πάλι είπαν πως ήταν απλώς ένα πορτρέτο της Κατερίνας Βερμέερ, της γυναίκας του καλλιτέχνη, θεωρία που μοιάζει να είναι κοντά στην πραγματικότητα, αφού η Κατερίνα Μπόλνες Βερμέερ γέννησε δεκατέσσερα παιδιά.

Johannes Vermeer, H Γυναίκα με τη Ζυγαριά, 1662 - 1663, National Gallery of Art, Washington DC

Η αλήθεια ωστόσο φαίνεται να είναι διαφορετική. Ο Γιαν Βερμέερ τον Οκτώβριο του 1661, λίγο μετά τα εικοστά ένατα γενέθλιά του, συνάντησε στο πανηγύρι της Nτελφτ έναν Ισπανό που τον έλεγαν Φερδινάνδο Λούκας ντελ Σολ, που είχε μια ουλή πάνω απ’το αριστερό φρύδι κι ήταν ντυμένος στα ολόμαυρα και στο λαιμό του κρεμόταν με χρυσή καδένα ένα μυστήριο κόσμημα, που έδειχνε έναν άνδρα με τόξο στην πλάτη, να αγκαλιάζει απ’ το λαιμό μια έγκυο καμηλοπάρδαλη, η οποία ημιγονατισμένη ακουμπούσε το κεφάλι της στον ώμο του.

Ο ξένος δε μιλούσε καλά ολλανδικά, στην πραγματικότητα δε μιλούσε καθόλου, μόνο καθόταν στον κορμό ενός δέντρου πάνω σ’ έναν μπόγο από πολύχρωμα υφάσματα και στύλωνε κατά καιρούς το βλέμμα του επίμονα σε δύο σαλτιμπάγκους που ξεφυσούσαν φωτιές κι έκαναν ζογκλερικά κόλπα με επτά μπαλάκια.

Ο Γιαν Βερμέερ είχε πιει πολύ το προηγούμενο βράδυ κι είχε πονοκέφαλο, αποφάσισε λοιπόν να απομακρυνθεί απ’ τη βουή στο κέντρο της πλατείας και πήγε και κάθησε κοντά στον Ισπανό. Αφού αντάλλαξαν κάποιες τυπικές κουβέντες συστάσεως και κάποιες άλλες αδιάφορες για τη συννεφιά που πιθανόν να έφερνε σε λίγο βροχή, οι δυο άντρες βάλθηκαν να μιλούν, και σύντομα ο ζωγράφος ρώτησε τον Ισπανό τι απεικονίζει το κόσμημα που κρεμόταν απ’ το λαιμό του και ποια η ιστορία του. Ο Φερδινάνδο Λούκας ντελ Σολ τότε, αφού κατέβασε δυο γουλιές ισπανικό κρασί απ’ τη μποτίλια που είχε δίπλα του, διηγήθηκε στον Γιαν Βερμέερ την ακόλουθη ιστορία:

«Μια φορά ζούσε στη Μαυριτανία ένας πλούσιος γαιοκτήμονας, που είχε δυο γιους και μια κόρη. Όταν κατάλαβε πως πλησίαζε το τέλος του, αποφάσισε να μοιράσει τα υπάρχοντά του στους δυο του γιους, πιστεύοντας ότι θα φροντίσουν να δώσουν και μια καλή προίκα στη μικρή τους αδερφή, η οποία θα της εξασφάλιζε έναν καλό γάμο και μια πλούσια ζωή. Στο μεγάλο του γιο άφησε το υποστατικό του με τα αμπέλια στα υψίπεδα της Ταγκάτ και στο μικρό πέντε αραβικά άλογα, μια κασέλα με υφάσματα υφασμένα από Βέρβερους, ένα χωραφάκι στο Σάχελ με ακακίες κι ένα μπαομπάμπ στη μέση και δίπλα ένα μικρό σπιτάκι να προστατεύει όταν φυσάνε το χειμώνα οι τροπικοί άνεμοι Χαρματάν, καθώς κι ένα σακούλι χρυσά νομίσματα.

Ο μεγάλος γιος παντρεύτηκε μια καλή γυναίκα κι αφοσιώθηκε στην καλλιέργεια των αμπελιών, έκανε επτά παιδιά και έζησε μια ήσυχη ζωή, αφού καλοπάντρεψε και τη μικρή αδερφή του μ’ έναν Άραβα χρυσοχόο.

Ο μικρότερος, που τον έλεγαν Χαρούν, πούλησε τέσσερα απ’ τα πέντε άλογά του κι αποφάσισε να γυρίσει τον κόσμο μ’ ένα μπογαλάκι με τα απαραίτητα που μπορούσε να κουβαλήσει το άλογο που κράτησε για τον εαυτό του, με μόνα του όπλα ένα τόξο κι ένα μικρό εγχειρίδιο με ελεφάντινη λαβή, να προστατεύεται από τις επιθέσεις των ληστών και να προσπορίζεται την τροφή του.

Μια μέρα, καθώς περιπλανιόταν στις σαβάνες του νότου είδε ένα αρσενικό λιοντάρι να επιτίθεται σε μια θηλυκή ετοιμόγεννη καμηλοπάρδαλη κι αυθόρμητα το τόξευσε και το σκότωσε. Η καμηλοπάρδαλη πληγωμένη γονάτισε έτοιμη να υποκύψει στα τραύματά της κι ο άντρας έτρεξε και την αγκάλιασε απ’ το λαιμό καθώς έγερνε και πέθαινε, ενώ ταυτόχρονα έδινε ζωή σ’ ένα μικρό θηλυκό με πελώρια μάτια. Το μικρό ήταν καταδικασμένο χωρίς τη μάνα του κι ευάλωτο στις επιθέσεις των θηρίων, όμως ο νέος άρχισε να αγωνιά για την τύχη του κι ούτε που μπορούσε να το αφήσει εκεί μόνο του στις ερημιές κι ούτε αυτό, μικρό όντας κι αδύναμο, μπορούσε να τον ακολουθήσει.

Περάσανε καμπόσες ώρες κάτω από έναν ουρανό μ’ ένα τεράστιο φεγγάρι επάνω του και πέρασε ένα καραβάνι από νομάδες κι ο Χαρούν πλήρωσε δυο χρυσά νομίσματα για μια προβατίνα για να εξασφαλίσει στο καμηλοπαρδαλάκι του γάλα για τον πρώτο καιρό και το βάφτισε Άμπλα, που στη γλώσσα των Αράβων σημαίνει «τέλεια στην όψη».

Όταν η Άμπλα θέριεψε λίγο και δεν είχε πια ανάγκη το γάλα της προβατίνας, ξεκίνησαν ταξίδι προς το Σάχελ, εκεί που ο Χαρούν είχε το χωραφάκι με τις ακακίες, το μεγάλο μπαομπάμπ και το σπιτάκι. Ένα βράδυ με Πανσέληνο κι ύστερα από εξήντα πέντε φεγγάρια που ο Χαρούν και η Άμπλα ζούσαν μαζί, σκαρφάλωσε ο Χαρούν σ’ ένα κλαδί του μπαομπάμπ να θαυμάσει το φεγγάρι και να μπορεί να βλέπει την καμηλοπάρδαλή του στα μάτια –χωρίς ν’ αναγκάζεται να στραβώνει το λαιμό του κοιτάζοντας ψηλά κι ούτε να την υποχρεώνει να ψάχνει εκείνη να συναντήσει το βλέμμα του χαμηλά στη γη. Τότε ξαφνικά ένα ουρί του παραδείσου ακούστηκε να τραγουδά ένα τραγούδι που μιλούσε για την ανταμοιβή των ουρανών στις αγαθές ψυχές που κάνουν το καλό κι έξαφνα η καμηλοπάρδαλη - Άμπλα αναλήφθηκε στους ουρανούς μέσα σ’ ένα δαχτυλίδι φωτιάς και στη θέση της βρέθηκε μια κόρη με μαύρα μάτια και μαλλιά, Άμπλα στο όνομα και τις χάρες κι αυτή, να του δίνει μια γαβάθα ρύζι μοσχομυριστό κι ένα κουπάκι με τσάι γιασεμιού.

Ο Χαρούν την έπιασε απ’ το χέρι κι ακούμπησε εκείνη το κεφάλι της στο λαιμό του κι έσμιξαν πολλές φορές μέσα στο σπιτάκι, αλλά κι απ’ έξω κάτω απ’ τη σκιά του μπαομπάμπ σαν έπεφτε ο ήλιος και σαν ξημέρωνε και σαν εναλλασσόταν με το φεγγάρι που πότε γέμιζε και πότε λίγευγε, μέχρι που ύστερα από οκτώ φεγγάρια βρέθηκε η Άμπλα έγκυος στο σπόρο του Χαρούν και δεν υπήρχε άντρας στη χώρα των Μαυριτανών ή πάνω στη γη πιο ευτυχισμένος απ’ το Χαρούν, που απροσδόκητα γνώρισε τη χαρά του έρωτα, επειδή κάποτε έσωσε μια καμηλοπάρδαλη ετοιμόγεννη από ένα λιοντάρι που ετοιμαζόταν να την καταβροχθίσει.»

Στο σημείο αυτό ο Φερδινάνδο Λούκας ντελ Σολ, έκοψε την αφήγησή του και κατέβασε πάνω απ’ το μισό απ’ το κρασί που είχε η μποτίλια του, στυλώνοντας επίμονα το βλέμμα του στους σαλτιμπάγκους της πλατείας που ξεφυσούσαν φωτιές κι έκαναν ζογκλερικά κόλπα με τα επτά μπαλάκια.

Ο Γιαν Βερμέερ ξαφνικά θυμήθηκε πως πεινούσε, αλλά δεν είχε καθόλου όρεξη να δει την πεθερά του. Σκέφτηκε να φάει στην κουζίνα με τους υπηρέτες κι ευγενικά ρώτησε τον ξένο αν ήθελε να τον ακολουθήσει σπίτι του. Εκείνος ένευσε ναι.

Κατευθύνθηκαν στην κουζίνα του σπιτιού της Μαρίας Τινς, της πεθεράς του, όπου ο Βερμέερ ζούσε σώγραμπος και που, ως πολύ πλουσιότερη απ’ τον ίδιο, του υπαγόρευε το καταπώς θα ζήσει με την κόρη της. Η υπηρέτρια σέρβιρε σιωπηλή λάχανο βραστό και λουκάνικα, τυρί, φρέσκο φουρνιστό ψωμί, κόκκινο κρασί της Προβηγκίας και κομπόστα δαμάσκηνα. Ύστερα απ’ το γεύμα, οι δυο άντρες κάθησαν κοντά στη φωτιά της κουζίνας με το κρασί τους κι ο Φερδινάνδο Λούκας, λιγότερο αγριωπός στην όψη, έψαξε στον μπόγο με τα πολύχρωμα υφάσματα που είχε μαζί του, έβγαλε μια μικρή χρυσή ζυγαριά και παρακάλεσε τον Γιαν να τη δεχτεί ως δώρο για τη γενναιδωρία και τη φιλοξενία του.

Ο ζωγράφος στην αρχή αρνήθηκε, λέγοντας πως ένα μικρό χρυσό κομψοτέχνημα ήταν πολύ μεγάλο αντίτιμο για ένα γεύμα με λάχανο, λουκάνικα, ψωμί και λίγο κρασί, όμως ο Ισπανός επέμενε κι ο Βερμέερ δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να δεχτεί για να μην τον προσβάλει.

Με το μικρό ζυγό στο χέρι, γύρισε τότε ο Γιαν Βερμέερ και ρώτησε τον Φερδινάνδο Λούκας ντελ Σολ τι απέγινε ο Χαρούν με την Άμπλα κι ο Ισπανός συνέχισε την ιστορία του:

«Σαν πλησίαζε ο καιρός της Άμπλας να γεννήσει κι είχε ετοιμάσει την προίκα του μωρού από υφαντά Βερβέρων, γύρισε και θερμοπαρακάλεσε το Χαρούν να την πάει στα μέρη που γεννήθηκε, τότε που η μάνα της, η καμηλοπάρδαλη, υπέκυψε στα τραύματα απ’ τα νύχια του λιονταριού, και που εκείνος, ο γενναίος και σπλαχνικός άντρας της είχε σκοτώσει για να της χαρίσει εκεινής ζωή.

Ο Χαρούν έπεσε σε βαθειά συλλογή σκεφτόμενος τον κόπο του ταξιδιού για την ετοιμόγεννη γυναίκα, όμως εκείνη τον παρακάλαγε επίμονα μαζί και γλυκά, που δεν κατάφερε πια να της το αρνηθεί. Πήραν μαζί τους και τα μωριουδιακά, μιας κι η ώρα της γέννας πλησίαζε και θα μπορούσε να είναι κάθε στιγμή.

Έφτασαν χωρίς πολλή ταλαιπωρία στις σαβάνες και κατασκήνωσαν κάτω απ’ τον ουρανό, όταν ανέτελλε το φεγγάρι. Αφού ήπιαν το τσάι τους, σφιχταγκαλιάστηκαν και κουλουριάστηκαν στα πολύχρωμα κιλίμια, που μούσκεψαν ξαφνικά, γιατί η Άμπλα γεννούσε. Ο Χαρούν τη φίλησε στο μέτωπο κι έτρεξε έξω απ’τη σκηνή να ανάψει φωτιά και να ζεστάνει νερό απ’ το ασκί που είχαν μαζί τους.

Καθώς η Άμπλα στο έδαφος με τα χέρια της να κρατούν τα γκέμια του αλόγου σφιγγόταν για να βγάλει το παιδί, σκίστηκε το ύφασμα της σκηνής από μια λέαινα που καραδοκούσε να επιτεθεί στην ετοιμόγεννη.

Άρπαξε τότε ο Χαρούν το τόξο του και σημάδεψε τη λέαινα που έτρεξε μακριά, όμως το θηρίο είχε ήδη πληγώσει την Άμπλα στο λαιμό, που καθώς τον έβαφε το αίμα μάκραινε και μάκραινε κι έγινε λαιμός καμηλοπάρδαλης μέσα στη νύχτα κι έγινε η Άμπλα και πάλι καμηλοπάρδαλη, όμοια στην όψη με τη μάνα της κι ο Χαρούν έκλαιγε και θρηνούσε και τη φιλούσε κι ακούμπησε εκείνη το κεφάλι στον ώμο του και ξεψύχησε, την ώρα ακριβώς που έδινε ζωή στο παιδί τους.

Στη μέση της σαβάνας έκλαιγε ο Χαρούν με το μικρό του γιο στην αγκαλιά το χαμό της αγάπης του κι αναθεμάτισε κι αναρωτιόταν ποια κακή μοίρα τον κατάτρεξε κι έχασε ό,τι αγάπησε στον κόσμο περισσότερο.

Και τότε σκίστηκαν και πάλι οι ουρανοί κι ένα ουρί του παραδείσου τραγούδησε ένα τραγούδι για τη δικαιοσύνη των ουρανών στα πλάσματα του κόσμου και για τον πόνο μιας λέαινας που έχασε το σύντροφό της, όταν βγήκε να κυνηγήσει μια καμηλοπάρδαλη για την πεινασμένη αγέλη και αναλήφθηκε τότε το σώμα της Άμπλας στον ουρανό μέσα σε μια πύρινη νεφέλη και στη θέση του έμεινε μια μικρή χρυσή ζυγαριά και μια περγαμηνή στα αραβικά με τη φράση «Τυχερός αυτός που έζησε τη γενναιοδωρία των ουρανών για την αγαθή του προαίρεση, πριν γνωρίσει ότι ο Αλλάχ είναι και δίκαιος»

-Το παιδί του Χαρούν και της Άμπλας είμαι εγώ, Ολλανδέ, που με υιοθέτησε ένα ζεύγος Ισπανών στα τρία μου χρόνια. Ο πατέρας μου έβαλε μετά το θάνατο της μάνας τον αντράδερφό του να του φτιάξει ένα κόσμημα με την Άμπλα κι εκείνον και το φορούσε διαρκώς στο λαιμό του, μέχρι που τον πέρασε στο δικό μου, όταν με έδωσε για υιοθεσία.»

Κάπου εκεί χάνονται οι γραπτές μας πηγές για τη συνέχεια της ιστορίας και για το τι απέγινε ο Φερδινάνδο Λούκας ντελ Σολ, όμως ο Γιαν Βερμέερ έβαλε την έγκυο γυναίκα του να ποζάρει στον καινούργιο του πίνακα κρατώντας στο χέρι τη μικρή χρυσή ζυγαριά του Ισπανού.

Μανιτάρια αλά ντανουά μέσα στο πηγάδι

2011-05-31T15:24:00.004+02:00

«Κάτω απ' το μαξιλάρι
είναι ένα βαθύ πηγάδι
που μέσα κατοικούν
οι ψυχές που σ' αγαπούν.»

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Όταν το πήραν αυτό χαμπάρι ο Νιλς κι η Ίλντα αποφάσισαν χαρίσουν ο ένας στον άλλο το μαξιλάρι τους για να μπορούν να συναντιούνται πιο συχνά και στα όνειρά τους.

Τα κανόνισαν όλα καταπώς πρέπει. Αρκούσε να βάλουν το χέρι τους μεταξύ μαξιλαριού και μαξιλαροθήκης και βοοοοουπ! μια δίνη τους κατάπινε και βρίσκονταν στη μέση ενός τούνελ μυστικού, μεσούντος του χρόνου που βρίσκονταν με το φως της ημέρας ή της νύχτας.

Εκεί αποφάσισαν να κουβαλήσουν όλα τα αντικείμενα που τους άρεσαν: από κόμιξ του Hugo Pratt και παλιές αφίσες του Μπομπ Μάρλευ, καθώς και κάποια τεύχη μόδας του μεσοπολέμου με σχέδια του Ερτέ και παλιά λεξικά με κιτρινισμένα φύλλα που ‘χαν λέξεις περίεργες και σε διάφορες γλώσσες, που δεν χρησιμοποιούνταν πια. Το τούνελ είχε φινιστρίνια στους τοίχους σαν του πλοίου κι εύκολα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει πως δεν επρόκειτο για τούνελ υπόγειο, αλλά εναέριο, επειδή η κύρια θέα προς τα έξω ήταν κεραμιδοσκεπές από παλιά τριώροφα σπίτια και τρούλοι από μεσαιωνικούς καθεδρικούς. Τα φινιστρίνια είχαν επίσης θέα και στο δημόσιο πάρκο, γιατί ο Νιλς και η Ίλντα αγαπούσαν τα λουλούδια, αλλά ήταν οι πιο άχρηστοι κηπουροί στο βασίλειο της Δανίας, η ντροπή και το αίσχος των γειτόνων, τους οποίους η Ίλντα και ο Νιλς δεν είχαν αποφασίσει αν όντως τους περιφρονούν και δε δίνουν δεκαράκι τσακιστό για τη γνώμη τους ή τους άφηναν απλώς να υπάρχουν και να εκφράζουν τη γνώμη τους «ελεύθερα» και σε πνεύμα σχετικής ανοχής.

Αποφάσισαν όμως ότι στα φυτά θα πρέπει να κάνουν μια εξαίρεση κι αποφάσισαν να καλλιεργήσουν μανιτάρια. Γιατί μανιτάρια; Οι λόγοι πολλοί: πρώτον διότι τα μανιτάρια είναι σαπρόφυτα, οπότε καταβροχθίζουν ετοιμοθάνατα δέντρα και φυτά, δεύτερον γιατί βγαίνουν με τις βροχές –και στα μέρη τους οι βροχές ήταν πολλές-, τρίτον διότι δε φωτοσυνθέτουν και ο ήλιος δεν είναι δεδομένος στις χώρες του Βορρά, τέταρτον διότι κάποια απ’αυτά είναι βρώσιμα, πέμπτον επειδή μερικά είναι δηλητηριώδη, έκτον στην Ίλντα άρεσε ιδιαίτερα και το σχήμα τους (την έκανε να κοκκινίζει και να κακαρίζει μετά μοναχή της), έβδομον διότι είναι προσφιλή στους επτά νάνους και ιδού μάνι – μάνι επτά σπουδαίοι λόγοι και τρανοί γιατί μανιτάρια κι όχι ας πούμε ηλιοτρόπια.

Ένα βράδυ που συναντήθηκαν, ως συνήθως, στο τούνελ αποφάσισαν να μαγειρέψουν κάποια απ’αυτά και να τα φάνε, όχι μόνο λόγω του ότι έπεσαν για ύπνο αμφότεροι νηστικοί και δεν είχαν τέτοια πολυτέλεια, γιατί ήταν κι οι δυο λιπόσαρκοι μέχρι ανησυχίας και ξερακιανοί (αν κι αγαπούσαν κι οι δυο το καλό φαγητό), αλλά και γιατί σκέφτηκαν πως τα μανιτάρια θα ήταν καλός μεζές για το κρασί τους (ο Νιλς είχε σουφρώσει καμπόσες μπουκάλες από μια γιορτή της ενορίας) κι η Ίλντα είχε κολλήσει με εμμονή στο βιβλίο της Λάουρα Εσκιβέλ[1] και της είχε καρφωθεί στο κεφάλι ότι ήταν κι αυτή ένα είδος μάγισσας –έστω και της κουζίνας- σαν την Τίτα κι όφειλε επιτέλους κάπου κι αυτή να δείξει την τέχνη της.

Σώταρε λοιπόν σε βούτυρο γάλακτος λίγο κρεμμύδι και σκόρδο μαζί με μουσκεμένο σε χυμό φρέσκιας ντομάτας κουσκούς, έσβησε με λευκό ξηρό κρασί, και στα επίσης ελαφρώς σωταρισμένα ολόκληρα καπέλα απ’ τα μανιτάρια πρόσθεσε τη γέμιση μαζί με καβουρδισμένο σουσάμι δυο λογιών, παπαρουνόσπορο, φρέσκο μαύρο πιπέρι και τριμμένη παρμεζάνα. Κατόπιν τα φούρνισε ωσότου να γκρατιναριστεί το τυρί.

Στη φαινομενικά αθώα αυτή συνταγή που ήταν επινόηση της στιγμής, πρόσθεσε μερικά ακόμη αυτοσχέδια μαγικά: έπλυνε πρόσωπο και χέρια με τριανταφυλλόνερο και μουρμούρισε μια επωδό στην Εκάτη που βρήκε στο Ίντερνετ, την τελευταία δεν ήξερε σε τι σκοπό να τραγουδήσει, αλλά τα ψιλοκατάφερε να βγάλει τη ρίμα της ικανοποιητικά, τους κυρίως στίχους πάνω στη μελωδία απ’ Τα Παιδιά του Πειραιά και το ρεφραίν πάνω στο γαλλικό παιδικό τραγουδάκι Alouette, gentille Alouette, Alouette, je te plumerai.

Τέλος, όταν τα μανιτάρια μαγειρεύτηκαν, κάθησαν να τα φάνε, αφού σύρανε το μεγάλο τραπέζι μπροστά στο φινιστρίνι που είχε θέα στις στέγες των παλιών τριώροφων σπιτιών (στη μια απ’ αυτές είχε κάνει φωλιά ένας πελαργός), άνοιξαν το τζαμάκι να τους παίρνει η δροσιά κι ήπιαν κι ένα ποτήρι κρασί, αφού τσούγκρισαν τα κολωνάτα ποτήρια κι είπαν το πατροπαράδοτο skål χαμογελώντας με την αρμόζουσα σκανδιναβική μυστικοπάθεια και κάνοντας ο καθένας μια κρυφή κι ανομολόγητη ευχή που είχε να κάνει με μια σέξυ κατάληξη του δείπνου (κι οι πιο απελευθερωμένοι Σκανδιναβοί διατηρούν έναν Λουθηρανικό πουριτανισμό που τους κάνει να κοκκινίζουν με τις ανοιχτές αναφορές στο σεξ) κι απόμειναν να κοιτάνε τον καλοκαιριάτικο ήλιο που έδυε, περίπου στις δέκα και κάτι το βράδυ, πέρα απ’ το κανάλι της Ρόσκιλε και τη Βόρεια Θάλασσα, περίπου κατά το Κάτεγκατ (μιας και όπως είπαμε το σημείο συνάντησης του τούνελ τους ήταν κάπου στη μέση της Δανίας).

Δεν απόσωσαν να πιουν το δεύτερο ποτήρι κρασί, όταν το τούνελ άρχισε να γίνεται ρευστό και να κινείται σε σπείρες και οχτάρια –ευτυχώς δεν τους πήρε χαμπάρι η αστυνομία, πάντα εξάλλου τα όργανα είχαν μάτια για την κυκλοφορία πάνω στους υπέργειους δρόμους, ποτέ στο τι γίνεται από πάνω – κι έγιναν κι αυτοί ρευστοί και τα σχήματά τους άλλαζαν και τους πήρε ο αέρας και βρέθηκαν στη Μάλαγα. Τότε εκείνος τηλεφώνησε στην εταιρεία που δούλευε και ζήτησε μια τριήμερη άδεια, εκείνη δεν είχε επαγγελματικές υποχρεώσεις μιας κι ήταν καλοκαίρι και τα σχολειά είχαν διακοπές κι ύστερα επέστρεψαν αεροπορικώς στην Κοπεγχάγη, χαμογελώντας με μυστικοπάθεια και κοκκινίζοντας στην ανάμνηση των απρογραμμάτιστων διακοπών τους στην Ανδαλουσία. Ήταν συναρπαστικό, δήλωσαν, ίσως θα πρέπει να το προγραμματίσουν και για το επόμενο καλοκαίρι.

[1] Το γνωστό βιβλίο της Λάουρα Εσκιβέλ «Σαν Νερό για Ζεστή Σοκολάτα» που γυρίστηκε και σε ταινία απ’ τον Αλφόνσο Αράου.

Παράλογο

2011-05-31T05:56:00.008+02:00

Παράλογο στην Ελλάδα σήμερα είναι να βλέπεις ένα τσούρμο Μορφονιούς να βγαίνουν και να σου κατηγορούν τον Καραγκιόζη για "μυτόγκα"!

© Ελένη Καλλιανέζου, 31 Μαΐου 2011, Δανία.

Ένας καφές "ναι" και "όχι"

2011-05-31T02:56:00.001+02:00

Εκεί που βάζεις αλάτι – ρίξε και μια υποψία ζάχαρης και πίκρας. Και φύλαξε μια χούφτα χώμα για τους γάμους, να ρίχνεις μαζί με το ρύζι και τα ροδοπέταλα.

Οι αρχαίοι Έλληνες έραιναν τους νεόνυμφους με πολλούς καρπούς της γης. Κρίμα μεγάλο κι ύβρις - να εξαιρείται απ’αυτούς ένας καλός πυραμούς. Τελικά, το μέγιστο εδραιωτικό της ευτυχίας είναι η γνώση του τέλους της.

Ίσως γι’ αυτό, ο φίλος μου ο Βαγγελάκης, όταν παντρεύτηκε τη Μαριώ, έβαλε κι έγραψαν στις βέρες «σύμβαση δύο ετών» και τις ημερομηνίες υπογραφής της συμβάσεως. Για να λήγει ή για να ανανεώνεται. Κι ως τώρα, ο γάμος τους καλά κρατεί, παρά τις συχνές επεμβάσεις των διευθυνόντων συμβούλων, των ανηκόντων, ως αναμενόμενον, στα πεθερικά.

Το μαγικό σακάκι

2011-05-31T01:42:00.007+02:00

Ζούσε λέει μια φορά ένας άντρας ταλαίπωρος που τονε λέγαν Γιάννη, που μόλις έπιανε ψιλή βροχή δέκα λεύγες μακριά, μούσκευε. Σαν έπιανε φωτιά σ’ άλλη χώρα, καιγότανε. Όταν δέρνανε παιδιά σ’ άλλη γειτονιά, πόναγε, κι όταν ένας γέροντας δυσκολευότανε στο περπάτημα ούτε κι αυτός δεν μπορούσε να σαλέψει.

Μια μέρα, δεν άντεξε άλλο τον πόνο και και μια και δυο κίνησε να βρει έναν ερημίτη που ζούσε ψηλά σε μια βουνοκορφή, που είχε το χάρισμα να μιλάει με τα στοιχειά της φύσης κι έπαιρνε απ’ αυτά απάντηση.

-Το και το, λέει ο Γιάννης στο γέροντα και τότε εκείνος του απάντησε:

-Τράβα να βρεις αυτήνα που υφαίνει τα πεπρωμένα. Έχει υφάνει ένα σακάκι που σαν το φορείς και πιάνει ψιλή βροχή δέκα λεύγες μακριά ή πάνω απ’ την κεφαλή σου, δεν μουσκεύεις. Όταν πιάνει φωτιά σ’ άλλη χώρα ή στο σπίτι σου, δεν καίγεσαι. Όταν δέρνουν παιδιά σ’ άλλες γειτονιές ή εσένα, δεν πονάς. Κι όταν ένας γέροντας δυσκολεύεται στο περπάτημα, τότε όλοι όσοι δυσκολεύονται να σαλέψουν, περπατούνε.

Περάσανε μήνες και χρόνια κι έβρισκε ο Γιάννης υφάντρες τεχνίτρες στα ξόμπλια και στα σχέδια και στην τέχνη, αλλά αυτήν που ύφαινε τα πεπρωμένα δεν μπόραε να βρει. Και σ’ όλες παράγγελνε σακάκια μαγικά, όμως μόλις έπιανε ψιλή βροχή δέκα λεύγες μακριά, μούσκευε. Σαν έπιανε φωτιά σ’ άλλη χώρα, καιγότανε. Όταν δέρνανε παιδιά σ’ άλλη γειτονιά, πόναγε, κι όταν ένας γέροντας δυσκολευότανε στο περπάτημα ούτε κι αυτός δεν μπορούσε να σαλέψει.

Κάποια μέρα, σε βαθύ γήρας ο Γιάννης –ίσα που κατάφερνε να πάρει τα ποδάρια του- έφτασε χωρίς να πολυκαταλάβει πώς και στο σπίτι της υφάντρας που υφαίνει τα πεπρωμένα.

Και της διηγήθηκε ο Γιάννης τη ζωή του και του ῤιξε εκείνη στους ώμους το μαγικό σακάκι, κι άρχισε κι ο Γιάννης να μην αισθάνεται πια πόνο, ακόμα κι όταν πολεμούσε να φέρει στη θύμησή του ό,τι παλιά τον πονούσε. Κι είδε κόσμο ξαφνικά γύρω του που ρώταγε πού τάχα να ‘χει βάλει την ταυτότητά του, γιατί αλλιώς δε θα μπορούσαν να φροντίσουν τα της κηδείας του. Και μόλις τότε κατάλαβε πως πέθανε και ρώτησε την υφάντρα των πεπρωμένων κι εκείνη του έδειξε το σακάκι. Και μ’ όσες δυνάμεις του απέμειναν το πέταξε τότε από πάνω του κι ένοιωσε τη νιότη του να ξαναγυρνά με ορμή, αλλά διπλώθηκε ξαφνικά στα δυο, γιατί του ‘φερνε ρίγη μια ψιλή βροχή δέκα λεύγες μακριά και κάψιμο στα σωθικά μια φωτιά σ’ άλλη χώρα και πόνεσε κι ούτε μπορούσε για κάμποσο να σαλέψει.

Μέχρι που χάραξε η μέρα κι έφτασε πίσω στο χωριό του και πέρασε απ’τη γειτονιά του ένα κορίτσι και το πόθησε πολύ και κάποιοι φίλοι του τον κάλεσαν για κρασί το βραδάκι και τότε γέλασε με μιαν άγρια χαρά κι ούτε που ήθελε πια να φορέσει το μαγικό σακάκι και μήτε ξανάψαξε να το βρει, αν και μούσκευε συχνά – πυκνά και καιγόταν, όπως και παλιά.

Γι' αυτούς που δε λεξιπορνεύουν τις αλεξιθυμίες τους.

Skælmskt på π med to noder

2011-05-20T10:15:00.008+02:00

Skælmskt på π med to noder

«Αεί ο Έρως ο Μέγας γεωμετρεί, το Χρόνου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, καί όν, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι» = π = 3,1415926535897932384626

Συναφής ανάρτηση: *Αεί Ο Έρως Ο Μέγας Γεωμετρεί

Kunst

2011-05-18T11:41:00.005+02:00

Όμορφα ήταν που ανεβήκαμε στις στέγες για να βάψουμε τον Ουρανό με τα χρώματα της αρεσκείας μας. Βάλαμε το βράδυ ένα φεγγάρι πάνω σε βαθύ μπλε κι ανάψαμε με τις ανάσες μας τα κεριά στο κοντινό νεκροταφείο, χαμογελώντας πονηρά, skælmskt, κι ύστερα οργιάσαμε με ροδόχρωμα και χρυσαφιά που αλλάζανε κατά το δικό τους δοκούν και το ρυθμό των δικών τους ερώτων. Οφείλουμε να σεβόμαστε τους πόθους των νεφών για να μπουν και τα σύννεφα εντός μας, να μας δροσίζουν.

Μικρό - μικρό

2011-05-18T10:42:00.007+02:00

Τα πλανεμένα μάτια μας

στα σύννεφα εψαχνόντουσαν

που πήγαιναν κι ερχόντουσαν

κι ύστερα εχανόντουσαν.

Τα πλανεμένα μας αυτιά

τους ήχους μελετούσανε

κι αυτούς που τραγουδούσανε

γι’ αυτά που αγαπούσανε.

Τα μεθυσμένα χείλη μας

κουβέντα αρχινήσανε

κι ύστερα λησμονήσανε

για ποια πρωτομιλήσανε.

Ες Γην Υπερβορείων πάμε, μάτια μου, εκεί που ο Ήλιος δε νυχτεύγει ποτέ.

Ο Οδυσσέας και η Σειρήνα της Δανίας του Νότου

2010-09-28T04:20:00.013+02:00

Αν κάποιος ρωτήσει έναν Αμερικάνο ή έναν Βορειοευρωπαίο μέσου μορφωτικού επιπέδου τι γνωρίζει για την Ελλάδα, το πιθανότερο είναι ότι θα συγκεντρώσει καμιά δεκαριά κλισέ που περιλαμβάνουν κάποια (λίγα) νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη, το σουβλάκι, το ούζο, το Ζορμπά, το συρτάκι, άντε στην καλύτερη περίπτωση και τον Παρθενώνα, τον Πλάτωνα ή τον Όμηρο, που χαίρουν ωστόσο μικρότερης δημοφιλίας απ' το τζατζίκι, του οποίου κόπιες και παραλλαγές κυκλοφορούν και στα σούπερ μάρκετ. Παρά τους όποιους τρομοφόβους του μεσοαστού Αμερικάνου, η Ελλάδα θα παραμείνει μέσα στον κατάλογο των εξωτικών χωρών που θα επιθυμούσε να επισκεφτεί πριν πεθάνει, με τον ίδιο τρόπο που στη Βόρεια Ευρώπη το πορτοκάλι ή το ρόδι είναι τροπικά φρούτα και ο τζίτζικας ένα άγνωστο έντομο που ζει κοντά στον Ισημερινό.

Πέρσι, στην εποχή γύρω απ' τις βουλευτικές εκλογές και πριν το κανόνι του Δ.Ν.Τ. ακούσαμε και για ευσεβείς πόθους μετατροπής της Ελλάδας στη Δανία του Νότου -πιθανόν έχοντας λησμονήσει πως το 19ο αιώνα ο Καποδίστριας επιθυμούσε να μετατρέψει ρυμοτομικά την Ελλάδα σε Ελβετία- και ο Αδριανός δυο περίπου χιλιετηρίδες πριν οραματιζόταν μια Αθήνα με υδραγωγεία και αποχετευτικό σύστημα της προκοπής, κατά το πρότυπο της Ρώμης.

Η Ελλάδα δεν έγινε ποτέ βέβαια ρυμοτομικά Ελβετία και η Αθήνα δεν απέκτησε ποτέ αποχετευτικό σύστημα της προκοπής, αντίθετα, είναι μια τερατώδης και άθλια αισθητικά πρωτεύουσα, ακόμα και για το μετανάστη, όπως η αφεντιά μου, που, καιγόμενη απ' τον πόθο να ξαναδώ "πατρίδα" σ' ένα απ' τα ταξίδια μου την τελευταία πενταετία, πήγα με τη βαλίτσα απ' το αεροδρόμιο απευθείας στην Πλάκα, για να παραγγείλω μια μερίδα μπάμιες, μια φέτα κι ένα καραφάκι ούζο, να γίνω σκνίπα και να αρχίσω να κλαίω.

Όταν ρώτησαν κάποτε την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ πού αποδίδει την κακοδαιμονία της Ελλάδας στα περί πνευματικότητας σήμερα είπε πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει συλλογικότητα, γι' αυτό και βλέπει κάποιος έξοχες πνευματικές προσωπικότητες, αλλά απουσία πνευματικής ζωής. Για τα περί αδιαφάνειας, ρεμούλας και διαφθοράς στον οικονομικό και πολιτικό βίο έχουν γραφτεί - και γράφονται σωρείες άρθρων που δε στερούνται αναλυτικής ικανότητας ή ευθυκρισίας, το αντίθετο μάλλον· μια ακόμα αναφορά δε θα εκόμιζε τη γλαύκα. Αυτό εντούτοις που διαφεύγει απ' τις περισσότερες εμβριθείς αναλύσεις είναι ότι ιστορικά η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από μια απέραντη θεωρητικολογία και αμετροέπεια που δεν ενδιαφέρεται ποσώς για πρακτική εφαρμογή ή απτό αντίκρυσμα της θεωρίας, μια νοοτροπία ορατή τόσο στο γεγονός ότι η αρχαία Ελλάδα, φερειπείν, είχε αναπτυγμένη επιστήμη -αλλά όχι και τεχνολογία- (τη εξαιρέσει πιθανόν του Αρχιμήδη, ο οποίος όμως ήταν Έλληνας του "εξωτερικού" και διέπρεπε με χορηγία Ιέρωνος), όσο και σήμερα με τη λογική των 100 παραθύρων στα τηελεοπτικά Μ.Ε., όπου πάσης φύσεως επαγγελματίες μαϊδανοί θα επανεφεύρουν τον τροχό προσθέτοντας (?) στην ενημέρωση του πολίτη, όμως παρά τις εκατοντάδες γνωματεύσεις ο ασθενής εξακολουθεί να νοσεί. Γιατί, ακόμη μια φορά ειπώθηκε κάτι για να ειπωθεί, κι αν τυγχάνει το ρηθέν ή η διαπίστωση να είναι διά στόματος πολιτικού ή θα μείνει στις καλές προθέσεις ή ο ουσιαστικός σκοπός των εξαγομένων απ' το στόμα είτε είναι λόγος είτε εμετός είναι τα εισαγόμενα στο στόμα.

Στα παραπάνω υπάρχει και κοινό θεατών: των συμφωνούντων, των αντιφωνούντων, των χειροκροτούντων και των υπερθεματιζόντων και το show καλά κρατεί, αλλά θα παραμείνει εκεί: στο show. Panem et circenses sine panem. Aλλά, δεν είναι έτσι πατριώτες! Όποιος θεωρητικολογεί οφείλει και να πράξει, αλλιώς δεν έχει συνέπεια λόγου και πράττειν και είναι αφερέγγυος. Κι όταν πράττει οφείλει και να πετύχει, όχι να απαντήσει "ναι μεν, προσπαθώ... αλλά... ". Η λέξη προσπάθεια είναι η δικαιολογία της μετριότητας και όταν εκστομίζεται από πολιτικό είναι παραδοχή της αποτυχίας.

Magnificat -Παρά τον Μύθον

2010-09-27T09:51:00.014+02:00

Magnificat θα πει "μεγαλύνει η ψυχή μου". Μagnificat είναι το όνομα της γάτας μου. Η γάτα μου φυσικά είναι μια ξεχωριστή γάτα και δε μοιάζει με τη γάτα κανενός! Όχι μόνο γιατί αρέσκεται στην μπαρόκ μουσική, τρώει φράουλες, ντομάτες, ροδάκινα ή φακές ή γιατί είναι η καλύτερη κυνηγός της περιοχής του Ribe, αλλά και για τα ιδιαίτερα αυτά χαρακτηριστικά της σπάνιας δασκάλας, που ξέρει να συνδυάζει την ηρεμία με τη διαολιά, τα νάζια - με τη σοφία. Αποφάσισε να με υιοθετήσει αμέσως μόλις γεννήθηκε, αλλά προτίμησε να έρθει σπίτι μου το Γενάρη, όταν πια ήταν δυόμισυ μηνών, για να με νταντέψει και να μου μάθει πώς νταντεύουν.Όταν η Magnificat με τίμησε με την εύνοιά της, το χιόνι είχε φτάσει απέξω σχεδόν το ένα μέτρο κατά τόπους. Το βράδυ πάγωνε και γινόταν σκληρό και το μόνο που είχε σημασία στην παγωνιά και την ασπρίλα ήταν αυτό που θα έδινε χρώμα στο λευκό -
σ' αυτό το λευκό που ξεπερνά το μη-χρώμα, το παραμυθένιο ή το suréel. Κι είναι αλήθεια πως βρέθηκαν κάποιοι να πουν πως "με ζηλεύουν για το χιόνι", πιθανόν όμως παράβλεψαν πως όταν όλοι οι δρόμοι παγώνουν, δεν έρχεται ο Άγιος Βασίλης με το έλκηθρο να σου φέρει να φας.

Όταν ζεις στη σιωπή και παρά τον μύθον, τότε ζητάς στην πραγματικότητα την παραμυθίαν ψυχής να σε γειώσει. Αυτό όμως που είναι και το πιο πραγματικό τελικά στην απόλυτη ερημιά είναι ένα σμάρι πουλιά που πετά ψάχνοντας να βρει τροφή ή το πόδι σου που βουλιάζει στο χιόνι μέχρι το γόνατο. Τίποτε άλλο δεν είναι πιο πραγματικό ή δεν έχει σημασία. Μια τραχειά πραγματικότητα γυρεύει το παραμύθι εκείνο που θα μιλήσει απευθείας στην καρδιά και η καρδιά δε γλυκαίνει με σπουδαίους μύθους (λόγια) ούτε μ' εμβριθείς αναλύσεις της πολιτικής κατάστασης στην παγκόσμια σκηνή ή της οικονομικής κρίσης. Hχούν ψεύτικα όταν μεγαλοστομούν, γλιτσιάρικα όταν μελοδραματοποιούν, ύπουλα όταν εθίζουν στο splash, κακόηχα όταν περιγράφουν το γκροτέσκο. Πιθανόν γιατί οι άνθρωποι χάσαμε τους μύθους, τα παρά τον μύθον και τα ρήματά μας και κρατήσαμε μόνο κάποια ενδεικτικά επιρρήματα, όπου το "ευ" λίγο πια ρόλο παίζει.

Το "ευ" είναι ακριβό γιατί χρειάζεται ικανότητα καλλιτέχνη για να μπορείς να το καδράρεις. Το μη εξασκημένο μάτι τείνει να το αγνοεί ή να επικεντρώνεται στο πρωτογενές ωφελιμιστικό συναίσθημα σε κάθε ερέθισμα. Παράδειγμα η λέξη "πάγος". Πάγος ίσον κάτι το ευχάριστο στον καύσωνα ή σ' ένα ποτήρι βότκα, δυσάρεστο όταν παγώνεις, ακινητοποιείσαι, κρυώνεις ή πεινάς και στη μία όμως και στην άλλη περίπτωση μπορεί να είναι όμορφος, γιατί είναι αληθινός και μπορεί να πάρει μορφή ή μπορεί άριστα να χρησιμεύσει κι ως υλικό για παραμύθι, για να ξεχάσεις προς στιγμήν ότι είσαι νηστική κι ατσίγαρη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, αφού η θύελλα μαίνεται πέρα απ' το να περιμένεις να κοπάσει.

Όμως μια γάτα είναι η καλύτερη παραμυθατζού, γιατί θα σε καταφέρει να την κεντράρεις μέσα από ένα πλήθος παραπληρωματικές λεπτομέρειες. Είτε σου μιλάει (και οι γάτες στους δικούς τους ανθρώπους είναι πολύ ομιλητικές) είτε γιατί πειραματίζεται να μεταμορφωθεί σε κουνέλι και χοροπηδά, άλογο κι αρχίζει τρελούς καλπασμούς, μαντάμ ντε Πομπαντούρ όταν ξαπλώνει με ηδυπάθεια και μισοκλείνει τα μάτια, σαχλοκούδουνο όταν κρύβεται και πηδάει ξαφνικά επάνω σου, πεπειραμένη Ανατολίτισσα δασκάλα του μασάζ όταν σ' αρχίζει στα ζυμώματα κι αγαπησιάρα σέξυ κι απαιτητική ερωμένη, όταν σου 'ρχεται κι αρχίζει να σου τρίβεται και να σου γλείφει τη μύτη με τις ώρες. Oι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται τη γάτα. Γιατί η γάτα είναι απρόβλεπτη και ανεξάρτητη και η αγάπη της καθόλου δεδομένη. Kι ύστερα είναι κι αυτό της το χαμόγελο, να παραμένει δίχως το σώμα της γάτας. Όμως, λίγοι γνωρίζουν ότι η γάτα αφοσιώνεται, εάν κι εφόσον σε εγκρίνει, ειδικά αν της μιλάς στη γλώσσα της και άριστος γνώστης της γλώσσας της γάτας δε γίνεσαι ποτέ, αν δεν έχεις κάτι το γατίσιο από φύση. Για να αγαπήσεις τη γάτα, πρέπει να έχεις πάει ένα βήμα παραπέρα απ' την αγάπη του σκύλου, που είναι πιο χαζοχαρούμενος, εύπιστος, χλεχλές, μεγαλόθυμος κι υποτελής σου, ενώ η γάτα σε μαθαίνει να μην εφησυχάζεις ποτέ. Όμως, η γάτα η δικιά μου έχει ακριβώς τους ίδιους λόγους να μην εφησυχάζει μαζί μου κι έτσι, καμιά απ' τις δυο μας δε βρίσκεται σε σχέση υποτέλειας.

Αν με ρωτούσαν πόσο και πώς θα ήθελα να αγαπηθώ από άνθρωπο, θα έλεγα όσο και όπως με αγαπάει η γάτα μου. Η γάτα μου δε θα με αγαπούσε ποτέ, αν δεν την αγαπούσα έτσι όπως την αγαπώ. Κι ύστερα... λατρεύω τις τρίχες της. Γιατί μπορώ να τις βλέπω, να τις χαϊδεύω ή να τις σκουπίζω. Τις τρίχες όμως των ανθρώπων δεν καταφέρνω πάντα να τις διακρίνω, εκτός κι αν με πνίξουν ή μου μπουν στα ρουθούνια.

Urban Legend

2010-09-15T12:36:00.006+02:00

Mια φορά κι έναν καιρό ένας επιμελής φοιτητής, με το που πήρε το σύγγραμμα του καθηγητή του, του επιφανούς δόκτωρος Σπουδαιόπουλου, έτρεξε κι αγόρασε πολύχρωμα φωσφοριζέ μαρκαδοράκια για να σημειώνει τα αξιομνημόνευτα.

Κι άρχισε να υπογραμμίζει άλλα με κίτρινο, άλλα με πορτοκαλί κι άλλα με ροζ, μέχρι που όλο πια το κείμενο ήταν κίτρινο και πορτοκαλί και ροζ και πράσινο και δεν μπορούσε πια να επισημάνει τίποτα κι ούτε κατάφερε να βγάλει τελικά άκρη, όταν διάβαζε για εξετάσεις. Επειδή όμως σύχναζε στα αμφιθέατρα και κράταγε λεπτομερείς σημειώσεις, κατάφερε να περάσει το μάθημα -και με καλό βαθμό- γράφοντας αυτά που είκασε ότι θα αρέσουν στον καθηγητή του.

Όταν ύστερα από πολλά χρόνια πέθαναν οι γονείς του κι έκανε μια εκκαθάριση στα πράγματα του πατρικού σπιτιού, βρήκε και το σύγγραμμα με τις φωσφοριζέ υπογραμμίσεις. Ρίχνοντας μια ματιά στις κίτρινες, ροζ, πορτοκαλιές και πράσινες γραμμές του βιβλίου, διαπίστωσε ότι όλα τα αξιομνημόνευτα ήταν

α-ρ-λ-ο-ύ-μ-π-ε-ς

Άτιτλο

2010-08-04T21:05:00.005+02:00

... Kι από λέξεων εραστές γίναμε λεξιπόρνοι με διαπραγματεύσιμη ταρίφα -συνήθως την αποδοχή της αθλιότητάς μας-. Κάποιος επιτέλους να επιβάλλει νόμο στα μπουρδέλα λόγου. Είναι το ίδιο άθλια όσο η λεξιπενία και κοστολογούνται δυσανάλογα σε σχέση με αυτό που προσφέρουν.

Το Ποντικόπουλο

2009-12-13T13:17:00.007+01:00

Μια φορά, γιε μου, κι έναν καιρό ζούσε ένας φούρναρης, ο Θωμάς που σηκωνόντανε αξημέρωτα να ζυμώσει τα ψωμιά ντου και τα κουλούρια ντου κι ύστερις τα φούρνιζε και με την αυγή εμοσχόβολαγε ούλο το χωριό φρέσκο φουρνιστό ψωμάκι και κανέλλα.

Ένα βράδυ, εκειά που καθόντανε κι έπλαθε μια μεγάλη κουλούρα, ακούει ένα γριτς – γριτς και παίρνει το μάτι του έναν αχαμνό ποντικό που σούφρωνε σουσάμι. Αρπάει ο Θωμάς τη σκούπα κι εκεί που τον είχε τσακώσει κάτου από μια τσανάκα κι ετοιμαζόντανε να του δώσει μια με τη σκούπα να τονε λυώσει, ακούει τον ποντικό να λέγει:

-Μη, μη βαράς, αφεντικό, κι άσε με εδωνά να τρώγω πού και πού κανα κουλουράκι και δε θα το μετανοιώσεις.

Ο Θωμάς ήντονα ψυχοπονιάρης, και τονε λυπήθηκε.

-Καλά, του λέγει, μείνε, αλλά ξηγημένοι. Στη φωλιά σου και δυο μέτρα παραπέρα και θα σου αφήνω εγώ κουλούρια, γιατί μαγαρισές στα ψωμιά μου δε θέλω.

-Ό,τι πεις, αφεντικό λέγει ο ποντικός για να γλιτώσει την κεφάλα ντου κι έμενε στη φωλιά του κι ο Θωμάς του άφηνε ψωμιά και κουλουράκια κι έγινε ο ποντικός τετράπαχος.
Πέρασε καιρός και παντρεύεται ο Θωμάς μια κοπέλα καλή, τη Μοσχούλα.

-Γυναίκα, εγώ θα φύγω σήμερα να πάω ν’ αγοράσω αλεύρι σε καλή τιμή, κοίτα κλείσε εσύ το γιόμα το μαγαζί κι εγώ θα έρθω αργά το βράδυ, της λέγει μια μέρα.

-Εντάξει, κύρη μου, στύλε του σπιτιού μου, τ’ απαντάει αυτή και φεύγει ο Θωμάς ν’ αγοράσει αλεύρια κι έκλεισε η Μόσχω το σούρουπο το μαγαζί και κατόπιν πήγε στο σπίτι, έφαγε και ολίγον τραχανά και ξάπλωσε.

Στου ποντικού όμως το κεφάλι, που είχε τυλώσει μια κοιλάρα να και δεν είχε βρει και ποντικίνα μπήκανε ιδέες πονηρές και καθώς έβλεπε τη Μόσχω μοναχή της στο κρεβάτι, χώνεται μέσα απ’ τα σκεπάσματα και τσούκου – τσούκου έκανε τη δουλειά του κι η Μόσχω δεν επήρε χαμπάρι και εγκαστρώθη κι έκανε και χαρές κι αυτή κι ο Θωμάς που τους αξίωσε ο Θιος να δούνε παιδάκι.

Περνάνε κι εννιά μήνες κι έρχεται η ώρα της Μοσχούλας να λευτερωθεί και φωνάξανε τη μάγισσα Κατίγκω που ‘τανε και μαμμή να την ξεγεννήσει, κάνει έτσι η Κατίγκω και τι να δει! Το παιδί ήτονα σ’ ούλα ανθρωπινό, σώμα και χέρια και πόδια, αλλά αντίς ανθρώπου κεφαλή είχε ποντικού και απ’ τον πισινό του φύτρωνε και μια ποντικοουρά.

Αμάν, κακό και δυστυχία, κάθεται η Κατίγκω και λέει και τα πατερημά της να τηνε φωτίσει πώς εγίνηκε ετούτο το κακό κι έφτασε στον ποντικό.

-Θωμά, το και το, του λέγει, δε φταίγει η κυρά σου, αλλά αυτός ο τρισκατάρατος ο ποντικός, κι άσε με λίγο μοναχή να βρω τη λύση.

Του Θωμά του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι που ‘δε απ’ τον ποντικό τέτοια αχαριστία και πήρε τον μπαλτά να τονε κάμει κιμά, αλλά τονε κράτησε η Κατίγκω.

-Εμένα άκου, Θωμά! του λέγει. Εδώ ο θυμός δεν ωφελεί, πρέπει να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Κι αν θέλουμε να δούμε προκοπή, κράτα με καμπόσο στο σπίτι σου και στο φουρνάρικο, και πες στο χωριό ότι βοηθάω τη Μοσχούλα που είναι μικρομάνα. Το νου σου όμως, μη μάθει κανείς πώς είναι το πιδί!

Έτσι κι έγινε! Και έφερε τα μπογαλάκια της η Κατίγκω στο σπίτι του Θωμά.
Ο ποντικός στο μεταξύ ήτανε τύπος και υπογραμμός και δεν τόλμαγε να πει και πολλά πολλά, γιατί δεν τον συνέφερε να χάσει τη φωλιά και το φαγί.

Μια μέρα πιάνει η Κατίγκω τον ποντικό και του λέγει:

-Τρως και πίνεις και τη γυναίκα του Θωμά βάτεψες, δε θα ‘τανε καλό μαθές να παντρευτείς κι εσύ μια καλή ποντικίνα να μην έχει κι ο Θωμάς την έγνοια σου;
Του ποντικού του καλάρεζε η ιδέα, ο Θωμάς πήγαινε να λυσσάξει απ’ το κακό του που κοντά σ’ έναν χαραμοφάη θα είχε να φροντίσει δυο, αλλά ορμηνεμένος απ’ την Κατίγκω, έκαμε ο φουκαράς την ανάγκη φιλοτιμία.

Έτσι ο ποντικός έφερε στο φουρνάρικο μια ωραία ποντικίνα να του φροντίζει τη φωλιά του και να του κάθεται σαν είχε σηκωμάρες.

Η Μόσχω χαμπάρι δεν είχε πάρει ακόμη, ένεκα που η Κατίγκω της έριχνε στο φαγητό κάτι μαντζούνια και ζούσε στην κοσμάρα της κι ούτε έβλεπε το κουσούρι του παιδιού τζη, που ‘τανε με κεφαλή και ουρά ποντικού.

Ludmilla Balfour, Plombier, Galerie Gerly, København

Μια ημέρα κάθησε η Κατίγκω στο φουρνάρικο να βοηθήσει το Θωμά στο ζύμωμα κι έφτιασε ωραία ψωμιά κανονικά κι ένα καρβέλι αλλιώτικο, που το’ χε μαθές ζυμώσει με χέρι πεθαμένου και λέει στο Θωμά:

-Το βράδυ από τούτο το ψωμί να δώσεις στον ποντικό να φάγει.

Είπε και τα πατερημά της και πήγε μετά στο σπίτι του Θωμά να ετοιμάσει φαγητό για τη λεχώνα.

Η Μόσχω έφαγε το φαγί της Κατίγκως κι αποκοιμήθηκε, δεν ήξερε πως τούτη είχε ρίξει μέσα υπνωτικό.

Κι ο πονηρός ποντίκαρος είχε ρουπώσει το ψωμί το ζυμωμένο με το χέρι του πεθαμένου κι όλο ρευόντανε και κάθησε σε μια γωνιά χαυνωμένος.

Ρίχνει και κάτι βοτάνια στο κρασί του Θωμά, είπε και κάτι προσευχές και νάσου σκάει μύτη η ποντικίνα κι ήτανε σ’ ούλα ντης στα μάτια του Θωμά ανθρωπινή και μάλιστα φτυστή η Μοσχούλα.

Ο κακομοίρης ο Θωμάς μια που οι δουλειές του μαγαζιού ήντανε πολλές, μια η γκαστριά της Μοσχούλας, μια τα λέχια, μια ο καημός για το πιδί, είχε καιρό να κουτουπώσει τη γυναίκα του. Ήτανε και τα μάγια της Κατίγκως, είχε ξεχάσει πια καημούς και βάσανα και στρίμωξε την ποντικίνα στη γωνιά που νόμιζε πως ήτανε η Μοσχούλα.

Κι εγκαστρώθη η ποντικίνα απ’ το Θωμά το φούρναρη κι έκανε χαρές ο χαζοβιόλης ο ποντικός, νομίζοντας πως αυγαταίνει η φαμελιά του και πως έριξε για τα καλά σπορά στο φουρνάρικο του Θωμά κι εξασφάλισε ψωμί για τα πιδιά ντου και για τα πιδιά των πιδιών ντου.

Έρχεται το λοιπόν η ώρα της ποντικίνας να γεννήσει κι έκαμε έξι μικρά. Τα πέντε ήντανε ποντίκια κανονικά, όμως το στερνοπούλι της το ρσενικό ήντανε ποντικός σ’ ούλα του σωστός, όξω απ’ το μπόι και την κεφαλή που ‘σαντε ανθρωπινά.
Σαν το ‘δε αυτό ο ποντικός, τρελάθηκε απ’ το κακό του και βγήκε όξω απ’ το φουρνάρικο κι εκεί τον ετσάκωσε ο μαύρος γάτος της Πότας και τον έκαμε μια χαψιά και τιμωρήθηκε ο παλιομασκαράς για την αχαριστία του.

Πάγει το λοιπόν κι η Κατίγκω το βράδυ και παίρνει το μεγάλο κουζινομάχαιρο και κόβει το κεφάλι του τελευταίου γιου της ποντικίνας –που ‘τανε ανθρωπινό- και το κεφάλι του ποντικόπουλου του γιου της Μόσχως και βάνει στην κούνια του μωρού το κεφάλι του γιου της ποντικίνας που έκαμε με το Θωμά και στον ποντικό το κεφάλι του γιου της Μόσχως που έκαμε αυτή με τον τρισκατάρατο τον πόντικα. Τους τα κόλλησε και με λίγη αλευρόκολλα και την άλλη μέρα το πιδί στην κούνια ήτανε σωστός άνθρωπος εξόν απ’ την ουρά κι ο γιος της ποντικίνας σωστός ποντικός, όξω απ’ το μπόι.

Περάσανε χρόνια και οι γιοι του Θωμά και της Μόσχως μεγαλώσανε και γινήκανε κοτζαμάν παλικάρια. Και ηπαντρεύτη το Ποντικόπουλο μια καλή κοπέλα κι είδε χαρές και πιδιά κι εγγόνια. Μόνο η ουρά του έμεινε, αλλά λέγανε πως είχε κι αυτός ένα κουσούρι που δεν τον άφηνε να κλείνει τις πόρτες ξοπίσω του, δεν μπορούσε μαθές γιατί το εμπόδιζε η ουρά ντου.

Κι έφυγε κι ο γιος της ποντικίνας κι έκαμε κι αυτός στα χωράφια μεγάλη φαμελιά με μια καλή ποντικίνα και ζούσανε πλιο οι ποντικοί ξεχωριστά απ’ τση ανθρώποι.

Μα ο καιρός επέρναγε κι ήρθανε νέοι επιστήμονες και σοφοί κι ηύρανε πως στις γενιές των ανθρώπων κατιτίς υπήρχε ποντικίσιο και στους ποντικούς κάτι υπήρχε ανθρωπινό. Και τότενες τσακώσανε κάτι ποντίκια και τα εβάλανε σε κλουβιά κι αρχίζανε να τους κάνουνε ενέσεις και να τους δίνουνε φάρμακα κι έτσι έμεινε από τότες στα ποντίκια να δοκιμάζουνε τα νέα φάρμακα που θα φέρουνε στση ανθρώποι γιατρειά απ’ τον πόνο και τση αρρώστειες.

΄Οσο για το Θωμά και τη Μόσχω κράτησαν τα χείλη τους κλειστά κι ούτε είπανε σ’ ανθρώπους και ζωντανά τι συνέβη μ’ εκείνονα τον πόντικα κι ούτε η Κατίγκω έβγαλε λέξη, στ’ ορκίζομαι στα άσπρα μου μαλλιά, γιε μου, εγώ η γιαγιά σου η βάβω Κατίγκω.

© Ελένη Καλλιανέζου. Γράφτηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2009 και δημοσιεύεται από το Kolding της Δανίας.

Μου εκόμπασε...

2009-09-24T21:09:00.006+02:00

Gustav Klimt, Der Kuß, (To Φιλί), Österreichische Galerie Belvedere, Βιέννη

Επικοινώνησα χτες με τρεις παλιούς μου εραστές. Ο ένας τους μάλιστα (αυτός που ερωτεύτηκα και περισσότερο) μου εκόμπασε, ο καημένος, για το πόσο επιτυχημένος είναι. Και είναι, σύμφωνα με τα ισχύοντα κοινωνικά κριτήρια. Μέσα μου όμως είπα "Δεν είναι δυνατόν τόση παταγώδης επιτυχημένη αποτυχία! "

Ας είναι όμως καλά όλοι οι "προσγειωμένοι", για να μπορούμε, όσοι γράφουμε παραμύθια, να τους τιμωρούμε εκεί την ύβρι τους.

Erik Satie, Gymnopédie No 1

Παράδοξα

2009-08-29T13:01:00.012+02:00

Απ' τον καιρό που αυξήθηκε ο εθελοντισμός στη δεντροφύτευση, όλο και περισσότερα δάση καίγονται!

Ζντόοοοοοινγκ!

Γίνε κι εσύ "συνειδητοποιημένος πολίτης". Μπορείς! Φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο και χάσε ένα ακόμη δάσος!

Συναφής ανάρτηση: Επί της ουσίας!

Όσα παίρνει ο άνεμος...

2009-08-05T12:37:00.004+02:00

Σκίτσο της Claire Bretécher

Όλες οι γυναίκες παίρνουν χάπια. Αυτές που κάνουν σεξ αντισυλληπτικά. Αυτές που δεν κάνουν σεξ αντικαταθλιπτικά. Και οι παντρεμένες για τον πονοκέφαλο. Οι υπόλοιπες το ρίχνουν στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά.

Έρως Ανεξίτηλος!

2009-06-18T13:01:00.008+02:00

Το περιστατικό συνέβη στην Ισλανδία πρίν από 40 περίπου χρόνια. Ο επτάχρονος Χάλλι «τα έφτιαξε» επιτέλους με την ποθητή της καρδιάς του από το σχολείο, τη μικρή Μαρία.

Μοιράζονταν παγωτά και καραμέλλες και αποφάσισαν να «ολοκληρώσουν τον έρωτά τους».

Τότε λέει η Μαρία στο Χάλλι:

-Κι αν μείνω έγκυος;

Τότε ο Χάλλι την αγκάλιασε τρυφερά και τη διαβεβαίωσε ότι αυτό δε γίνεται, γιατί μόνο αν κάνει πιπί του στο πιπί της θα κάνουν παιδάκι κι έτσι η Μαρία ησύχασε και πήγανε σ’ ένα σταύλο. Μαζί τους φρόντισαν να πάρουν και τα απαραίτητα σύνεργα για το σεξ: ανεξίτηλους μαρκαδόρους.

Έτσι, αφού τσιτσιδωθήκανε και τα δυο, πήρανε μαρκαδόρους και ζωγράφισε ο ένας στου άλλου τα απόκρυφα ζιγκ – ζαγκ, τρίγωνα, σπιτάκια, ήλιους και καρδούλες και γινήκανε εμπριμέ.

Τρεις μήνες στη σκάφη από τις μανάδες τους κι ακόμη παιδεύονταν να βγάλουν τα σημάδια εκείνου του ανεξίτηλου έρωτα.

_______________________________________

Σχετικές αναρτήσεις:

Μαθήματα Σεξ για Αρχαρίους

O άνδρας γεννά, η δε γυναίκα τίκτει ή από πού έρχονται τα μωρά.

Θανατικό μας πλάκωσε...

2009-06-10T10:31:00.007+02:00

Η Τζέρρυ ήτανε γυναίκα σπουδαία και σοφή, ίδια ράτσα με τα κοπράκια του δρόμου με χαρακτήρα, που ή θα λατρέψεις παράφορα ή θα περιφρονήσεις, ημι-Αυστραλέζα βεριτάμπλ κι όχι ιμιτασιόν, που κρατούσε από Αβορίγινες κι από τρελοϊρλανδούς κι αυτό το τιμούσε με γενναίες δόσεις μπύρας και ουΐσκι.

Τη Τζέρρυ όταν τη ρωτούσαν σε ποια σχολεία και πανεπιστήμια φοίτησε έλεγε: «Στη ζωή, στα βιβλία και στο Ίντερνετ».

Η Τζέρρυ ήταν ευφυΐα, με σκοτεινό χιούμορ και μεγάλη καρδιά κι ένοιωσα μ’ αυτήν εξαρχής μεγάλη συγγένεια. Η Τζέρρυ ήξερε να μοιράζει απλόχερα αγκαλιές χωρίς να λέει πολλά. Στη Τζέρρυ άρεσε η ντομάτα με ρίγανη και η φέτα. Τη Τζέρρυ όταν τη ρωτούσαν τα συμβατικά, τι της αρέσει, τι μουσική ακούει, ποιες είναι οι συνήθειές της έλεγε: «Τα σκυλιά μου μού λένε πως μ’ αγαπούν. Μου αρέσει να κοιτάζω ηλιοβασιλέματα και τ’ αστέρια. Μου αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο ανάμεσα στα δέντρα, τον άνεμο που ξέρει τ’ όνομά μου».

Οι σημειώσεις του Walt Whitman στο ποίημά του “O Captain! My Captain!”, που έγραψε το 1865 για το θάνατο του Λίνκολν.

Η Τζέρρυ άφησε εντολή να μην τη θρηνήσουμε. Είπε «γέλα και όλος ο κόσμος θα γελά. Θρήνησε και θα θρηνείς μονάχος».

Η Τζέρρυ είπε «Carpe Diem»· «Όχι μόνο Carpe Diem», της λέω, «αλλά και Carpe Noctem» και τότε έσκασε στα γέλια και είπε «Carpe Diem atque Carpe Noctem».

Τη Τζέρρυ την αγάπησα πολύ. Τη Τζέρρυ την αγαπώ πολύ, όπως αγαπώ και όλες τις σκιές μου.

Για τη Τζέρρυ, O! Captain! my Captain!, Καπετάνισσα.

"Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών" (Dead Poets Society), Peter Weir, 1989

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 10 Ioυνίου 2009

O Βοσκός, Ο Πιστός του Φίλος, Ο κυρ-Μήτσος κι ο Τοτός κι ένα Ιντερλούδιο για τις Ευρωεκλογές

2009-06-07T15:42:00.008+02:00

Ο Βοσκός.

«Κάλλιο λάχανο με γλύκα, παρά ζάχαρη με πίκρα» [1]

Πολιτικό intermezzo [2]

__________________________________

[1] Διασκευή Μύθου του Αισώπου
[2] Το κείμενο στα αγγλικά είναι το μόνο που δεν είναι από τα δικά μου παιδικά χρόνια.

Στο ιστολόγιο ΕΥ-ΩΝΥΜΑ, 8 Ιουνίου 2009: Ευρωεκλογές στην Ευρώπη 2009. Μήνυμα ελήφθη;

Τα 11 (?) Πρόσωπα

2009-05-30T09:57:00.012+02:00

Την παραπάνω εικόνα τη βρήκα εδώ

Ο ιδιοκτήτης του ιστοχώρου ισχυρίζεται ότι υπάρχουν 11 κρυμμένα πρόσωπα στην εικόνα. Οι μέσοι άνθρωποι βλέπουν 4-6, οι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι 8-10, οι καλύτεροι 11, ενώ οι σχιζοφρενείς και παρανοϊκοί 12 ή και παραπάνω. Βρήκα με την πρώτη 29 και κάθε φορά που επιστρέφω στην εικόνα, ανακαλύπτω και περισσότερα. Δηλώνω δε (τουλάχιστον κατά το ήμισυ) ότι έχω σώας τας φρένας.

__________________________________________

Σχετικές αναρτήσεις:

-Των Νεφών οι Ντελβέδες
-Οπτικές Απάτες και Πολυπλευρικότητα της Αλήθειας, Αρμονίες, Δυσαρμονίες και Πολυφωνικότητα του Ψεύδους.

Δημιουργώντας Θεούς Κατ’ Εικόνα και Καθ’ Ομοίωσίν μας

2009-05-28T18:54:00.007+02:00

Oι άνθρωποι είναι όμορφοι γιατί μας μοιάζουν. Κι οι θεοί μπορεί να είναι άσχημοι, γιατί πάλι μας μοιάζουν.

Κληροδοτούμε στα δημιουργήματά μας κάτι απ’ τα δικά μας γονίδια και τη δική μας βούληση για το νέο, όμως η αλυσίδα του DNA έχει τη δική της ευφυΐα στις γενετικές επιλογές που καθορίζονται συχνά απ’ το τυχαίο. Έτσι εκπλησσόμαστε ακόμη απ’ τους ανθρώπους και υπάρχει και εξέλιξη.

Εικονογράφηση του Frédéric Clément, στο βιβλίο ”L’ Oiseau Bleu et autres contes” της Μadame d’ Aulnoy, Editions Grasset – Jeunesse, Παρίσι 1991

Αν δημιουργήσουμε όμως έναν θεό παντοδύναμο, πάλι θα μας ξεφύγει κάτι απ’ το γενετικό του κώδικα, εκτός κι αν τον φτιάξουμε μια μέρα στο εργαστήριο. Απαραίτητος όρος βέβαια για το παραπάνω, να έχουμε κι εμείς δημιουργηθεί στο εργαστήριο, οπότε η ηδονή του ζευγαρώματος πάει περίπατο υπέρ της ηδονής του Δόκτωρα Φρανκενστάιν.

_______________________________________________

Σχετικές αναρτήσεις:
Τροφή, Μυστικά Τσελεμεντέ, η Συνταγή των Θαυμάτων και Λοιπές Αλχημείες
Ατελής Εντελέχεια

«Κάνει κρύο – κάνει τσίφι, για το δόλιο το κοτσύφι» ή το Ζεϊμπέκικο του Μιχάλη

2009-05-26T20:56:00.004+02:00

Μπορεί να ‘ναι κι αυτό που λένε «μετάθεση συναισθήματος», σύνηθες στους εσωστρεφείς ή στους «διανοητικούς», κοινοτοπία σε κάποιους «υπερσυναισθηματικούς» που αποφεύγουν τα αρκουδάκια, τις καρδούλες, το ροζ και τα μπλιμπλίκια... Περισσότερο ή λιγότερο αλήθεια, λίγο ρόλο παίζει. Αν στο θάνατο της άγνωστής μου Ίρμας έκλαψα σαν παιδί, όπως δεν το ‘κανα στης μάνας μου, αν στην κηδεία του Γιάννη –που ήταν χριστιανός- ένοιωσα σαν ξένο σώμα ανάμεσα σ’ αυτούς που ψάλλανε το «Χριστός Ανέστη» κι εκλαμβάνανε το θάνατο σαν τη χαρούμενη συνάντηση με το Θεό, (κάτι που μου ‘φερε τότε στο νου τον Καβάφη και το «Μύρης, Αλεξάνδρεια 340 μ.Χ» κι ένοιωσα ξένη και μ’ αυτούς και τη χαρά τους και τα συνήθη λόγια παρηγοριάς που λέγονται σ’ αυτές τις περιστάσεις).

Σ’ αυτό ας προσθέσουμε και το θάνατο του πατέρα μου• μου στοίχισε πολύ – πάρα πολύ, αλλά σιχαίνομαι να κοινωνώ ό,τι αισθάνομαι σ’ αγνώστους και δεν τα μπορώ τα λόγια παρηγοριάς και ιδίως τις φιλοσοφίες και τ’ αποφθέγματα, τα ξέρω κι εγώ, μα αισθάνομαι πως δεν αρμόζουν...

Κι έφυγε σήμερα ο Μιχάλης, όπως πριν από λίγο καιρό έφυγε ο Ευγένιος, ο Ελύτης και ο Μάνος... Κι αισθάνθηκα το ίδιο μικρή και μόνη, όπως τότε, να κρυώνω και να μην τολμώ να πω «αγαπώ» ή «μ’ αρέσει», γιατί ακροβατούσα ανάμεσα στην ταύτιση με αγνώστους από τότε που έβλεπα στη μύξα των λυχναριών τα ίχνη καύσης κι αναρωτιόμουν, όταν τα κατέγραφα, ποια τάχα χέρια τα έπιασαν, ποιοι τ’ άναψαν, ποιανών τις νύχτες φώτισαν και γιατί ό,τι γεννιέται πεθαίνει...

Άντε να μιλήσεις για στεγνή τυπολογία των νεκρών, όταν οι ανάσες σταματούν, όταν ό,τι υπάρχει παύει να υπάρχει... έτσι... απλά... ένα τσακ και μια ανάσα ατελείωτη... και μετά παρελθόν... και μετά τι... Χρόνος... υπάρχει, δεν υπάρχει... δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αν εγώ δεν υπάρχω να τον μετρήσω. Γαμώτο! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κόλαση απ’ τον ίδιο το θάνατο, γι’ αυτό κι όμοια κόλαση μπορεί να γίνει κι η ζωή κι ο έρωτας κι ό,τι ανήκει στον κύκλο της γέννησης – του έρωτα – και του θανάτου.

Ευτυχείς αυτοί οι Ινδιάνοι, που γέροντες πήγαιναν στο βουνό για να πεθάνουν. Τους ξεπάστρεψε η «Νέα Τάξη» και τ’ Αμερικανάκια, για να φοβόμαστε περισσότερο τις σκιές και να φτύνουμε και τον κόρφο μας στη θέα της νεκροφόρας και να μην κλαίμε πια τους νεκρούς μας στα σπίτια μας. Ψυγείο – κηδεία και φύτεμα. Και μετά πάμε γι’ άλλα.

Έφυγε σήμερα ο Μιχάλης ο Παπαγιαννάκης και πάει... κι έχουμε και τον πιτσιρικά να μας καλεί στην εκλογική αναμέτρηση... σιγά, ρε φίλε... ώπα! Δε χάθηκε ο κόσμος αν ένας θάνατος ενός συντρόφου δε γίνει αφορμή για εκλογικό κάλεσμα. Ακόμη δεν έφυγε η σκόνη του. Κι όταν έχεις κηδεία, σκεπάζεις τους καθρέφτες, όχι γιατί πιστεύεις κατ’ ανάγκην στη λαϊκή δοξασία ότι μέσα απ’ τα κάτοπτρα περνάει ο Χάρος και ζηλεύει που σε βλέπει και θέλει να σε πάρει, αλλά είναι ύβρις κι αμαρτία να καθρεφτίζεις ναρκισσιστικά τη φάτσα σου να πονά για να σε συμπονέσουν.

«Κάνει κρύο, κάνει τσίφι, για το δόλιο το κοτσύφι».

Ρίξε, βρε Μιχάλη τις ζεϊμπεκιές σου!

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen 26 Mαΐου 2009

Όταν Εχέσθη η Φοράς...

2009-05-19T08:25:00.005+02:00

Καθώς περπατούσα από το χωριό προς το σπίτι μου κουβαλώντας τη σακούλα με το γάλα, τα κουλουράκια, τα τσιγάρα και άλλα χρειώδη, χαμογελώντας ανεπαισθήτως (από ευδαιμονία) στη θέα των ανθέων και στο τιτίβισμα των πτηνών και εν μέσω ποδηλατακίων ξανθών Δανοπαίδων, αίφνης μία φοράς τράβηξε το βλέμμα μου. Ήτο ωραία και καφετιά και έβοσκε αδιάφορος σ’ ένα κτήμα περιτριγυρισμένο με σύρμα με ηλεκτροφόρα καλώδια χαμηλής τάσης -αποτρεπτικά για το ζωντανό να πηδήσει έξω και των κλεπτών μέσα. Η φοράδα με πλησίασε και ύστερα απομακρύνθηκε με Σκανδιναβικό φλέγμα προς την ποτίστρα της και κατόπιν αφόδευσεν ωραία και ζεστή σβουνιά στο λιβάδι (υγρό ακόμη από τη χθεσινή βροχή) και τότε προβληματίστηκα αν είναι προτιμότερο για τις φοράδες να αφοδεύουν σε λιβάδια του Βορρά και όχι σε αλώνια του Νότου. Τα πλεονεκτήματα του δεύτερου, λόγω της ξηρασίας, είναι ότι οι σβουνιές μπορούν να μετατραπούν σε καύσιμη ύλη. Στο Βορρά όμως λιπαίνουν άμεσα το χωράφι και στο πιτς – φυτίλι βλέπεις να ξεφυτρώνουν στις σκατούλες ωραία ευώδη άνθη.

Φωτογραφία από εδώ

Στην Ελλάδα Όλοι Ζουν Κατά Τύχη

2009-05-07T14:34:00.018+02:00

Ικαρία.

Η Νανά είναι φίλη, έχει ιστολόγιο για την Ικαρία. Η τελευταία της ανάρτηση «Ραδιενεργές Βιταμίνες;». Κλιμάκια του National Geographic με επικεφαλής τον Νταν Μπιούτνερ κατέφθασαν στην Ικαρία προσπαθώντας να ερευνήσουν τους παράγοντες μακροζωΐας στο νησί, μεταξύ των οποίων εξέτασαν το ρόλο που μπορεί να παίζει το ραδόνιο που εκλύεται. Η Νανά στο blog της μετέφρασε στα ελληνικά το ρεπορτάζ του Μπιούτνερ, ενώ χθες έπεσα πάνω σ’ ένα άρθρο από ΤΟ ΒΗΜΑ του Δημήτρη Χαραλάμπους, απ’ όπου και αντιγράφω:

[...Μακροβιότητα και τύχη, σε ένα νησί που ζει μονάχο και ξεχασμένο, «κατά λάθος». Ο Μανώλης Ταμπακάκης, ελληνοαμερικανός εικονολήπτης του CNN, κατά τη διάρκεια γυρίσματος στα Θερμά Ικαρίας και στην προσπάθειά του να πάρει το καλύτερο πλάνο έχασε την ισορροπία του, έπεσε από βράχο ύψους τριών μέτρων και τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι. Παθολόγος και Ωτορινολαρυγγολόγος στο νοσοκομείο του Αγίου Κήρυκου του παρείχαν τις πρώτες βοήθειες. Αξονικός τομογράφος δεν υπάρχει και η μεταφορά του κρίθηκε επιτακτική. Κινητοποιήθηκαν το CNN, η αμερικανική πρεσβεία και τέσσερα υπουργεία για τη διαμετακόμισή του στην Αθήνα. Με ένα C130, πέντε (!) ώρες μετά το ατύχημα, εισαγόταν σε αθηναϊκό νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται ακόμη.

Οκτώ χιλιάδες ψυχές τον χειμώνα και πολλαπλάσιες το καλοκαίρι, αφημένες στην τύχη τους από το κράτος κάθε κομματικής απόχρωσης. Αν ο άτυχος Μανώλης ήταν ένας ταπεινός Ικαριώτης, ντόπιος και εν δυνάμει αιωνόβιος, ίσως πέθαινε αβοήθητος πριν την ώρα του. Ισως πάλι έβγαινε ανεπανόρθωτα λαβωμένος από κάποιο δωμάτιο του νοσοκομείου του Αγίου Κήρυκου, περιμένοντας τον τομογράφο, τη μονάδα αυξημένης φροντίδας, τον ειδικευμένο γιατρό, το καράβι, το ελικόπτερο, το θαύμα.

Αν υπάρχει ένα δίδαγμα από την επίσκεψη του «National Geographic» και του CNN στο νησί του Ικάρου και τη μεγάλη έρευνα για τη μακροβιότητα, αυτό είναι τα θλιμμένα λόγια του Ηλία, μόλις το τηλέφωνο στη «Θέα» χτύπησε και τα νέα της ασφαλούς μεταφοράς του Μανώλη έφτασαν, χαρίζοντας ένα πικρό χαμόγελο: «Ζούμε πολύ και μάλλον κατά τύχη». ]

Και η Νανά το Αγρίμι συμπληρώνει στο άρθρο: «Λοιπόν, η λύση εδώ και τώρα. Όποιος πέσει και κτυπήσει, αρρωστήσει (κούφια η ώρα), γεννήσει στην Ικαρία, κατευθείαν τηλεφωνάκι στο CNN!»

Κέρκυρα.

Πρώτη μου μέρα σε ανασκαφές στην Κέρκυρα, όταν στο διάλειμμα τα παιδιά έφεραν αναψυκτικά κι εγώ έκανα το λάθος να πιω λεμονίτα κατευθείαν απ’ το κουτί, αλλά την ίδια ιδέα είχε και μια μέλισσα που έκανε μακροβούτι κατευθείαν μέσα και απολάμβανε λεμονάδα με την ησυχία της. Για κακή τύχη της μέλισσας (και δικής μου) την κατάπια κι αυτή με τσίμπησε στο λάρυγκα. Αμέσως άρχισα να πρήζομαι, ενώ κάποιοι εργάτες με τη χαρακτηριστική Κερκυραϊκή αφέλεια με ρωτούσαν «είσαι αλλεργική, τζόγια μου; Γιατί άμα είσαι, μπορεί και να πεθάνεις σε πέντε λεπτά, ψυχή μου». Χαμογέλασα στην ωραία παρηγοριά που μου έδωσαν, κατάφερα να πω «δεν ξέρω, ρε παιδιά, δε μου έχει ξανατύχει...», αλλά ένας εργάτης με πήγε με τη μηχανή του στο Κέντρο Υγείας. Κοντά σε όλα τ’ άλλα έπρεπε να περιμένουμε και στην ουρά. Ο ειδικός ΩΡΙΛΑ είχε έξω απ’ την πόρτα του κουδούνι, όπως και τα σπίτια, κι όταν επιτέλους μας άνοιξε με ρωτά τι μου συνέβη:

-Κατάπια μια μέλισσα που με τσίμπησε στο λαρύγκι.

-Και πώς το ξέρεις ότι κατάπιες μέλισσα; Μπορεί να έχεις καταπιεί γυαλιά ή κάποιο καρφί.

-Μα, δεν κατάπια γυαλιά ή καρφί.

-Γιατί; Έχεις ποτέ καταπιεί γυαλιά και καρφί;

-Όχι.

-Ε, τότε πώς το ξέρεις;

-Εικάζω ότι αυτό που κατάπια ήταν μέλισσα, δεν βάζει κάποιος από χόμπι στο αναψυκτικό που μόλις ανοίγει γυαλιά και καρφιά, για να τα καταπιεί και να σπάσει πλάκα.

-Ααααα.

-Και τώρα γιατί ήρθες εδώ;

-Ξέρω κι εγώ; Είπα ότι σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις μάλλον χρειάζεται γιατρός.

-Ααααα. Και τι θες τώρα, ψυχή μου να σου κάνουμε;

-Το ζήτημα δεν είναι τι εγώ θέλω, αλλά τι πρέπει να γίνει σε αυτές τις περιπτώσεις.

-Είσαι αλλεργική;

-Δεν το γνωρίζω, αλλά τόση ώρα που περιμένω και με ρωτάτε, αν ήμουν, θα είχα πεθάνει.

-Μάλλον έχεις δίκιο... Θες τώρα να πας επάνω σ’ ένα κρεβάτι να ξαπλώσεις να ξεκουραστείς; Θες να σου βάλουμε κι έναν ορρό;

-Εσείς είστε ο γιατρός, εσείς ξέρετε αν πρέπει να μου βάλετε ορρό.

-Μμμμμ, καλά... Τότε κάτσε απέξω κι αν κλείσει τελείως ο λάρυγκας και δεν μπορείς ν’ αναπνεύσεις, τότε θα σου κάνω μια τραχειοτομή.

Ευτυχώς, η καλή μου τύχη με βοήθησε, γιατί συνέχισα να αναπνέω χωρίς να χρειαστεί να μου βάλει αυτός το χέρι απάνω μου, μια και η φαντασία μου άρχισε να οργιάζει από τις πιθανές επιπλοκές που ένας ατυχής ασθενής μπορεί να έχει στα χέρια ενός τέτοιου μαθητή του Ιπποκράτη. Ρώτησα τον εργάτη αν τον ξέρει τον γιατρό κι αν είναι τόσο ηλίθιος όσο δείχνει, και μου απάντησε ότι είναι λίγο παράξενος γεροντοκόρος κι ότι σκοπός της ζωής του είναι να προστατεύει τις χελώνες και άλλα αδέσποτα ζώα κι ότι ήταν μέλος σε πάρα πολλές οργανώσεις ζωοφίλων, αλλά οι πληροφορίες αυτές δε συνηγόρησαν για να πειστώ ότι έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο επιστήμονα κι υπεύθυνο, πολλώ δε μάλλον ότι η νοημοσύνη του δεν είναι μικρότερη από μιας βιονικής αγκινάρας.

Αμοργός.

Ο Γιάννης είχε ταβέρνα στη Χώρα της Αμοργού κι είχε παντρευτεί Ολλανδέζα. Είχαν κι ένα μωρό με τα πιο όμορφα μπλε μάτια που έχω δει σε βρέφος. Όχι αυτά τα μπλε των βρεφών που βυζαίνουν, αλλά ένα γαλάζιο μεταξύ τοπαζιού κι ακουαμαρίνας. Ύστερα έμαθα ότι τον μικρό τον πάνε κάθε τόσο στους γιατρούς, γιατί ήταν παράλυτος απ’ τη μέση και κάτω. Κι αιτία η κακή οξυγόνωση κατά την ώρα της γέννας, όταν η Μαριπόλ συνηθισμένη στα της Ευρώπης ότι οι γέννες δεν είναι νοσοκομειακό γεγονός και κάλλιστα μπορείς να γεννήσεις σπίτι σου με την εξειδικευμένη μαμμή στο πλευρό σου και το νοσοκομείο κοντά για περιπτώσεις επιπλοκών, έκανε το λάθος να θελήσει στην Αμοργό να γεννήσει στο σπίτι της με κάποια μαμμή.

Μεσολόγγι.

Αγόρασε ο πατέρας μου ένα κτηματάκι στο Μεσολόγγι κι ήταν περιχαρής που αγόρασε γη στην πατρίδα του. Έδωσε ραντεβού με το Δήμο να περάσουν να του συνδέσουν σωλήνες νερού, άργησαν, τον έστησαν, χόλωσε ο Συμεών κι επέστρεψε το μεσημέρι κάτωχρος στο σπίτι της αδερφής του, δεν πρόλαβε να χτυπήσει το κουδούνι, έκανε εμετό, σωριάστηκε και κατουρήθηκε. Τον πήγαν στο νοσοκομείο. Ο γιατρός διέγνωσε δηλητηρίαση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η πίεσή του, που έπεσε στο 2, βοήθησε αρκούντως ώστε να βγάλουν επιτέλους οι γιατροί τη σωστή διάγνωση. Δεν ήταν δηλητηρίαση. Ήταν έμφραγμα του μυοκαρδίου. Τον πήγανε στο νοσοκομείο στο Ρίο κι ύστερα στην Πάτρα και τη σκαπούλαρε ο Συμεών κι έζησε κι άλλα 17 χρόνια και πέθανε τελικά από άλλη αιτία.

Ο θείος ο Τάκης.

Ο θείος ο Τάκης ήτανε άνθρωπος γλυκής κι ευχάριστος μ’ ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, κοσμοπολίτης χωρίς λεφτά, συχνά τον έβλεπες μ’ ένα βιβλίο στο χέρι γερμανικό ή γαλλικό. Κάποια στιγμή διαγνώστηκε ότι είχε καρκίνο στο συκώτι. Πήγε στον Άγιο Σάββα σε γιατρό γκραν. Έκανε κι εγχείρηση. Η μακαρίτισσα η θεία η Ρένα τραβάει στις Τράπεζες και μετά την εγχείρηση βάζει σ’ ένα χοντρουλό φάκελλο 800.000 δραχμές τότε, το 1985. Του λέει:

-Ελπίζω, γιατρέ να μη σας προσβάλλω, ήθελα να σας κάνω δώρο ένα στυλό, αλλά φαντάστηκα ότι είχατε.

Εκείνος κοίταξε το περιεχόμενο του φακέλλου και της λέει:

-Μαντάμ, για ψιλικατζή με περάσατε;

Η θεία η Ρένα πούλησε ένα κτήμα στη Ραφήνα που είχε για το γιο της και του λέει:

-Με συμπαθάς, γιε μου, το σπίτι το έγραψα ήδη στην αδερφή σου, σε ρίχνω.

Έτσι, ο γιατρός –που δεν ήταν ψιλικατζής- πήρε το τίμημα που θα είχε, αντί της ΕΒΓΑΣ που του πρόσφερε αρχικά η θεία Ρένα, ένα Mini Market. Έξι μήνες μετά, ο θείος ο Τάκης πέθανε.

Ο θείος ο Θωμάς.

Ο θείος ο Θωμάς δούλευε μια ζωή σε μηχανουργεία, μουντζούρη τον ανέβαζαν, μουντζούρη τον κατέβαζαν, κάποια στιγμή πιάστηκε κι έφυγε απ’ την Κοκκινιά κι αγόρασε και σπίτι στο Χαϊδάρι κι αμάξι, κι έπρεπε να κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Ο θείος ο Τάκης, που εμπιστευόταν τα δημόσια νοσοκομεία είχε ήδη πεθάνει, αλλά παθώς – μαθώς ο θείος ο Θωμάς προτίμησε τα ιδιωτικά και τα ‘σκασε χοντρά. Η εγχείρηση πέτυχε κι ήταν πάρα πολύ χαρούμενος και ζωηρός, ένοιωθε και καρδαμωμένος, ίσα που στεκόταν στο νοσοκομείο «μέχρι να του κόψουν τα ράμματα». Και του τα κόψανε. Μαζί και την κεντρική αορτή, γιατί το ράμμα είχε δεθεί κόμπος γύρω απ’ αυτήν ώστε όταν κόπηκε, κόπηκε και η αρτηρία.

Η σκύλα.

Η μακαρίτισσα η μητέρα μου ήταν διοικητική υπάλληλος στο ΙΚΑ. Είχε τη φήμη της σκύλας. Ήταν που την είχαν μεταθέσει σε καινούργιο τμήμα, και κάνοντας εκκαθάριση στο γραφείο που την πήγαν, βρήκε συρτάρια και αρχεία γεμάτα εκκρεμότητες.

Ξεφύλλισε τους φακέλους, ανάμεσά τους η αίτηση ενός ανάπηρου που ζητούσε απ’ το ΙΚΑ να του εγκρίνει ξύλινο πόδι, χρονολογείτο πέραν της διετίας και χρόνιζε. Βούτηξε το φάκελο και φρόντισε να τον περάσει από επιτροπή, το πόδι εγκρίθηκε κι εκείνη μες στην καλή χαρά ειδοποιεί το δικαιούχο. Στο τηλέφωνο ήταν η γυναίκα του:

-Θα έπρεπε να ντρέπεστε που μου τηλεφωνείτε, της λέει. Ο άντρας μου πέθανε εδώ κι ενάμιση χρόνο.

Όταν πήρε προαγωγή κι έγινε τμηματάρχης, κάθε φορά που κατευθυνόταν στο γραφείο της, άκουγε τα συρτάρια του προσωπικού να κλείνουν βιαστικά, ρωτούσε πού είναι ο τάδε και η δείνα της έλεγαν «τουαλέτα» ή «εδώ στο Μητρώο πήγε πριν από δύο λεπτά». Μια μέρα παίρνει τον κλητήρα με τα εφεδρικά κλειδιά ν’ ανοίξει όλα τα συρτάρια που κλείνανε μαγικά κάθε φορά που έκανε εμφάνιση. Βρήκε μέσα βερνίκι για τα νύχια, πλεκτά, κεντήματα, περιοδικά και σε καναδυό γραφεία βιβλία.

Πήρε τα βερνίκια και τα έχυσε επιδεικτικά στο καλάθι του γραφείου, έσκισε τα κεντήματα, ξήλωσε τα πλεκτά, έκανε φύλλο και φτερό τα περιοδικά και την επομένη έβγαλε εντολή οι κάτοχοι των βιβλίων να έρθουν να τα παραλάβουν απ’ το γραφείο της. Έκτοτε το τμήμα της λειτουργούσε ρολόι.

Κάποια στιγμή τους ξηγήθηκε:

-Είναι φυσιολογικό να θες να φύγεις νωρίτερα γιατί έχεις μωρό ή να θες να ψωνίσεις –δε με νοιάζει το είδος- αυτό το ζευγάρι τα παπούτσια που το ‘βαλες στο μάτι. Αλλά θα μου το πεις, να το ξέρω, να βγει κι η δουλειά.

Η δουλειά έβγαινε, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν αρκεί να είσαι τμηματάρχης σκύλα, μανούλα. Γιατί δεν είναι μόνο στην Ικαρία που οι άνθρωποι ζουν κατά τύχη.

Σ’ όλη την Ελλάδα κατά τύχη ζουν. Έντεκα εκατομμύρια νοματαίοι έχουν όλοι κερδίσει τον πρώτο λαχνό.

Vejen 7 Mαΐου 2009

Y.Γ. Όποιος θέλει να παίξει μαζί μας το «Κουνήσου, μάγκα και ρίχτ' τα φράγκα», ας πατήσει με το μπροστινό του ποδαράκι εδώ

...Kαι επειδή η γρουσουζιά πρέπει να ξορκίζεται με τον απήγανο, διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν η Σαβίνα ψέλνει τις μαγικές της επωδούς.

Ballo Sardo και Cavall D'Aràbia με τον Miquel Gil, Βαρκελώνη 2006

Άλλο ένα πανίσχυρο ξόρκι υψηλής μαγείας εδώ

Vejen 13 Mαΐου 2009

Mαγιόξυλο

2009-05-02T13:22:00.008+02:00

Μαγιόξυλον, το: Σπάνιο και εξαιρετικά ακριβό είδος ξύλου, προερχόμενον από φαλλόδεντρον. Το συνηθέστερο είδος ξύλου που οι μάγισσες προτιμούν για κοντάρι της σκούπας τους.

Η επεξεργασία του ξύλου είναι ιδαίτερα δύσκολη και λίγοι είναι πλέον οι τεχνίτες που θα σκαλίσουν το ξύλο του φαλλόδεντρου, πολλώ δε μάλλον διότι φημολογείται ότι όποιος κόψει ένα τέτοιο δέντρο, ένεκα της σπανιότητάς του, καταδικάζεται σε 45 έτη σεξουαλικής ανικανότητας. Έτσι, από το Μεσαίωνα παραδοσιακοί υλοτόμοι του δέντρου και ξυλογλύπτες του φαλλόξυλου ήταν Καπουτσίνοι καλόγεροι. Λόγω της ανθεκτικότητάς του, αλλά και των ευεργετικών ιδιοτήτων του στο ορμονικό σύστημα των μαγισσών που ιππεύουν σκούπα από φαλλόδεντρο, οι μάγισσες αγαλλιούν και εκρύουν μια μοναδική ανυψωτική ορμόνη, την ιπτορμόνη, η οποία και κάνει τη σκούπα της μυημένης να πετά.

Francisco Goya, Mάγισσες πετούν για την εορτή του Σαββάτου, από το έργο του “Los Caprichos”, με την υποσημείωση ¡Linda maestra! (: Όμορφη δασκάλα), 1799

Την παραμονή της Πρωτομαγιάς, γνωστή στην παράδοση και ως Βαλπούργια νύχτα ή ως νύχτα του Beltane στους Κέλτες - εορτή συνδεδεμένης με τον ιερό γάμο - οι μάγισσες πετούν στον ουρανό σε σχηματισμούς, εν μέσω βεγγαλικών και πυροτεχνημάτων. Συχνά, ένεκα των βεγγαλικών αλλά και λόγω του ότι το φαλλόξυλο είναι ιδαίτερα εύφλεκτο υλικό, οι σκούπες γίνονται παρανάλωμα του πυρός.

Η λαϊκή παράδοση θέλει όποια προλάβει και αρπάξει το κοντάρι μιας φλεγόμενης σκούπας και σβήσει τη φωτιά απ’ αυτό, να αποκτά και πτητικές ικανότητες. Και επειδή αυτή η εορτή είναι συνήθης και στην πατρίδα μας ομοίως την παραμονή της Πρωτομαγιάς, έμεινε παροιμιώδης η φράσις «το πιάσατε το μαγιόξυλο;», επειδή όποιος πιάσει σκουπόξυλο από φαλλόδεντρο μπορεί και πετά.

Εt ego in Purgatorio…

2009-04-29T19:21:00.012+02:00

Την απόδραση τη σκεφτόμουν καιρό, αλλά όταν παίρναμε κάποιο ρεπό απ’ τη δουλειά μελετούσα τις πιθανές εξόδους. Οι τρύπες στη γη ελάχιστες κι η πιο γνωστή και λιγότερο επικίνδυνη ήταν αυτή που φύλαγε ο Κέρβερος, ο σκύλος με τα τρία κεφάλια. Σε κάποια στιγμή απελπισίας είπα να πεθάνω να τελειώνουμε, αλλά ύστερα θυμήθηκα ότι ήμουν ήδη πεθαμένη εδώ και τέσσερα χρόνια. Πήρα το μονοπάτι για εκεί και για να μη γίνω στόχος περπατούσα με το βλέμμα άδειο και απλανές όπως οι υπόλοιποι νεκροί. (Ποτέ μου δεν απέκτησα το βλέμμα των νεκρών, γιατί κι εδώ ήμουν όμοια παρείσακτη όπως και στη χώρα των ζωντανών κι αυτό με έκανε εύκολα στόχο και με κοιτούσαν τα θηρία καχύποπτα).

Codex Gigas ή Devil's Bible, 13oς αιώνας, σπανιότατο χειρόγραφο. Γράφτηκε στο Μοναστήρι Βενεδεκτίνων του Podlažice στη Βοημία και διατηρείται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Στοκχόλμης.

Όταν έφτασα στην είσοδο πέταξα στο σκυλί που αλυχτούσε το βραδυνό μου που το είχα φυλάξει για το ταξίδι κι ύστερα βάλθηκα να παίζω στο φλάουτο την άρια απ’ τον Ορφέα του Γκλουκ “J’ ai perdu mon Euridice”, δεν ξέρω κατά πόσον έπειθα για Ορφέας, αλλά ήταν το μόνο πράγμα που μου πέρασε απ’ το μυαλό εκείνη τη στιγμή.

Ο σκύλος δε σάλεψε κι εγώ ούτε που γύρισα να τον κοιτάξω, αλλά έβαλα όλη μου την τέχνη στην τρίλια της άριας κι έφτασα στο στόμιο, πετάω το φλάουτο στο σακίδιο κι άρχισα να αναρριχώμαι επάνω όσο πιο γρήγορα μπορούσα γρατζουνώντας χέρια και γόνατα, ένοιωσα τσούξιμο, μάτωσα κι αίμα άρχισε να τρέχει απ’ τις πληγές μου, που μ’ έκανε να απορώ, γιατί οι πεθαμένοι δεν έχουν αίμα. Τότε μου πέρασε απ’ το μυαλό η τρελή ιδέα πως τάχα δεν ήμουν νεκρή, πως ήμουν ζωντανή, πως κατά λάθος βρέθηκα στο βασίλειο των σκιών, γι’ αυτό και η απόδραση δεν ήταν τόσο δύσκολη.

Έφτασα στη λίμνη που τη σκέπαζε ομίχλη, μακρυά στο βάθος ο βαρκάρης κανόνιζε τις καινούργιες αφίξεις, δεν ήθελα να πάρω τη βάρκα, εξάλλου δε μου είχαν περισσέψει καθόλου όβολα. Βάλθηκα να κολυμπώ, αλλά απόκαμα και βάρυνα και τα μαλλιά μου βρεγμένα μου μπαίναν στα ρουθούνια κι είπα «τι βλακεία να καπνίζω όσο ζούσα, αλλά πιθανόν να είμαι ακόμη ζωντανή, οπότε υπάρχει καιρός να κολυμπώ στην Αχερουσία πιο άνετα, όταν θα έρθει η ώρα μου να πεθάνω».

Ξάπλωσα ανάσκελα κι είπα πάλι καλά που η λίμνη δεν έχει καρχαρίες και τίποτα ζωντανό σ’ αυτήν δεν κολυμπά, αλλά ύστερα θυμήθηκα τα νεκρά θηρία που πολλές φορές καταβρόχθισαν τις ψυχές που έπεφταν στα νερά, αλλά δεν είχα να χάσω και πολλά και βάλθηκα να κοιτάζω τον έναστρο ουρανό∙ οι αστερισμοί διαγράφονταν με εξαιρετική καθαρότητα κι είδα τη Μεγάλη Άρκτο και το Βοώτη και λίγο πιο πέρα την κόμη της Βερενίκης να φωτίζει τους ουρανούς και να τους κάνει όλους μια φλόγα καθαγιασμένους από το φωτοστέφανο που έγινε ένα με την κόμη, όταν η Βερενίκη αφιέρωσε τα κοκκινόξανθη πλεξούδα της στην Αφροδίτη.

Johann Bayer, Uranometria : omnium asterismorum continens schemata, nova methodo delineata, aereis laminis expressa, Augsburg 1603, Bιβλιοθήκη -United States Naval Observatory

Τότε ξαφνικά συνέβη το απίστευτο: ο Πλατύπους μου ο Περιττοδάκτυλος, το αγαπημένο μου ντροπαλό κατοικίδιο εμφανίζεται απ’ το πουθενά και δίνει μια βουτιά στα νερά και με παίρνει στην πλάτη του κολυμπώντας βουρ! για την κοντινότερη ακτή, κι ένοιωσα μια απέραντη χαρά που τον ξανάβλεπα, κι όταν επιτέλους φτάσαμε στην παραλία δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω και μια έβαζα τα γέλια και μια τα κλάματα, ψελλίζοντας κάτι σαν «ευχαριστώ» και «μα, πως...» και «δεν...», «αλλά, για πες, συγγνώμη, ξέρεις...» και τότε εκείνος γύρισε και λέει το γνωστό του:

-Είναι περιττόν!

Κι αισθάνθηκα να μικραίνω και να μικραίνω, όπως τότε που μ’ έπιανε εκείνος απ’ το φουστανάκι κι εγώ έπιανα το παντελόνι του πατέρα μου κι ο πατέρας μου έπιανε τον κόσμο απ’ το μανίκι μ’ ένα χαμόγελο άνεσης και μ’ ένα «χαίρετε, τι κάνετε; Καλά ευχαριστώ!» κι ήθελα να ξαναδώ τον πατέρα μου και να κρυφτώ πίσω απ’ το παντελόνι του, μα ύστερα θυμήθηκα πως εκείνος είναι σίγουρα πεθαμένος, αν κι εγώ δεν τον είδα ούτε μια φορά στα εργοτάξια της Χώρας των Νεκρών. Σκέφτηκα πως ίσως τον έχουν μεταθέσει σε άλλο τμήμα, όπως και τη μητέρα μου που την είδα σκαστή μια φορά σ’ ένα διάλειμμα, όμως ούτε με γνώρισε ούτε μου μίλησε, μόνο χαμογελούσε μ’ ένα χαμόγελο καλοκάγαθο και μισοηλίθιο, κάτι φαίνεται της ρίχνουν στο φαγητό της και ξεχνάει.

Και χάιδευα τον πλατύποδα κι εκείνος μου τριβόταν και μετά μου λέει:

-Τόσο πολύ είναι περιττόν, θα με κατσιάσεις!

Κι εγώ χαμογέλασα κι ήθελα να κουρνιάσω σε μια γωνιά του καναπέ τυλιγμένη στη ροζ κουβερτούλα μου αγκαλιά με το μαξιλάρι, να με πάρει η Μεγάλη Μητέρα αγκαλιά να με νανουρήσει, ν’ αποκοιμηθώ, να ξεχάσω για λίγο –τόσο δα!- τον πόνο που κατάπια με μεγάλες γουλιές και μου ‘πεσε στο στομάχι βαρύς προκαλώντας μου φούσκωμα.

Μα αποκαμωμένη απ’ το κολύμπι και την αναρρίχηση απ’ τα Τάρταρα έπεσα πάνω στην άμμο κι ήταν ζεστουλή κι ύστερα έπεσε κι Πλατύπους μου ο Περιττοδάκτυλος επάνω μου και με ζέστανε.

Η Ώρα της Κρίσης, Εικονογράφηση μεσαιωνικού χειρογράφου, από το Βιβλίο των Ωρών, Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου.

Tην άλλη μέρα βγήκε ο ήλιος, χλωμός μέσα από σύννεφα και ατελής, αλλά ήλιος. Είχα να τον δω μέρες. Γρήγορα κατάλαβα ότι βρισκόμασταν σε νησί και μάλιστα μικρό. Το γύριζες όλο μέχρι να πεις κύμινο. Στη μέση ήταν χτισμένη μια πολυκατοικία, έψαξα να βρω κάποιο κουδούνι να πατήσω, δεν είδα ονόματα, μόνο γραμμένα τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα: λαιμαργία, λαγνεία, απληστίαα, ακηδία, φθόνος, οργή, αλαζονεία...

Δεν ήξερα ποιο απ’ όλα να πατήσω, δε θα μπορούσα εξάλλου με απολυτότητα να πω ότι κάποιο με χαρακτήριζε, εκτός ίσως της ακηδίας τα τελευταία χρόνια, αλλά έφταιγαν τα μεταλλαγμένα τρόφιμα στην αγορά και η ακρίβεια, (μηκέτι καιρός για ακήρατες τροφές) μπορούσες να βρεις καλύτερη προϊόντα μόνο όταν απευθυνόσουν σε μαυραγορίτες, κυκλοφορούσαν κάποιοι στην πιάτσα, Βίκινγκς – Ισλανδοί.

Όμως, η πόρτα άνοιξε και είχε θυρωρό.

Ζήτησα όσο πιο ευγενικά μπορούσα κάποιες πληροφορίες, είπα είμαι ξένη, ρώτησα να μάθω το όνομα του νησιού και το λόγο ύπαρξης του οικοδομήματος κι έμαθα ότι είναι το Καθαρτήριο. Δεν υπήρχε ασανσέρ, οι σκάλες ήταν παλιές και βρώμικες, όμως, όπως είδα τα διαμερίσματα μέσα ήταν ανακαινισμένα. Μου παραχώρησαν προσωρινά το δώμα στην ταράτσα όπου έβαζαν τα ξεχαρβαλωμένα έπιπλα και τις παλιές μηχανές, δεν ήταν άσχημα∙ δεν είχε βέβαια θέρμανση, αλλά ήταν ακόμη καλοκαίρι κι ούτε μπορούσες να πεις ότι η ζέστη ήταν τόση που να χρειάζεται κλιματιστικό. Έτσι, στρώθηκα στη φασίνα για να φτιάξω το περιβάλλον μου όσο γινόταν πιο ευχάριστο, μέχρι να έρθει ο Διευθυντής (έλειπε μου είπαν σε διάσκεψη στο εξωτερικό, κάτι για οικονομική κρίση έπιασε το αυτί μου, δεν πολυκατάλαβα, εξάλλου ο θυρωρός μιλούσε διάλεκτο της Νότιας Γιουτλάνδης).

Όλες οι αναρτήσεις του Ιστολογίου ανά τίτλο και χρονολογική σειρά. Περιεχόμενα. Μέρος Γ'

2009-04-29T15:05:00.020+02:00

-Urban Legend
-Magnificat -Παρά Τον Μύθον
-O Οδυσσέας και η Σειρήνα της Δανίας του Νότου
-Μικρό - μικρό
-Kunst
-Skælmskt på π med to noder
-Το μαγικό σακάκι
-Ένας καφές "ναι" και "όχι"
-Παράλογο
-Μανιτάρια αλά ντανουά μέσα στο πηγάδι
-Η Γυναίκα με τη Ζυγαριά
-Οι Ασυνήθεις Υποψιασμένοι και το Μεγαλεπήβολο Σχέδιό τους που θα Ανέτρεπε τον Κόσμο
-Vae Victis!
-"Ειρηνική" και "βίαιη" επανάσταση

Βλέπε και
Περιεχόμενα, Μέρος Α'
Περιεχόμενα, Μέρος Β'

Η Εύα στην Κόλαση

2009-04-29T15:05:00.006+02:00

Αδοκήτως και χωρίς καμιάν προτέραν αιτία –ίσως γιατί το φευγιό (διανοητικό κυρίως) μου είχε γίνει έξη κι εμμονή παιδιόθεν, αποφάσισα (όπως και σ’ ένα όνειρο που είχα δει περί τα είκοσι χρόνια μου) ν’ ανέβω τη σκάλα που οδηγεί στον ουρανό.

Η εικόνα είχε αδρομερώς ως εξής: Μαύρες ηφαιστειογενείς πέτρες ξεπρόβαλλαν μέσα από νερά, και μια γυναίκα με μαλλιά λυτά, λύτρια των αινιγμάτων της μοίρας και ακταιωρός, (αυθαιρέτως την ονόμασα Λάχεση), έχριε ένα γυμνό βρέφος με νερό θαλασσινό ανάμεσα στα ανοιχτά πόδια της. Και μια σκάλα οδηγούσε απ’ τη θάλασσα στον ουρανό, με πορφυρά στα πλάγια μεταξωτά σχοινιά , σαν αυτά που χωρίζουν τα κλίτη στις εκκλησιές. Στο ένα άκρο της σκάλας, ήταν, λέει, βαθμίδες λαξευτές στο βράχο, κακοτράχαλες, δυσκολοδιάβατες, αποτρεπτικές. Και είπα μέσα μου «απ’ αυτά τα σκαλιά θ’ ανεβώ». Κι ενώ ανέβαινα, ασθμαίνοντας μονολογώ: «Μα τι ηλίθια! Δίπλα σου είναι τα σκαλοπάτια που φτάνει το πόδι σου...», μα δεν αποφάσιζα να κάνω το βήμα αυτό που θα μου έκανε την ανάβαση περισσότερο ξεκούραστη. Κι έφτασα στην κορυφή και βρέθηκα σε μια επικρεμάμενη στους ουρανούς πλατεία, σαν του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Κι είδα από κάτω τη θάλασσα και τους βράχους μέσα απ’ τα νερά και τον ήλιο να δύει κι είπα «καλή η ανάβαση!»

William Blake, H Σκάλα του Ιακώβ, 1799 – 1788, British Museum, Λονδίνο

Θεώρησα λοιπόν, η μουσόπληκτη, πως το όνειρο θα μπορούσε να μου χρησιμεύσει ως υλικό οιωνοσκοπίας και μαζοχιστικά άρχισα να περπατώ εκεί που θα μπορούσα να πετάξω και να χάνομαι στις κουκίδες και στη σημασία τους, κι ας μην ήμουν ποτέ λάτρης του πουαντιγισμού. Και αναλώθηκα σε δοκησισοφίες, προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου πως όσο πιο ολιγαρκής είμαι, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχω να είμαι ευδαίμων, ίσως κατάλοιπο των παιδικών μου χρόνων και των ιστοριών με τους αναχωρητές και τους στυλίτες, υπήρχε εξάλλου μια εποχή που ήθελα να καλογερέψω, μιμούμενη πότε το Θεοδόριχο τον ερημίτη που συναντά ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, πότε το Γιάννη Γούναρη στην Αγιά Ελεούσα, που οι Τούρκοι του έσφαξαν γυναίκα και παιδιά, όταν αποκάλυψε στους καπεταναίους το σχέδιο της μυστικής εφόδου στο Μεσολόγγι, και πότε τους ιερούς νηπτικούς και τη Θαΐδα ή την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που αναζήτησαν στις ερήμους την οδό της μετανοίας. Εντούτοις, δεν αποφάσισα ποτέ από τι είχα μετανοιώσει.

Georges de La Tour, Μετανοούσα Μαγδαληνή (Büßende Maria Magdalena), 1625 - 1650, Συλλογή Wrightsman, Νέα Υόρκη – Μetropolitan Museum

Όταν έφτιαξα επιτέλους τη γυάλα μου στην οποία μάζεψα τα αγαπημένα μου φυλαχτά κι όταν επιτέλους ο τρόπος να ζω ευτυχισμένη εντός της απέδωσε, είπα «θα πάω σ’ άλλους τόπους». Αλλά δεν είχα αποφασίσει τι θα κάνω εκεί, υπήρχε όμως μια νεφελώδης εικόνα ευτυχίας, πάρα πολύ αόριστη βέβαια, αλλά αδιάφορο. Ύστερα, ήταν κι ένα κορίτσι που δε γνώριζα και δε με γνώριζε και μου λέει «να το κάνεις αυτό το ταξίδι» κι αν και υποδύομαι πως δεν ακολουθώ συμβουλές, αφουγκράστηκα τα σιβυλλικά λόγια μιας άγνωστης παιδίσκης. Τότε ακριβώς η Μοίρα στάθηκε απλόχερη και οι θεοί μου έδωσαν ό,τι είχα προτέρως ποθήσει. Κι άλλες τρεις γυναίκες μου είπαν «ταξίδεψε» και τις άκουσα, αλλά πάντα φοβόμουν τα ταξίδια που πραγματοποιούνται. Σαν εκείνον το γέροντα της ιστορίας, που σ’ όλη του τη ζωή ήθελε να πάει στο Παρίσι, κι όταν επιτέλους έκλεισε εισιτήριο και οι οικείοι του τον ξεπροβόδισαν στην αποβάθρα, ένα σταθμό πριν την πόλη των ονείρων του κατεβαίνει απ’ το τρένο και ταξιδεύει προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιστρέφοντας και πάλι στο σπίτι του. Οι φίλοι τον είδαν κι απόρησαν «Μα, το ήθελες το ταξίδι τόσο πολύ!», «Ναι», τους απαντά εκείνος «αλλά σκέφτηκα πως αν πήγαινα, δε θα ονειρευόμουν πια να πάω στο Παρίσι».

Είδα μέρη που πάντα έλεγα «θα ξαναγυρίσω, να τα ξαναδώ», όμως δε γύριζα ποτέ. Κι όταν έκανα το ταξίδι κι είπα πως εδώ είναι η Ιθάκη μου και θα χτίσω τα παλάτια μου, ο άνεμος πήρε ό,τι είχα χτίσει στην άμμο από άμμο, γιατί η παραίσθησις μ’ έκανε να γυρίσω την πλάτη μου σε όλα που είχα χτίσει με πέτρες, θεμέλια και ιδρώτα.

Phoenix, λεπτομέρεια από τον κώδικα Aberdeen, 12ος αιώνας

Ο φοίνικας είναι ένα μυθικό πουλί που αναγεννάται απ’ την τέφρα του. Η γενιά μου κρατάει από αυτό το πουλί κι άρχισα να προσεύχομαι να ακούσω ξανά τη φωνή του, να ενωθώ μαζί του, να γίνω ένα μ’ αυτό που κράτησε τους προγόνους μου ζωντανούς σε χαλεπούς καιρούς.

Αλλά σίγασαν οι φωνές, ο κήπος γέμισε χορτάρια, βρύα και μούσκλια σκέπασαν τους τοίχους και βάτα σφάλισαν τις εξόδους και τα δέντρα δεν κάνουν πια καρπούς κι έχασα και το μαγικό σπαθί μου ν’ ανοίξω δρόμο στους ακάνθους. Μια Ντάμα Σπαθί χωρίς σπαθί είναι μια dame de compagnie ανάμεσα σε άγνωστους στρατιώτες να σε κοιτούν καχύποπτα, σα να είσαι κατάσκοπος. Χτυπάς το πόδι κάτω κι οδύρεσαι γιατί θες πίσω το σπαθί σου. Αλλά δεν ωφελεί. Μια Ντάμα Σπαθί που ονειρεύτηκε να γίνει Ντάμα Κούπα αλλάζοντας απλώς φορέματα -και χωρίς να έχει βρει το κύπελλο να πιει- δε δικαιούται να ομιλεί, γιατί το σπαθί της η ίδια το αντάλλαξε με πολλή επιμήθεια για ένα σακί σάπια μήλα. Φαίνονταν όμως ωραία στην όψη και νόμιζα πως τρώγοντάς τα θ’ αποκτήσω τη γνώση του καλού και του κακού. Έτσι μου είχε πει εκείνος ο Όφις.

Memento Mori

2009-04-29T14:16:00.007+02:00

Φοβόμουν το θάνατο πολύ, αλλά ύστερα είδα πως φοβόμουν τη ζωή. Το συνειδητοποίησα νέηλυς στην Αχερουσία, αλλά ως φιλίστωρ που σέβεται τον εαυτό της δε θέλησα να πιω απ’ τα νερά της Λήθης για να περάσω αμνήμων καλύτερες μέρες μαζί με τις άλλες σκιές, γιατί είπα ότι είναι ύβρις η λησμονιά. Με τοποθέτησαν στο ίδιο τμήμα με το Σίσυφο. Όταν διαμαρτυρήθηκα και ζήτησα να δω τον υπεύθυνο, πήρα εγγράφως την ακόλουθη απάντηση πρωτοκολλημένη:

«Θέμα: Εξέταση θέσεως εργασίας ως ελκύστριας – διακοσμήτριας ογκολίθων.

Αγαπητή Κυρία,

Η Επιτροπή η οποία εξέτασε την περίπτωσή σας, απεφάνθη ομοφώνως, ότι ορθώς τοποθετηθήκατε στο εν λόγω τμήμα, διότι εξετάζεται το ενδεχόμενο με μία θέση εργασίας παραπάνω ο βράχος του Σισύφου να παραμείνει στην κορυφή. Εσείς θα στέκεστε εκεί που πάντα επιθυμούσατε, στην κορυφή του λόφου, και κάθε φορά που ο συνεργάτης σας θα επιχειρεί να στερεώσει το βράχο θα τον βοηθάτε να τον σταθεροποιήσει διά της μεθόδου της έλκυσης. Κατόπιν θα σκαλίσετε πάνω του καθημερινές σκηνές από τις περιπέτειες των τεθνεώτων στον Άδη.

Το Κεντρικό Συμβούλιο

Μίνως – Ραδάμανθυς - Αιακός

Επικυρώνεται

Πλούτων Βασιλεύς»

Μου έδωσαν και φόρμα εργασίας (λίγο άκομψη) με ενίσχυση υαλοβάμβακα – δεν καταλάβαινα γιατί, αφού η ζέστη ήταν πολλή, σχεδόν καύσωνας.

Μετά τις απαραίτητες συστάσεις με το Σίσυφο, “Welcome to Hell, my name is Sisyfos”, “Nice to meet you, I am Eleni”, στρωθήκαμε (δηλαδή εκείνος στρώθηκε για να ακριβολογούμε, εγώ τον περίμενα στην κορυφή) στη δουλειά. Κάποτε έφτασε εκεί που στεκόμουν εγώ κι άρχισα να τραβώ εγώ τον πελώριο λίθο με δύναμη πολλή (μας τάιζαν καλά), προς το μέρος μου. Τότε κύλησε ο βράχος απ’ την άλλη πλαγιά του λόφου.

H Aρκάνα της Δικαιοσύνης, ανατύπωση από τράπουλα ταρώ του Charles VI ή τράπουλα Gringonneur, 14ος αιώνας

Ο Σίσυφος έκανε το γύρο και άρχισε να τον ανεβάζει απ’ την άλλη πλαγιά κι εγώ τον περίμενα. Τον τράβηξα πάλι προς τη μεριά μου κι έβαλα πολλή δύναμη και τότε πάλι κύλησε απ’ την άλλη μεριά -κι εγώ μαζί- και τότε αισθάνθηκα ευγνωμοσύνη για τους εργοδότες μου που φρόντισαν να με εφοδιάσουν με μια φόρμα με ενίσχυση υαλοβάμβακα.

Αυτή τη φορά περίμενα το Σίσυφο να ανεβάσουμε την πέτρα μαζί κι όντως ανέβηκε στην κορυφή στο μισό περίπου χρόνο από τις προηγούμενες φορές.

Όμως δεν πρόλαβα να πηδήξω επάνω να βάλω ένα χεράκι να τον στερεώσουμε και κύλησε πάλι από την άλλη πλευρά του λόφου. Αυτή τη φορά, γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει, κατέβηκα λίγο απ’ τα ψηλά κι ύστερα πήρα φόρα, κι όταν ο βράχος ερχόταν καταπάνω μου τον έσπρωξα με ορμή (ίσως λίγο παραπάνω της κανονικής, γιατί πάλι έπεσε απ’ την πλευρά του συνεργάτη μου αυτή τη φορά), αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα τον τοποθετήσουμε εκεί ψηλά στην κορυφή και θα πάρουμε εύσημα για την αγαστή μας συνεργασία και τη φιλοπονία μας, οπότε θα μας στείλουν διακοπές στη σκιά του κώνου της Γης, στη Νήσο των Μακάρων να απολαμβάνουμε τη μουσική των σφαιρών. Οι αναβάσεις προς κόρυμβον είναι επίπονες, αλλά το ευτυχές τέλος είναι κατά 99% εξασφαλισμένο. Στείλανε και τον Κρόνο εξάλλου εκεί μετά την ευδόκιμο υπηρεσία του στα Τάρταρα και τον έκαναν και άρχοντα στα Ηλύσια Πεδία.

Βαβυλωνίες

2009-04-25T23:33:00.017+02:00

Ήταν που το 1679, ο τελευταίος Αναγεννησιακός Άνθρωπος, ο Athanasius Kircher [1] αποφάσισε να δώσει εξήγηση επιστημονική στο έργο του Τurris Babel, για το εγχείρημα του Νιμρώδ να φτιάξει έναν πύργο που να φτάνει το κοντινότερο στη Γη ουράνιο σώμα, το Φεγγάρι, απέτυχε -γιατί ο Πύργος θα έπρεπε να είναι περίπου 286.000 χιλιόμετρα ψηλός και να έχει μάζα που να ξεπερνά τα τρία εκατομμύρια τόνους. Όμως, η ανομοιογενής κατανομή της γήινης μάζας θα διατάρασσε την ισοροπία του πλανήτη που θα του άλλαζε και τις συντεταγμένες στο σύμπαν, οπότε και το αποτέλεσμα στο εγχείρημα θα ήταν ένας καταστροφικός κατακλυσμός.

Αν και στη Βίβλο ο κατακλυσμός του Νώε προηγείται του καπρίτσιου του Θεού να μπερδέψει τις γλώσσες των ανθρώπων, μία και μόνη γλώσσα -lingua franca- θα ήταν, θαρρώ, υπεραρκετή ώστε να προκύψει η ίδια ασυνενοησία στους εντολοδόχους του πρώτου ουρανοξύστη, αφού η κατανόηση της γλώσσας των άλλων είναι πρακτικά ανέφικτη, ακόμη κι αν παιδεία και νοητικό δυναμικό των ανθρώπων ήταν λίγο - πολύ ομοιογενή και η βούλησή τους η ίδια.

"Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη", είπε ο Χάμπτυ Ντάμπτυ μ' έναν μάλλον περιφρονητικό τόνο, "σημαίνει αυτό που επιλέγω γι' αυτήν να σημαίνει. Τίποτε περισσότερο, τίποτα λιγότερο."

"Το θέμα είναι", είπε η Αλίκη, "αν μπορείς να φτιάξεις λέξεις που να σημαίνουν τόσο διαφορετικά πράγματα".

"Το θέμα είναι", είπε ο Χάμπτυ Ντάμπτυ "ποια θα είναι η κυρίαρχη. Αυτό είναι όλο". [2]

Ludmilla Balfour, Card

Πάντως, ακόμη και μετά από έναν Κατακλυσμό, σαν αυτόν του Kircher, η Βασίλισσα, η Μάγισσα[3] μάλλον δε θα θελήσει να μας πει αυτό που γνωρίζει κι εμείς αγνοούμε. Το να ανάβεις τη χόβολή σου στο καζάνι παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον απ' το να αυτομεταφράζεσαι....

Κι ύστερα είναι και τ' άλλο: Αν είναι να περιγράψεις το πρόσωπο του Ιανού, ποιο απ' τα τουλάχιστον δυο αποφασίζεις κάθε φορά να αποκαλύψεις στους αμύητους. Υπάρχουν τόσες γλώσσες, όσες και άνθρωποι και ο καθείς μας μιλάει και μια διαφορετική στην κάθε στιγμή του.[4]

_____________________________________________

Σημειώσεις

[1] Σύμφωνα με άλλους μελετητές ο τελευταίος αναγεννησιακός άνθρωπος ήταν ο Leibniz

[2] [...'When I use a word,' Humpty Dumpty said, in a rather scornful tone,' it means just what I choose it to mean, neither more nor less.''The question is,' said Alice, 'whether you can make words mean so many different things.''The question is,' said Humpty Dumpty, 'which is to be master - that's all.' ...] Lewis Carroll, "Through the Looking Glass and what Alice found there". Mτφρ. δική μου.

[3] Αrthur Rimbaud, Illuminations, Après le Déluge (Eκλάμψεις, Μετά τον Κατακλυσμό: [...et la Reine, la Sorcière qui allume sa braise dans le pot de terre, ne voudra jamais nous raconter ce qu'elle sait, et que nous ignorons.]

[4] Οπτικές Απάτες και Πολυπλευρικότητα της Αλήθειας, Αρμονίες, Δυσαρμονίες και Πολυφωνικότητα του Ψεύδους.

αταμσίδινχιαπ ←

2009-04-24T02:51:00.018+02:00

9991 υοτσύογυα 4 'ςαίνωκαλ ηπύρτ ~☺~'υοζέναιλλακ ηνέλε ©

˙˙˙ιζάραπ άραρ – ίριτ
ινέτσαλ οτ ινώκαλ
ιζάροζαχ ακίρηθ
¡ινάπ ικύλ 'εσιρύγ

¡ςεστίτυογ ώνιρανακ
ικάκραβ ώρρυψ 'ώσαπ
ςεστίτρυοτ ιακ ισέραφ
ικάραγγεφ ακίτσαπ

˙ηνέμαχ ιακ αμ 'ήμιλθ
ιενάραμ 'εσιλλύκασ
ιενέπ αν ίνιφ 'ίλλαμ
ιενάταβ ακινύξ ¡χα

˙οτόρακεθ ιλύοζαν
ιλίεπ οτ εσηνίκκοκ
˙οτόρκ ιακ αμ 'ονισάρπ
ιλίπμορεν ικάληψ

˙ιδίμαιμασ – ιζάραμ
οτόιργα οτ ιλόθ
ιδίρφασ οτ υοτάλαγ
οτ έσιρύοφρυοφ 'οτόμ

¡ιλύοπμυορθ οτ ιλύολακ
ινέρετ εσιρύγ να ικ
ινάφ 'ιστίρυμ 'ικίτ
αρέπ – αρέπ ιακ έρεφ ←

۩ ← ¡ιχιχιχ

Ατελής Εντελέχεια

2009-04-22T19:08:00.031+02:00

Nicole Oresme, Le livre du Ciel et du Monde, 1377, Παρίσι, Εθνική Βιβλιοθήκη, Manuscrits, Fr. 565, fo 69

Αυτάρεσκα το primum mobile διαλογίστηκε πάνω στην τελειότητα, κι επειδή ή τ α ν η τελειότητα, διαλογίστηκε πάνω στον εαυτό Του. Το primum mobile ήταν καθαρός Λόγος και μέσα απ' την καθαρότητα του Λόγου και το Κάλλος Tου διαπίστωσε γρήγορα ότι ήταν εντελές όπως ήταν και δεν υπήρχε απολύτως κανένας λόγος να δημιουργήσει αιτιάσεις και αιτιατά.

Τότε το primum mobile έπαψε να είναι αίτιο και κινητήρας και το συνεχές του σύμπαντος έλαβε τέλος.

Μαζί χάθηκε κι όλο το κάλλος του πρωταρχικού αιτίου, που δεν είχε πια πάνω σε τι να διαλογιστεί, αφού η τελειότητά Του ήταν τόσο ατελής και η αθανασία του τόσο πολύ εξαρτημένη από αιτιατά, που όμως δε γεννήθηκαν ποτέ, αφού το πρωταρχικό αίτιο είχε τόσην πολλή αυτάρκεια.

πως το κίνητρο έχει ανάγκη αυτό που θα κινήσει, γιατί αλλιώς δεν υφίσταται, έτσι κι ο Θεός έχει ανάγκη το αιτιατό Του.

Ένας Δημιουργός χωρίς δημιούργημα πάσχει από απέραντη μοναξιά και ανία.

Aν ο Άνθρωπος πλάστηκε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, τότε η φυσική τάση του Ανθρώπου θα είναι να θελήσει να πλάσει το Δημιουργό Του και να τον ποιήσει κατ' εικόνα και ομοίωσίν του. Τότε ο Θεός θα γίνει ως Άνθρωπος και με τη σειρά Του θα πλάσει πάλι το Δημιουργό - Δημιούργημά του. Η σχέση Ανθρώπου και Θεού δεν μπορεί παρά να είναι αμφίδρομη.

Πριν όμως από την ποίηση θεού, ο Άνθρωπος οφείλει να πλάσει το στερέωμα, αλλιώς θα πάσχει κι αυτός με τη σειρά Του από μοναξιά κι ανία.

Kαι η πρώτη βέβαια δουλειά του Ανθρώπου θα είναι να φτιάξει τον Ουρανό και τη Γη, που πριν θα είναι αόρατη και ακατασκεύστη και σκότος θα υπάρχει από πάνω της Αβύσσου. Και θα πει ο Άνθρωπος "γεννηθήτω φως". Και θα γίνει φως. Και θα ιδεί ο Άνθρωπος το φως ότι καλόν. Και θα διαχωρίσει ανά μέσον του φωτός και ανά μέσον του σκότους.

Tη δε έκτη ημέρα θα ειπεί ο Άνθρωπος: "Ποιήσωμεν θεόν κατ' εικόνα ημετέρα και ομοίωσιν". Και κατ' εικόνα Ανθρώπου θα ποιήσει αυτόν. Και θα ποιήσει άρσεν και θήλυ αυτούς. Και θα ευλογήσει ο Άνθρωπος τους θεούς λέγων: "Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε τη Γην και τον Ουρανόν και άρχετε επί πάσης της Γης και πάντων των Ουρανών.

"1 ΚΑΙ ἐγένετο ἡνίκα ἤρξαντο οἱ ἄνθρωποι πολλοὶ γίνεσθαι ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ θυγατέρες ἐγεννήθησαν αὐτοῖς. 2 ἰδόντες δὲ οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων ὅτι καλαί εἰσιν, ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας ἀπὸ πασῶν, ὧν ἐξελέξαντο."
Γένεσις ΣΤ, 1-2

Μας κόβουνε τη σύνταξη...

2009-04-19T11:46:00.015+02:00

Μήπως αυτός είναι ένας καλός λόγος να παντρευτούμε;

Aλλά και πάλι...

Ποιος αντέχει τη συμβίωση;

♥ Αχ, βαχ! ♥

...

KAPAΓKIOZHΣ: Kυρά, κατέβα, ήρθε η πρώτη αποστολή.

MOYΣTAΦA: Προσκυνώ, χανούμ, δε χρειάζεται να σας εξηγήσω.

AΓΛAΪA: Δε χρειάζεται, δεν έχω καιρό για παντρειά. Kαραγκιόζη, πες του να φύγει.

...

KAPAΓKIOZHΣ: Bρεεε!... καλώς το Nιόνιο.

ΔIONYΣIOΣ: Oυ, βγήκε το τσαλτσαμίνι, το φιόρο του Λεβάντε.

AΓΛAΪA: Kύριε, δεν έχω καιρό για παντρειά! Kαραγκιόζη, να φύγει αμέσως!

...

KAPAΓKIOZHΣ: Bάλε μου να φάω.

AΓΛAΪA: Aχ, Kαραγκιόζη, έγινα ρεζίλι, δε θέλω τη ζωή μου...

KAPAΓKIOZHΣ: Mην κλαις, ρε κυρά, γιατί με πήρε και μένα το παράπονο...

...

XATZHABATHΣ: Έλα, Kαραγκιόζη, στη θέση σου να σου παραδώσουν τη νύφη και να της δώσεις το μπουκέτο με τα λουλούδια.

KAPAΓKIOZHΣ: Nαι, πάμε γρήγορα να γίνω νύφος.

(Kουμπουριές. Eυχές "να ζήσετε" τρεις φορές).

KAPAΓKIOZHΣ: Έλα, βρε γυναίκα, τώρα. Bγάλε το φερετζέ να δει ο κόσμος την ομορφιά σου.

ΓPIA: Mη, όχι, μη μου βγάλεις το φερετζέ, ντρέπουμαι...

KAPAΓKIOZHΣ: Πω πω! Tι σορόκος, τι λεβάντες, τι πονέντες, τι γαρμπής, τι κάρο πήρα!...Tη γριά Aκρόπολη μου δώσαν για γυναίκα μου! Όξω από δω, γριά δεκάρα του Kαποδίστρια...

ΓPIA: Aχ, με διώχνεις, αντρούλη;

Ευγένιος Σπαθάρης, Ο Γάμος του Καραγκιόζη

Σταυροί - Αιέν ο Κόσμος - Ωόν / Ο Ων

2009-04-17T15:50:00.012+02:00

Ο σταυρός κι η συμβολιστική του φέρει πολλές ομοιότητες με τις Πυθαγόρειες ή Νεοπλατωνικές θεωρίες στη μεταφυσικό συμβολισμό του ορθογωνίου τριγώνου. Στα τρίγωνα ο κατακόρυφος άξονας συμβολίζει τη θεία βούληση, ο οριζόντιος την ανθρώπινη επιθυμία. Τέλος, η υποτείνουσα ταυτίζεται με την Ειμαρμένη. Όσο αυξάνει σε μήκος μία εκ των καθέτων πλευρών, τόσο αυξάνει και το μήκος της Ανθρώπινης Μοίρας. Το ιδανικό θα ήταν, κατά τους μεταφυσικούς ερμηνευτές του Πυθαγορείου θεωρήματος η ανθρώπινη βούληση να ταυτίζεται με τη θεία. Τότε δεν υπάρχει Πεπρωμένο.

Ιερώνυμου Μπος, Η Σταύρωση της Αγίας Ιουλίας, Palazzo Ducale, Βενετία

Όμοια και ο σταυρός, μέσα από την πληθώρα αυτών που μας παραδίδεται ότι σταυρώθηκαν, όπως ο Ορφέας, ο Διόνυσος ή ο Ιησούς: θείος νόμος ο κατακόρυφος άξονας, οριζόντιος η ανθρώπινη επιθυμία που εναντιώνεται στη θεία βούληση, που ακριβώς και λόγω της καθετότητας των στελεχών του σταυρού, οι δύο άξονες ούτε θα παραλληλιστούν, αλλά ούτε και θα ταυτιστούν ποτέ, κι έτσι συνεπαγωγικά θα οδηγήσουν και στο θάνατο. Ακολουθεί ανάσταση, όταν ο Άνθρωπος πληρώνει το τίμημα της ύβρης του και της παράβασης του νόμου -όσο κοντράρεται με το θείο- και μέσω αυτής της πράξης τελικά κάνει την υπέρβαση και (απο-)θεώνεται.

Giotto di Bondone, Eπιτάφιος Θρήνος, Cappella Scrovegni, Padova

Δε θα υπήρχε απολύτως κανένα νόημα στην έννοια της υπέρβασης του ορίου, της θέωσης ή της αποθέωσης, αν ο Άνθρωπος δεν υπερέβαινε το Νόμο. Ο Νόμος δεν αποτελεί καθόλου εχέγγυο Δικαιοσύνης. Υπάρχει Νόμος, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, όπως και Δικαιοσύνη υφίσταται ένεκα της απώλειας ή της μη-κατανόησης της έννοιας του Αγαθού. Αλλά, νομοτελειακά και βάσει των απλών Αριστοτέλειων νόμων Λογικής, όσο θες να ορίσεις μια έννοια σε βάθος της στερείς το εύρος της. Θα ήταν ωστόσο γελοίο να αποποιηθούμε των διασαφηνίσεων που είναι αναγκαίες στις έννοιες βάθους, μόνο για να υπερασπιστούμε το πλάτος των εννοιών. Eίναι απαραίτητο να εξετάζονται τόσο στη Μακροκοσμική όσο και στη Μικροκοσμική τους θεώρηση, μακρόκοσμοι και μικρόκοσμοι μαζί -ξεχωριστά και αυτόνομα- αιτιοκρατικά και ολιστικά και στη μεταξύ τους διαλεκτική, αυτό που οι Έλληνες ποιητές εύγλωττα διατύπωσαν ως "τ' είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ' ανάμεσό τους;" του Σεφέρη, που κι ο Ελύτης δοξάζει:

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το "νυν" και ποιό το "αιέν" του κόσμου :

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδόπτερων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η Πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο Μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών
Νυν η σποδός του Ανθρώπου

Νυν Νυν το μηδέν

και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !

όπου τελικά κανείς δεν ξέρει αν εδώ ο ποιητής γράφει απλώς στίχους, φιλοσοφεί, κοσμολογεί ή θεολογεί, αλλά σίγουρα γνωρίζει καλά το διά ταύτα της Νιτσεϊκής φιλοσοφίας, ότι ποτέ το "φυσιολογικό" δεν οδήγησε σε τίποτα σπουδαίο, είναι το παρά φύσιν που οδηγεί στα θαύματα. Αλλά, η απαραίτητη προϋπόθεση της υπέρβασης είναι το να πληρώσεις οπωσδήποτε το τίμημα της παράβασής σου, που τις περισσότερες φορές -μπροστά μάλιστα και σε τέτοιες υψιπετείς φιλοδοξίες- είναι ιδιαίτερα βαρύ.

Peter Paul Rubens, Προμηθέας Δεσμώτης (Gefesselter Prometheus), 1611-12, Museum of Art, Philadelphia

Δε γνωρίζω μήτε τ' είναι θεός ή μη θεός ή τ' ανάμεσο, υποθέτω πως κανείς δε γνωρίζει κι ούτε παίζει κανέναν ουσιώδη ρόλο να το μάθουμε, αυτό που γνωρίζω όμως είναι ότι όλοι οι άνθρωποι σε όλες τις εποχές έψαξαν και ψάχνουν αγωνιωδώς τις Πλάτρες, την Ουτοπία ή την Ιθάκη, κι αυτό γιατί η υπέρβαση είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και την κάνει πρώτα ο νους που είναι και ο μέγας ταξιδιάρης. Ακολουθεί η απαραίτητη τιμωρία για τις παραβάσεις. Στο μύθο ο Οδυσσέας πληρώνει την ύβρι του της εκπόρθησης του κάστρου της Τροίας με τις περιπλανήσεις του, ο Προμηθέας θα αλυσοδεθεί στον Καύκασο με τον αετό του Δία να του τρώει τα συκώτια -αφού έδωσε στους ανθρώπους τη φωτιά-, ο Ηρακλής τέλος κάηκε στην πυρά για να γλυτώσει απ' τους πόνους που του προκάλεσε ο χιτώνας της Διηάνειρας, αλλά ανέβηκε τελικά στον Όλυμπο, ο Οιδίποδας στην ανθρωποκεντρική του απάντηση στο αίνιγμα της Σφίγγας θα χάσει τα μάτια του, γιατί η αισθιοκρατική γνώση είναι ελλιπής, και το "εγώ ειμί ο Ων" ή "το Α και το Ω" του Ιησού θα βρει απάντηση στο σταυρό, που ο ένας άξονάς του είναι κατακόρυφος -όπως και η κατακόρυφη πλευρά του ορθογωνίου τριγώνου των Πυθαγοριστών- και ο άλλος οριζόντιος, θεός και άνθρωπος μεταξύ ουρανού και γης να προσιδιάζει την ανθρώπινη μοίρα, την κοινή ανθρώπινη μοίρα του θανάτου, που κανείς δεν μπορεί ν' αποφύγει, γιατί ούτε σταυρός χωρίς δυο καθέτους λογίζεται αλλά ούτε και ορθογώνιο τρίγωνο χωρίς υποτείνουσα.

Sandro Botticelli, Άνοιξη (Primavera), 1482, Galleria degli Uffici, Φλωρεντία

Οι χριστιανοί τούτες τις μέρες εύχονται "Καλή Ανάσταση", οι αγνωστικιστές και οι σκεπτικιστές "Καλή Ανάταση", αγνωστικίστρια και σκεπτικίστρια είμαι κι εγώ, αλλά δε βλέπω πού το κακό στην ευχή της Ανάστασης τούτες τις μέρες, αφού η Ανάταση είναι ευχή passe-partout που κολλά σε όλες τις μέρες του χρόνου. Και η Ανάσταση ή η Αναγέννηση σοφά τοποθετήθηκε από τον Carl Jung στα τέσσερα κύρια αρχέτυπά του κι ακολουθεί το φυσικό ρυθμό, της άνοιξης που έπεται του χειμώνα, του φωτός που εναλλάσσεται με το σκοτάδι, τις γεννήσεις που ακολουθούν τους θανάτους και του ρυθμού της ζωής, των φύλλων των δέντρων που πέφτουν το φθινόπωρο και της καινούργιας φυλλοφορίας και ανθοφορίας την άνοιξη, του σπόρου που ξεπροβάλλει απ' τη γη μετά το χειμώνα. Αισθητικά λοιπόν, κι όχι χριστιανικά μου πάει πιο πολύ για την περίσταση το "Καλή Ανάσταση", που είναι και των ημερών, γιατί είναι κακό πράγμα να μη σεβόμαστε τις μεγάλες εορτές, που είναι στο κάτω - κάτω και ορόσημα στο χρόνο. Και μετά τσουγκρίματος αυγού, μην το υποτιμάμε. Είναι κι αυτό το Κοσμικόν Ωόν / ο Ων στη μέση, που ο χρόνος το περιτυλίγει σαν όφις να το ορίζει, που όταν το σπας δε συγκατατίθεσαι στο θάνατο, αλλά δίνεις το μικρό σου big bang στο μεγάλο...

Δεν έχω ιδέα από Ρώσικα, το ξετρύπωσα στο Youtube και φέρει τίτλο ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!, υποθέτω "Αληθώς Ανέστη". Αλλά η μουσική του είναι εκπληκτική...

... Και ξετρύπωσα και βυζαντινή υμνωδία με τη φωνή της Σέρβας Divna Ljubojevic, να σε οδηγεί στη σκάλα, όπου είμαι εγώ, μαζί πάνω και κάτω, με σένα που είσαι η σκάλα, μ' εμένα που είμαι η σκάλα, κι είμαστε μαζί και σκάλα και μη-σκάλα, ίσως και κάτι ανάμεσό της.

Oι άνθρωποι φέρουν συλλογική ευθύνη για τους θεούς που πλάθουν. Οι θεοί δε θα φτάσουν ποτέ στο καθ' ομοίωσιν με τον Άνθρωπο, αν η εικόνα των Aνθρώπων δεν είναι καλή λίαν.

________________________________________________

Σχετικές αναρτήσεις:

Χρόνος,

Η Χελιδόνα κι ο Λυράρης,

H Ωραία Ελένη, η Αγία, η Πόρνη κι η Παντάνασσα. Ονοματοδοσίες,

"Calendarium exercere"

*Βλέπε και Γ. Γιατρωμανωλάκη, Κάθοδος στον Άδη και Ομηρική Νέκυια

Σκάλες Μείζονες

2009-04-14T16:30:00.047+02:00

Κι όπως βλέπεις εσύ το μπλε κι εγώ το πράσινο, λίγο κίτρινο σου λείπει ~ για να 'χεις την αίσθηση του σύμμεικτου.

Δεν είναι καθόλου κακό το κίτρινο, κι ύστερα είναι κι αυτό μέσα στο "Ζωνάρι της Kυράς" που οι πολλοί καλούν ουράνιο τόξο.

Οι μύθοι είναι πέρα για πέρα αληθείς πως αν σταθείς εκεί που πέφτει η μια άκρη του ζωναριού βρίσκεις θησαυρό.

Παρέλειψαν ωστόσο να δηλώσουν τίνι τρόπω θα βρεις το θησαυρό αυτό (και πολύ καλά έκαναν, κατά τη γνώμη μου) κι έτσι οι περισσότεροι θνητοί είναι σαν τον γκαντέμη της ιστορίας που τον λυπήθηκαν οι αγγέλοι και του έβαλαν στο δρόμο που έκανε καθημερινά πάνω απ' το γιοφύρι μια τσάντα με φλουριά, αλλά αυτός αποφάσισε εκείνη την ημέρα να περάσει απ' το σημείο που ήταν ο θησαυρός με τα μάτια κλειστά.

Αλλά, σε τι θα ωφελούσε, αν κάποιος του έλεγε alta voce πως εκείνη την ειδική ημέρα θα έβρισκε στο δρόμο του χρυσάφι... Το πιθανότερο θα ήταν να περιγελούσε αυτόν που θα επιχειρούσε να του ανοίξει τα μάτια, γιατί οι περισσότεροι που έκαναν έργο ζωής το διαφωτισμό του ανθρώπινου είδους είτε κάηκαν στην πυρά είτε θεωρήθηκαν "σαλοί", παλαβιάρηδες, μουρλοί για δέσιμο, για τα κάγκελα, lunatics, matti, fous, kloge, tossede, disturbed, crazy σε σημείο που ο Ιερώνυμος Μπος να ζωγραφίσει ήδη απ' το τρίτο τέταρτο του 15ου αιώνα το γνωστό πίνακά του με την "Εξαγωγή της Πέτρας της Τρέλας".[1] Τη βγάζεις, γίνεσαι "ισορροπημένος άνθρωπος". Αν επιλέξεις να την κρατήσεις, τότε πρέπει να πάρεις τα βουνά ή να κρυφτείς στα πιο ανήλιαγα μέρη των δασών, αφενός για να μη σε καταλάβουν κι αφετέρου γιατί σου φαίνονται αφόρητες οι μωρολογίες των γύρω σου.

Λοιπόν, που λες, αν είσαι ανοιχτομάτης και δε σε έχουν εγχειρήσει για να σου βγάλουν την πέτρα που προκαλεί την τρέλα και περιμένεις υπομονετικά πότε θα βρέξει, μόλις βγει ξανά ο ήλιος τσουπ! νάτο το ουράνιο τόξο! Ωραία, θα μου πείς, κι αν είσαι στη μέση του λιβαδιού και η άκρη του βρίσκεται στην άλλη άκρη, πώς θα προκάμεις να φτάσεις μέχρι εκεί; Μέχρι να κάνεις δυο δρασκελιές, χάνεται της Κυράς η Ζώνη! Εδώ σε θέλω κάβουρα!

Θα ψάξεις να βρεις το καράβι που πάει στον ουρανό (κάνει συχνά δρομολόγια μεταξύ των συμπάντων) και θα σε πάει αυτό στο χρυσάφι. Τη ρότα την ξέρει. Τα δρομολόγια αναγράφονται καθημερινά πάνω στα σύννεφα. Ελάχιστες φορές έχουν καθυστερήσει. Κι αυτό συμβαίνει μόνο όταν τ' άστρα στήνουν χορό στους ουρανούς κι ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση. [2]

KΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

____________________________________________

Σημειώσεις:

[1] Βλέπε πίνακα στην ανάρτηση Ψεύδους Εγκώμιον, Σύνδρομο του Πινόκιο, Ζωτικό Ψεύδος και Σύγχρονο Παραμύθι

[2] Βλέπε Το Ζευγάρι Που Νίκησε Το Θάνατο

Εραλδικά

2009-04-13T05:05:00.014+02:00

Γαλάζια, ροδαλά, πράσινα, ασημιά, σουρουπώνει.

Σκοτεινά, χρυσαφιά, κόκκινα, γαλαζωπά, ξημερώνει.

~~~❀~❀~❀~~~

↓

Kalenda Maya, “Riu, Riu, Chiu” -Ανωνύμου, από το άλμπουμ Medieval and Renaissance Music

Καθρέφτης

2009-04-12T23:03:00.004+02:00

Τρίχες

2009-04-10T17:40:00.021+02:00

Aγαπημένο μου Ημερολόγιο,
....
....
....

Τρίχες. Τρίχες ίσιες και τρίχες κατσαρές. Βαμμένες τρίχες, τρίχες με ανταύγειες, με «φως», κουρεμένες τρίχες, ξυρισμένες τρίχες, τελογενείς τρίχες, χνοώδεις τρίχες.

Γένεια.

Μακριά, κοντά, επιμελώς ατημέλητα, αμελώς επιμελημένα, επιμελημένα, αφημένα στη μοίρα τους. Γενειάδες άσημες και διάσημες: Τα άτακτα - πυκνά γένεια του Μαρξ και του Μπακούνιν, το πολιτικώς ορθό μουσάκι του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, το ρεφορμιστικό οξυκόρυφο του Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν, η συνωμοσιολογική γενειάδα του Γκριγκόρι Γιεφίμοβιτς Ρασπούτιν, τα αγαθά - λευκά γένεια του πανσέπτου Ιερομονάχου Εφραίμ της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, η εξελικτική γενειάδα του Καρόλου Ροβέρτου Δαρβίνου, η ανθρωπιστικοτάτη γενειάδα του Ντα Βίντσι, τα χριστιανικά γένεια του Ιησού, το σατανιστικό επιμελημένο μούσι του Μεφιστοφελή, το υπερρεαλιστικόν γένειον Ανδρέου Εμπειρίκου (του αναπτυσσομένου εις στίλβον ποδήλατον – συχνά και έγκαυλον), το πτωχικόν του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το ρομαντικό γένι του Alfred de Musset, τα Πλατωνικά – Αριστοτέλεια – Πυθαγοριστικά – Εμπειρικά – Ηρακλείτεια - Προσωκρατικά φιλοσοφούντα, η θρεμμένη γεωμετρική επιμήκης του Ένγκελς, το πολιτικό χνουδάκι του Thomas Hobbes, τα παραδοσιακά γένεια των sapeurs της Λεγεώνας των Ξένων, τα νυμφευμένα των Έιμυς, τα ροκάδικα των ZZ Top, τα αντάρτικα γένεια του Βελουχιώτη, γένεια τριών ημερών που αφήνει πια και η κουτσή Μαρία, ο Κοκκινογένης, ο Κυανοπώγων.

Begin early! S(h)ave yourself!

Φαβορίτες.

Οι ένθεες φαβορίτες των Εβραίων, οι αθεϊστικές φαβορίτες του Σοπενχάουερ, οι εν-δύο-τρία βαλσίζουσες παρά τω Δουνάβει του Γιόχαν Στράους, οι υπαρξιστικές του Κίρκεγκωρντ, οι «Μη-μου-κρατάς-κλειστή-την-πόρτα-βρέχει-ο-Θεός-και-θα-βραχώ» του Κόκοτα, οι ιππικές των Ουσσάρων, οι Αμερικάνικες του Αμβροσίου Μπερνσάιντ, οι δραματικές του Ίψεν, οι ιδεαλιστικές του Χέγκελ, οι μουσικομαγειρευτικές του Ροσσίνι:

Nacqui all'affanno e al pianto, [1]
Soffrì tacendo il core;
Ma per soave incanto
Dell'età mia nel fiore.

Non più mesta accanto al fuoco
Starò sola a gorgheggiar, no!
Ah fu un lampo, un sogno, un gioco
Il mio lungo palpitar.

Οι σατιρικές του Πούσκιν, οι Μαλθουσιανές της μείωσης των γεννήσεων, οι της θεωρίας των αριθμών του Γκάους, οι υπερβατικές φαβορίτες του Έμερσον, οι Μπρουνχιλντικές γιο - χο – τόχο που φέρνουν σύγκρυο του Βάγκνερ.

Μύστακες

Λεβέντικοι, στριφτοί της Κλεφτουριάς και της Αλληλεγγύης, της Καραϊσκάκειας αθυροστομίας και του Μακρυγιαννικού μέτρου, οι Κολοκοτρωνέικοι, οι Τρικούπειοι «η Ελλάς θέλει να ζήση και θα ζήση», ναι, ρε πατριώτη αλλά «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», η μια από ολίγον Χίτλερ του εθνοσωτήρος Παπαδόπουλου «Ελλάς Ελλήνων Κατιτί», οι Χαραλαμποπουλικοί, οι του «Ένα είναι το κόμμα και πάει μπροστά με παροιμίες και την εργατιά στο πλευρό», οι Νιτσεϊκοί, οι σουρρεαλιστικοί του Νταλί, οι τζαζοροκάδικοι του Φρανκ Ζάππα, o σχετικός του Αϊνστάιν, οι των Ζαπατίστας «Para todos todo, para nosotros nada», ο μύσταξ του Φου Μαντσού, ο ειρηνόφιλος του Γκάντι, ο σνομπ του Ροζ Πάνθηρα, ο πολλά βαρύς του Σταύρακα, ο τσιγκελωτός του μπαρμπα – Γιώργου.

Τελικά...Θέλεις θέρισε και δέσε, θέλεις δέσε και κουβάλα.

Figarooo!

__________________________________

Σημείωση

[1] Άρια από τη “Generentola” (Σταχτοπούτα) του Ροσσίνι

Η Ρούσαλκα του Ντβόρζακ, η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Αφροδίτη του Lucas Cranach του Πρεσβύτερου

2009-04-08T13:40:00.012+02:00

Ένας λόγος που λυπάμαι γιατί δεν ήμουν στην Ελλάδα τον προηγούμενο μήνα είναι γιατί έχασα την παράσταση της Ρούσαλκα του Ντβόρζακ στην Εθνική Λυρική Σκηνή σε σκηνοθεσία της Marion Wasserman, με το περίφημο ομοφυλοφιλικό φιλί που σήκωσε θύελλες διαμαρτυριών απ' τα μέλη της Ε.Λ.Σ., όταν η Γαλλίδα σκηνοθέτις αποφάσισε να παραπέμψει τον πρίγκιπα του έργου στον Λούντβιχ τον Β' της Βαυαρίας, που συνακόλουθα ξεσήκωσε και ομοφυλοφιλικές οργανώσεις που εισέβαλαν στα Ολύμπια με πανώ και κείμενα διαμαρτυρίας.

Και αναρωτιέμαι: Έστω ότι η σκηνοθέτις ποιητική αδεία αποφάσισε να κάνει ετεροχρονισμένες ιστορικές αναφορές. Πού το μεμπτόν; Και ο Luchino Visconti στην ιστορική παράσταση της Τραβιάτας στη Σκάλα το 1955 τοποθέτησε τη δράση του έργου 30 χρόνια αργότερα, ντύνοντας την Κάλλας με παλτό και καπέλο στην τελευταία πράξη μ' έναν υπαινιγμό η ηρωΐδα να θελήσει να βγει έξω πολεμώντας το θάνατο. Οι κριτικές έθαψαν τότε το Βισκόντι, για να έρθουν οι ιστορικοί Όπερας κάποια χρόνια αργότερα και να τον υμνήσουν γι' αυτές ακριβώς τις καινοτομίες του.

Αλλά, ας το προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα: Φυσιολογικό είναι οι μουσικοί της ορχήστρας της Ε.Λ.Σ. να μην είναι όλοι πολύγλωσσοι και να μη διαβάζουν λιμπρέττα όπερας. Κι αν η Wasserman αυθαιρέτησε στη Ρούσαλκα, τι θα έλεγαν για το ντουέτο των λουλουδιών από τη Lakmé του Léo Delibes:

Sous le dôme épais, où le blanc jasmin
À la rose s’assemble
Sur la rive en fleurs, riant au matin
Viens, descendons ensemble.

όπου υπάρχουν σαφέστατοι υπαινιγμοί γυναικείας ομοφυλοφυλίας μεταξύ της Lakmé και της θεραπαινίδας της Mallika; Κι αν το ομοφυλοφιλικό φιλί ήταν μεταξύ γυναικών και όχι ανδρών, θα ξεσήκωνε ομοίως τις ίδιες θύελλες αντιδράσεων; Αστεία πράγματα. Κι όμως κάποιος εκ των θεατών θα συνεπικουρήσει του γιουχαΐσματος της σκηνοθέτιδος: «Πώς θα φέρνουμε πια τις γυναίκες μας σε τέτοια θεάματα;».

Να μην τις φέρνετε, αγαπητέ. Να τις κρατήσετε σπίτι και να τους φορέσετε και μπούργκα. Αλλά μόνο μέσα στο σπίτι, καθώς η μπούργκα στους εξωτερικούς χώρους στην Ελλάδα εμπίπτει στο ιδιώνυμο.

Παρόμοια θύελλα αντιδράσεων είχε προκαλέσει στην Αγγλία πριν ενάμιση περίπου χρόνο η αφίσα της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου που προανήγγειλε την έκθεση με τα έργα του Lucas Cranach του Πρεσβύτερου, όταν επιλέχθηκε η γυμνή Αφροδίτη του για το πόστερ της έκθεσης. Θρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις ξεσηκώθηκαν θεωρώντας τον πίνακα του 1532 άσεμνο, προσβλητικό και χυδαίο, επειδή έδειχνε το ηβαίο της Αφροδίτης και για τον πρόσθετο λόγο ότι η Αφροδίτη δεν παρουσιαζόταν τελείως γυμνή, αλλά ημίγυμνη (λόγω μιας αραχνοΰφαντης μαντήλας που κρατά).

Και ο χορός καλά κρατεί. Και να φυλαγόμαστε όλοι απ' τους φιλότεχνους κατ' επίφασιν, που αδυνατούν ακόμη να ξεχωρίσουν το ερωτικό απ' την πορνογραφία και θεωρούν εαυτούς και επαΐοντες στα περί Τέχνης. Ας αρκεστούν στην κηπουρική και στην υμνωδία κι ας αφήσουν την Τέχνη ήσυχη. Μεγάλη η σειρά αυτών που κάηκαν στην πυρά λόγω της φρενοβλάβειας των απανταχού ψευδευλαβών, δε χρειάζεται κι άλλο κυνήγι μαγισσών.

___________________________________________

Συναφής ανάρτηση: Imprimatur

Empathy, Sympathy, Apathy

2009-04-07T18:22:00.005+02:00

Johann Heinrich Füssli, Das Schweigen (Η Σιωπή), 1799 – 1801, Kunsthaus, Zυρίχη.

Ένα μπωλάκι σούπα κι ένα μαξιλάρι

Ήμουν περίπου δεκαπέντε χρονών, βράδυ, ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, σ’ αυτήν την κατάσταση που χαλαρώνεις κι ετοιμάζεσαι να κοιμηθείς, αλλά είσαι ακόμη σε εγρήγορση, τα μάτια μου εστίαζαν στο παράθυρο και στο φως του δρόμου απ’ έξω και βρέθηκα σε μια δίνη, όλα γυρνούσαν, σκηνές περνούσαν μπροστά μου με ταχύτητα απ’ το παρελθόν, φλας μπακ με συνέπεια.

Ύστερα, ένα τίναγμα, ήμουν αλλού, ένα αγροτόσπιτο γύρω στα 1840, ήμουν βέβαιη για την ημερομηνία γιατί έβλεπα από ψηλά τρία πρόσωπα: δύο γυναίκες και έναν άνδρα, τους παρακολουθούσα κανονικά, εκείνοι δε με έβλεπαν και ήξερα τα πρόσωπα.

Η μια γυναίκα ήταν μελαχροινή, ξαπλωμένη στο κρεβάτι – άρρωστη, ο άντρας της δίπλα με μακρυές φαβορίτες και παντελόνι ιππασίας και η άλλη όρθια μ’ ένα μπωλάκι σούπα στο χέρι το πήγαινε στην άρρωστη. Ήταν ξανθιά με τα μαλλιά σε σινιόν κι εγώ την έβλεπα από πίσω και ήξερα αυτό που δεν ήξερε η άρρωστη, πως δηλαδή αυτή η γυναίκα με τη σούπα και ο άντρας της άρρωστης ήταν εραστές.

Ύστερα έγινα εγώ η άρρωστη στο κρεβάτι, η ξανθιά γυναίκα μου έφερνε τη σούπα, ο άντρας μου κοιτάχτηκε με την ξανθιά γυναίκα, ένευσαν σιωπηλά κι αρπάζει εκείνος ένα μαξιλάρι και με πνίγει, δεν μπορώ να πάρω ανάσα, πνίγομαι και λέω μέσα μου «τώρα πεθαίνω» και πάλευα και λέω «έτσι λοιπόν είναι να πεθαίνεις» κι αυτόματα γυρίζω το κεφάλι πλάγια και βλέπω τη μητέρα μου να με κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια επίμονα και τραντάχτηκα και γύρισα στο τώρα.

Francisco Goya, Ο Μέγας Τράγος, 1797 – 1798, Lazaro Galdiano Museum, Μαδρίτη

Το λιοντάρι στο διάδρομο

Πιτσιρίκα, ίσως μικρότερη από πέντε χρονών, ανασηκώνομαι στο κρεβάτι μου και βλέπω απ’ το διάδρομο ένα λιοντάρι αρσενικό με βυσσινιά χαίτη να με κοιτάζει, το λιοντάρι δε σάλευε, μόνο κοιταζόμαστε και τότε λέω:

-Μαμά, μαμά! Το λιοντάρι είναι εδώ. Διώξτο!

Κι εκείνη μου λέει:

-Πέσε κοιμήσου, δεν υπάρχει λιοντάρι.

Και υπάκουσα. Όμως λιοντάρι υπήρχε!

Wojciech Kilar, Dracula , 1992

_________________________________

Συναφής Ανάρτηση: Ο Σταυρός του Νότου (Τα Ρολόγια και ο Θάνατος)

Σούπα για μερακλήδες

2009-04-07T12:27:00.006+02:00

Peter Bruegel o Πρεσβύτερος, Χωριάτικος Γάμος, 1568, Kunsthistorisches Museum, Βιέννη

Αρνάκι σούπα του πατέρα μου

Υλικά

-αρνί χεράκι
-πεπονάκι ζυμαρικό
-2 αυγά
-2 λεμόνια
-αλάτι – πιπέρι
-προαιρετικά καροτάκι κομμένο σε λεπτές ροδέλλες
-τσουκάλι
-νερό
-κουτάλα
-κουζίνα ηλεκτρική, γκαζιού, πετρογκάζ, στόφα, (ό,τι μας βρίσκεται)
-κρασάκι για την πάρτη μας όσο μαγειρεύουμε
-τραγουδάμε τη «Ρούσσα Παπαδιά» ή «Το Μάρκο παν στην εκκλησιά»

Εκτέλεση

Στο χασάπη λέμε το αρνί να είναι κοριτσάκι. (Σημαντικό τα αμνοερίφια να είναι θηλυκά, αλλιώς η βαρβατίλα στο πιάτο δεν είναι το καλύτερο). Το πλένουμε με αγάπη. Το πασπατεύουμε, του λέμε γλυκόλογα και το νουθετούμε να είναι καλό ζωάκι στο τσουκάλι μας και να μας φτιάξει ένα νόστιμο φαγητό. Το βάζουμε στην κατσαρόλα να βράσει και το ξαφρίζουμε τακτικά. Από καιρό σε καιρό λέμε: «Καλά, ε; Θα γίνει ένα φαγητό και γαμώ!» Αν υπάρχουν παριστάμενοι τους ρωτάμε: «Συμφωνείς;» Υποχρεούνται να πουν «Ναι» / «Ασφαλώς!» / «Μα, φυσικά!» και τότε εμείς λέμε: «Χα! Πρέπει να ξέρεις και να ψωνίσεις, γιατί αν είσαι βόδι, σκατά φαΐ θα φας!». Όταν είναι έτοιμο αλατοπιπερώνουμε, ρίχνουμε το πεπονάκι να βράσει στο ζουμί και τέλος αυγοκόβουμε.

Μικρές συμβουλές: Για να μην κόψει το αυγολέμονο, όταν το ρίχνουμε στην κατσαρόλα φροντίζουμε να μην αναταράσσουμε την κατσαρόλα όπως μας έρθει, αλλά προς την ίδια πάντα φορά.

Τέλος τρώμε. Mας εκθειάζουν τις μαγειρικές μας ικανότητες κι εμείς απαντάμε: «Για να μαγειρέψεις, πρέπει και να σου κόβει!»

«Τίποτα πιο εκλεκτό;», Πολυτεχνίτης κι Ερημοσπίτης, 1963

Η Εύα και η Σκορδαλιά του Αδάμ

2009-04-06T20:42:00.011+02:00

Ήφκιασε ο Θιος την Εύα και τον Αδάμο, τους έδωκε τη σκούπα, το τυρί, τον τραχανά και τις χυλοπιτίτσες και τους λέγει:

-Όλα αυτούνα είν’ δικά σας, τ’ αυγά και τα βουτύρατα, τα γάλατα, τα λάδια και τα δέντρα, τα πρόβατα, οι κότες και τα γίδια. Μόνε, μπάρε ‘μ, αυτήνα την καρυδίτσα πο ‘χω φυτέψει εδώ στη γωνιά μην την πειράξετε, γιατί θα σπάσουνε τα δόντια σας και ο Οξαποδώ που ‘ναι μπαρμπέρης θα σας ζητάει για να τα φκιάσετε ξανά τη μάνα και τον πατέρα σας!

-Εντάξει, Θεουλάκο μου, είπανε τότες η Εύα κι ο Αδάμ, μείνε ήσυχος.

Ο Διάλος είχε όμως σκατοπαραδιές, γιατί κανείς δεν ξουριζόταν τότε και κανενός τα δοντάκια δε χαλνούσανε. Πάγει το λοιπόν στον Αδάμ και του λέγει:

-Αυτούνο το δέντρο που σας απαγόρεψε ο Θιος, δίνει ωραία καρυδάκια, που άμα τα φας, η κυρά σου δε θα παραπονιέται πια ότι δεν έχεις σηκωμάρες.

Ανωνύμου, Αrbor Vitae, To Δέντρο της Ζωής, μινιατούρα από το Ψαλτήρι Scherenberg, Pergamenthandscrift, 158 Blätter του Στρασβούργου, γύρω στο 1260, Badische Landesbibliothek, Κώδικας St. Peter perg. 139, Blatt 8r, Καρλσρούη, Γερμανία.

Το δέντρο της ζωής είναι κοινός τόπος στις γενεαλογίες και στις θρησκείες των λαών, από το δέντρο της Γνώσεως της Εδέμ ως την Καμπάλα κι απ’ το Σταυρό ως το Δέντρο Υγκντράσιλ στις Ισλανδικές Έντες, από τα Ασσυριακά ως τα Αιγυπτιακά ανάγλυφα και τις απεικονίσεις του Βούδα και από το χριστουγεννιάτικο δέντρο ως τα κέλτικα σύμβολα, τα σχέδια στα ανατολίτικα χαλιά, τους πίνακες από τη Γουαδελούπη ως και τα γλυπτά των Αζτέκων.

_______________________________________

Ο Αδάμος το σκέφτηκε, θυμήθηκε κι αυτό που είπε ο Παντοδύναμος για το Διάλο και πώς τούτος εκμεταλλεύεται τσ' ανθρώποι κι ήβαλε πρώτα την Εύα να δοκιμάσει ένα καρύδι, όμως τούτη ήτονε πεινασμένη πολύ και το ‘κατάπιε με τα τσόφλια και της έκατσε στο λαρύγκι. Ο Αδάμος τηνε χτύπησε στην πλάτη και βάνει κάτω την κεφαλή του και λέγει της γυναικός του:

-Χωρίς τσοφλάκια, να διεις θα τρώγουνται καλύτερα.

Η Εύα θάμαξε τη σοφία του αντρός της κι έτρεξε να βρει σφυρί κι άρχισε να σπάει τα καρύδια του Αδάμ, μ’ αυτούνος της λέγει πάλι:

-Με ζάλισες, μωρή, άμε να βρεις σκορδάκι και ψιχουλάκια απ’ τη χθεσινή αρτοκλασία, και φέρε και λίγο ξιδάκι απ’ το καλό κρασί του Θεού, που το ‘χει για τις μεταλήψεις κι αλατάκι και λαδάκι απ’ το κελάρι.

Και παγαίνει η Εύα και τα ήφερε ούλα και βάλθηκε ο Αδάμος να φκιάχνει τη σκορδαλιά στο γουδί του.

Τη δοκιμάσανε και τους άρεσε πολύ. Το γιόμα όμως ήσαντε καλεσμένοι στ’ αρχοντικό του Θεού για μια Λειτουργιά που θα κάμανε οι αγγέλοι στη χάρη Του. Πάγουν κι ο Αδάμ με την Εύα, αλλά βρωμάγανε πολύ απ’ το σκόρδο και ξερνάγανε οι αγγέλοι και χάλασε η Λειτουργιά και τότε ο Ύψιστος θύμωσε πολύ και τους λέγει:

-Όξω, λεχρίτες απ’ τον Παράδεισό μου και τ’ Αρχοντικό μου! Εσύ Αδάμο ούλο θα τρως σκορδαλιές κι η γυναίκα σου δε θα πλαγιάζει μαζί σου! Κι εσύ Εύα εις το εξής θα σπάζεις τα καρύδια του αντρός σου! Κι εσύ Διάολε δε θα σταυρώνεις πελατεία σαν οδοντογιατρός.

Και τότες ο Θιος ήφκιασε την οδοντόπαστα.

_______________________________________________

Αφιερώνεται στον Άσκαρ, που στην προηγούμενη ανάρτηση μας πληροφόρησε ότι ο απαγορευμένος καρπός στον Παράδεισο ήταν το καρύδι κι ο Αδάμ έφτιαχνε σκορδαλιές.